A single man

Μία ιστορία αγάπης. Μια ιστορία για την σημασία της συντροφικότητας. Ένας ύμνος στη μοναξιά που βιώνει ένας άντρας. Βασισμένη στο ομότιτλο βιβλίο του Κρίστοφερ Άϊζεργουντ που περιγράφει μια μέρα στη ζωή ενός ομοφυλόφιλου καθηγητή αγγλικής φιλολογίας ο οποίος θρηνεί το χαμό του αγαπημένου του, η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα  του Τομ Φορντ αποτελεί ένα οπτικοακουστικό έδεσμα. Πλαισιωμένη από πολύ καλές ερμηνείες και από το αψεγάδιαστο στυλ που ο ίδιος ο σχεδιαστής μόδας τόσα χρόνια υπηρετεί, το ”a single man” είναι ένας στοχασμός πάνω στη συμβατικότητα της ίδιας της ζωής όταν λείπει από μέσα της το παιχνίδι του έρωτα.

500 days of summer

Boy meets girl. Boy falls in love. Girl doesn’t. Προειδοποιεί η αφίσσα. Και στο είπα να γίνεις γκέι! Η περιγραφή 500 ημερών που περνάει από το μεταφυσικό μπάμ και τις πρώτες σπίθες μέχρι το πέρας του θέρους στην κατάθλιψη του χωρισμού και στην επάνοδο του κρεμασμένου στο δοκό για ακόμα μια φορά. Τι είχες Γιάννη μου τί είχα πάντα! Δεν χρειαζόταν άλλη μια εκδοχή για τη ζωή και τον έρωτα γυρισμένη στη κρύα Νορβηγία αλλά θα το δείς για να πιστείς ότι σε γοητεία ο κύριος Τζόζεφ θα σε καλοπιάσει και σαν χαπάκι υπνοτικού θα ακολουθήσεις να σπάσεις τα ποδάρια σου στην επόμενη στροφή!Δεν βαριέσαι,αλλά δεν θα σου αλλάξει τη ζωή, αν και αρκετά ρομαντική κομεντί!***

Julie and Julia, review

Η ταινία ξεκινά με την άφιξη της Τζούλια Τσάιλντ στο Παρίσι και εξιστορεί την προσπάθεια της να βρει να ασχοληθεί με κάτι στη ζωή της. Καταπιάνεται με διάφορα μαθήματα μέχρι που καταλήγει στη σχολή Gordon Blue. Η Τζούλι ζει “φυσιολογικά” σε σπίτι πάνω από μια πιτσαρία και μέχρι πρότινος η ζωή της ήταν απλή όσο και η συνταγή της πίτσα Μαργαρίτα(σάλτσα ντομάτας με τυρί γκούντα), μέχρι που αποφασίζει να ξεκινήσει ένα μπλογκ στο οποίο καταπιάνεται με το βιβλίο μαγειρικής της Τζούλια. Ο τίτλος της ταινίας θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Πώς το μαγείρεμα μας άλλαξε τη ζωή!» αλλά θα ήταν μια ατυχής επιλογή. Το βαθύτερο νόημα (πέρα του να περάσεις 2 ώρες σε μια σκοτεινή αίθουσα γελώντας με τα ευτράπελα) είναι να ζεις καλά και να αγωνίζεσαι για αυτό, ακόμα και με τον απλό τρόπο που οι δύο γυναίκες επέλεξαν. Η ερμηνεία της Μέριλ Στριπ για ακόμα μια φορά θα σας βρεί άναυδους με την έννοια ότι η συμπεριφορά της και η κινησιολογία της είναι ακριβώς όπως της ατσούμπαλης και ολίγον άχαρης Τζούλια Τσάιλντ, μέχρι που νόμιζα ότι η γυναίκα είναι μεθυσμένη! Στο τέλος δεν μένει τίποτα άλλο παρά ένα γουργούρισμα στο στομάχι σας * * *

1 Πρωινό

Διαβάζοντας το Interview, το περιοδικό που είχε δημιουργήσει εξ ολοκλήρου ο αγαπημένος Andy Warhol, ως κάτι που θα έμενε στην ιστορία και για τη δική του προφανώς υστεροφημία, αλλά και ως κάτι που διαμορφώνεται και αλλάζει.Ο Άντυ είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν κυνήγησε το σταθερό και αέναο με την έννοια που κάποιοι άλλοι έκαναν,καθότι γνώριζε πως όλα φθείρονται και μετά πετιούνται(παρότι εάν θυμάμαι καλά μάζευε τόνους σκουπιδιών ή αγόραζε πράγματα που είχαν δημιουργηθεί από διάφορες ψυχαναγκαστικές ανάγκες).Συνειδητοποίησα πως το εν λόγω πρόκειται για έναν συνδυασμό κλασσικού περιοδικού,κρατώντας το στυλ δημοσιογραφίας της εποχής που δημιουργήθηκε με τα σημερινά καλλιτεχνικά νέα. Ο Μέγας Γκουρού μου,όταν τον ρώτησα για ποιό λόγο οι προσωπικότητες που βρίσκονται στο μουσικό στερέωμα είναι εκείνες που επικρατούν εδώ και μια εικοσαετία, έβγαλε το χέρι του μέσα από το τεράστιο τουρμπάνι που φοράει στο κεφάλι του και έδειξε το μέρος στο οποίο βρίσκεται η καρδιά. «Γιατί αγαπούν και αναζητούν ανελλιπώς» συμπλήρωσε. Έτσι πλέον δεν μου κάνει εντύπωση που έχει για εξώφυλλο την Bjork ανεπανάληπτη στη δουλειά της και αξεπέραστη «τρελέγκω», ούτε που ο Jarvis βρίσκεται παρακάτω. Μου αρέσει πάρα πολύ το στυλ μαγνητοφωνάκι και κατά λέξη καταγραφή στις συνεντεύξεις, η κάθε μια κουλή λεπτομέρεια που ο δημοσιογράφος θα σου πει για τον χώρο που βρίσκεται. Οι φωτογραφήσεις. Τα outsiders ταινιών που επιλέγουν να πάρουν συνέντευξη, τα ζευγάρια που δουλεύουν μαζί και κάνουν τη φωτογράφηση ή τη συνέντευξη. Όλα αυτά σου δίνουν την εντύπωση μιας οικογένειας, όχι ενός περιοδικού. Δεν έχει κόλλημα με το Glamour το συγκεκριμένο περιοδικό,είναι μεστό και εντός θέματος.Το νιώθεις οικείο, σε νιώθει οικείο,καμία σχέση με τα ελληνικά περιοδικά. Όλα χαρακτηρίζονται από μια απλότητα και παράλληλα από μια ανεπιτήδευτη τελειότητα.Σαν ο κόσμος απλά να έπρεπε να ήταν έτσι! Την ώρα που η Σάλι τρίβεται γουργουρίζοντας στα πόδια μου έχω καταλάβει πως είμαι καλά. Μετά από καιρό επικοινωνώ όπως επικοινωνούσα όταν πήγαινα λύκειο ή γυμνάσιο. Η αθωότητα σαν να επέστρεψε.

Υ.Γ. Ο βασιλιάς της ποπ πέθανε και μαζί του όλες οι πωλήσεις και έγινε και εξώφυλλο στο περιοδικό Time. Συμπέρασμα: η δημοσιογραφία θα μας θάψει όλους! Εγώ που μεγάλωσα με Britney θα περιμένω πολύ ακόμα για να πεθάνει…επίσης δεν νομίζω να δακρύσω. Το καλό ήταν πως πάντα ήξερες πως ο βασιλιάς βρισκόταν κάπου κρυμμένος,πλέον ούτε αυτό.

Είχα καιρό να δω κάτι τόσο όμορφο!

Μηχανογραφικό+The gay behind the lady!

Ουφ!Ξεκάρφωτο θέμα…από το πουθενά κυριολεκτικά,μην κράξετε!Έκανα μια σκέψη εκεί στον καναπέ μου που καθόμουν και χάζευε την αγαπημένη απόλυτη παγκοσμίου φήμης σταρ σε ένα κλιπάκι της!Ναι…προφανώς για την Madonna μιλάω,εκεί στο εξωτερικό δεν έχουν απόλυτες και απόλυτους (κατωχηρωμένη ελληνική πατέντα αυτή η ονομασία διότι και τα 2-3 βλαστάρια μας είδαν την κατιούσα μόλις πάτησαν τα πόδια τους εις τας εξοχάς!).

 

Λοιπόν εγώ ξανά θέμα για την εν λόγω κυρία δεν ξανανεβάζω…μόλις μπήκα στο πετσί του ρόλου δημοσιογράφου ο οποίος πάει να ξαναγράψει άρθρο μέσα στη 15χρονη καριέρα του στον χώρο του Lifestyle Magazines για την βασσίλλησα της Ποπ! Καιρό τώρα αναλογίζομαι πως όσα πρότυπα έρθουν και φύγουν ο δημοσιογράφος μένει πάντα εκεί που ήταν για να τα καταγράψει ή έστω ψηλότερα θα βρίσκεται. Δεν έχω ιδέα πότε τα παιδιά που έδωσαν πανελλήνιες πότε παραδίδουν μηχανογραφικό. Μια και μόνο συμβουλή, στη σχολή που θα περάσετε μην κοντοσταθείται και πάρα πολύ να το σκεφτείται αν θα παραμείνεται ή αν θα ξαναπροσπαθήσετε…προπάντως μην υπηρεαστείται από φίλους και συμμαθητές που περάσατε μαζί στο ίδιο τμήμα,αν δεν σας αρέσει η δουλειά αυτή καθεαυτή να ξέρεται πως αύριο μεθαύριο δεν θα είναι κανένας δίπλα σας να σας «γλυκαίνει» την μέρα. Ξοδέψτε τουλάχιστον ένα εξάμηνο ή και  παραπάνω προκειμένου να αποφασίσετε τι θέλετε να κάνετε στη ζωή σας ή έστω ψαχτείται διεξοδικά…σκεφτείται το ενδεχώμενο να επιστρέφεται στα θρανία ύστερα από 2-3 χρόνια αποτυχημένης προσπάθειας να ολοκληρώσετε μια σχολή που δεν σας αρέσει., δεν αξίζει να μην είστε μέσα σε κάτι τουλάχιστον σε ποσοστό 80%. Πηγαίνετε στις υποψήφιες σχολές και δείτε μαθήματα, βρείτε καθηγητές,φοιτητές,ρωτήστε τους!Υπενθυμίζω υπάρχουν και οι ιδιωτικές σχολές όχι για τα βλαστάρια που απέτυχαν να περάσουν σε κάποια δημόσια σχολή αλλά για τα συνηδιτοποιημένα βλαστάρια που γνωρίζουν την μη ύπαρξη της αντίστοιχης σχολής που επιθυμούν. Τέλος στα 18-19 στην Αγγλία τα δίδακτρα είναι νομίζω λιγότερα από το να πάτε αργότερα…ή τουλάχιστον νομίζω υπάρχουν κάποια πανεπιστήμια που ακολουθούν αυτό το σύστημα και έτσι έχετε μειωμένα δίδακτρα και μπορείται να βρείται μέρος να μείνετε και να περιορίσετε τα έξοδα σας όσο αν μένατε σε κάποια επαρχιακή/κεντρική διαφορετική σε κάθε περίπτωση πόλη/κωμόπολη/χωριό της γεννέτηρας σας. Κρατάω κάτι για το τέλος, αν έχετε θέμα με τους γονείς σας και θέλετε άμεσα την ανεξαρτησία σας μην διστέσετε να την διεκδικήσετε δουλεύοντας και όχι επισκιαζόμενοι από τα χρήματα που σας στέλνουν εκείνοι,πιστέψτε με δεν κάνει την ανεξαρτησία το απλά να μένεις μακριά τους,όσοι γουστάρεται να σπουδάσετε θα σπουδάσετε αφού το κάνετε αυτό,οι συμβουλές σκοπό έχουν την αποφυγή σπατάλης των νεότερων χρόνων και ομορφότερων σε λάθος επιλογές σχολών. Κάντε αυτό που γουστάρετε ΤΩΡΑ! Θα είναι πολύ καλύτερα για όλους. Αργά ή γρήγορα βασικά θα βρείτε τι θέλετε να κάνετε,απλά επειδή οι σχολές και γενικά το σύστημα έχει γεμίσει από ανθρώπους που είτε κάνουν προγραμματισμένα τη δουλειά τους (και από μυαλό κουκούτσι) είτε βαριούνται (και δεν είναι παραγωγικοί) έχει ως αποτέλεσμα γενικά να πελματώνουμε. Δεν λέω όλοι να πάμε για δικηγόροι-αρχιτέκτονες-γιατροί απλά δείτε τις κλίσεις σας,τα όνειρα σας,αφήστε απ’έξω γονείς και οικογένεια γενικά (αργά ή γρήγορα θα μετατραπούν σε επισκέψεις της Κυριακής πρωί ή θα «φύγουν» για άλλη γη ή άλλα μέρη[life is cruel, get used to it]),α…και προσπαθήστε να είναι κάπως ευρής ο τομέας,δηλαδή μην πάτε κάπου που σας μαθαίνουν να ξεβιδώνεται τη λάμπα…πηγαίνεται ηλεκτρολογία για αυτό. Η εξειδίκευση είναι καλό να την έχετε απλά θα χρειαστεί να κάνετε 2-3 σε μεταπτυχιακά αν θέλετε να βρείτε ίσως δουλειά. Τεσπα, το θέμα είναι πως οι σπουδές είναι κάτι το «ιδανικό» σπουδάζεις και προσπαθείς, αν είσαι τοπ θα συνεχίσεις και μέτριος να είσαι (σε μένα απευθύνομαι) θα κάνεις κάτι όμως αν δεν το αγαπάς δεν θα κάνεις τίποτα! Μην κυνηγήσεις μια εξασφαλισμένη ζωή,ή τουλάχιστον κάνε πρώτα τη «τρέλα» σου και μετά κάνε και αυτό που πρέπει αν έχεις πρόβλημα να επιβιώνεις ως σερβιτόρος αλλά πρέπει να σπουδάσεις αυτό που γουστάρεις.

Stronger?

Δεν νιώθω πως μου λείπει κάτι συγκεκριμένο, ίσα ίσα νιώθω πως είμαι στο καλύτερο σημείο που θα μπορούσα να βρίσκομαι χρόνια, απλά θυσιάζω ένα κάποιο παρελθόν…μάλλον δεν το θυσιάζω επιλέγω να το αλλάξω και να το βγάλω από το παρών μου για να κανω παρών κάτι που με ενδιαφέρει και θέλω χρόνια,θυμάμαι πως το θέλω από τότε που άνοιξα τα μάτια μου και είδα χρώματα! Η πλούσια φαντασία δεν είναι προνόμιο των λίγων απλά λόγω μοναχοπαιδισμού νιώθω πως είναι περισσότερο δική μας υπόθεση…διότι τις ατελειώτες ώρες που μένουμε μόνοι μας αναγκαζόμαστε να σκαρφιστούμε καταστάσεις και πρόσωπα προκειμένου να  μας διασκεδάσουμε, εμείς παίζουμε τους δύο χαρακτήρες, μερικές φορές εμείς κεινούμε τα αντίπαλα πιόνια στο σκάκι ή στη Μονόπολη. Όμως όλο αυτό γνωρίζεις πως δεν βγάζει πουθενά,ακόμα μοιάζει ανώφελο να βάζεις εσύ ο ίδιος όρια, να τοποθετείς εσύ ο ίδιος φόβους που προσπαθείς να ξεπεράσεις. Κάποια από αυτές τις μέρες έφτασα σε σημείο πληρότητας! Δεν σκεφτόμουν καθόλου ότι είμαι μόνος μου, ότι δεν έχω να μοιραστώ τη χαρά μου με κάποιον που να θέλει να με φιλήσει στο στόμα όταν του το πω, που να μου πεί μπράβο και να τον βγάλω για «ρομαντικό» δείπνο…που να κλειστούμε στο δωμάτιο για μέρες και να διαβάζουμε ο ένας στον άλλον και να είμαστε μονήμος μεθυσμένοι χωρίς να μας ενδιαφέρει αν υπάρχει αύριο. Να έχω να σου ψηθιρίσω ένα «σ’αγαπώ»…αλλά δεν χάνω την πίστη μου πως θα σε βρω! Κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί έξω νιώθω να συμβαίνει κάτι και να μου δείχνει πως πρέπει να κρατηθώ ξανά μέσα αλλά χαμογελώ στην τύχη, την τσιγκλίζω, την περιπαίζω και την πατάω ξανά και ξανά…αν ήμουν Αδάμ θα είχα καταλήξει στα δύσβατα της κολάσεως γιατί δοκιμαζω ξανά και ξανά!θα μου πείς βλακεία,όχι δεν είναι βλακεία απλά σε κάθε νέο άτομο που γνωρίζω δεν φροντίζω να επιφυλλάσομαι, απλά οκ…αν  δω τα σκούρα φεύγω. Θέλω να δοκιμάσω κάτι, να προσπαθήσω στο καταθλιπτικό συναίθσημα που με κατακλίσει μάλλον αυθόρμητα…μα δεν γίνετε υπάρχει πάλι άρνηση γαμώτο…πάλι κάτι με τραβάει κατί…οι αμφιβολλίες γιγαντόνονται πάλι και πνίγομαι πάλι σε μια κουταλιά νερό. Αυτή η κουταλιά ή θα την πνίξω ή θα με πνίξει! Καλημέρα αύριο! Ξεκινάει μια νέα μέρα!

[http://www.joost.com/136003v/t/Sugababes-Stronger]

Parts of Art

Συνήθως τέτοια ώρα ετοιμάζομαι για ύπνο αλλά όλα μοιάζουν «κουρκούτι» στο μυαλό μου. Τέχνη το θέμα…φαντάζομαι πως είναι λίγο απέραντο απλά θα προσπαθήσω να θέσω κάποιους προβληματησμούς που υπάρχουν στο μυαλό μου. Συχνά στην τέχνη έχουμε εκτελεστικά όργανα, δηλαδή, ο τραγουδιστής είναι ένα από αυτά, για να υπάρξει τραγουδιστής πρέπει να υπάρχει συνθέτης, στοιχουργός και ενορχηστρωτής. Πολύ συχνα για να δημιουργηθεί όλο αυτό και μια δισκογραφική με χιλιάδες εργαζομένους και image makers και τόσα πολλά άτομα και ήδη ειδηκευμένων ανθρώπουν που δεν μπορώ να αναφέρω. Ο τραγουδιστής προσδίδει το συναίσθημα, περισσότερο την performance, οι υπόλοιποι περισσότερο σπάνε το «κεφάλι» τους για να βρούν τη θεματολογία, για να γράψουν τη μουσική οπότε ο frontman στην ουσία είναι εκείνος που φέρει εις πέρας όλο αυτό το βάρος. Στο θέατρο η ιδέα ενός σεναρίου χρειάζεται πολύ περισσότερο κόπο για να στηθεί και να φτάσει σε πραγμάτωση πολύ περισσότερο ίσως από το χρονικό διάστημα και τον κόπο που ο συγγραφέας αφιέρωσε, με εκτελεστικά όργανα τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς, εκεί το βάρος σηκώνουν επίσης οι ηθοποιοί μιας και μιλάμε για ένα ζωντανό θέαμα. Οπότε το ερώτημα μάλλον είναι που θες να βρίσκεσαι εσύ? Στη ζωγραφική και στα Illustrations συχνά είσαι εσύ και κανένας άλλος που θέτει της βάσεις της αναζήτησης και την πραγμάτωση τους, τη δική σου οπτική γωνία, το δικό σου στήσιμο. Οπότε σε πόσο βάθος «πνευματικώ» φτάνει το εκάστωτε πεδίο; Μια φίλη μου με έκανε να σκεφτώ τι σημαίνει καλλιτέχνης. Όμως ο σκοπός μου δεν είναι να γίνω κάτι το διαφορετικό ή κάτι άλλο πέρα από του Συρμού, δεν νομίζω πως αξήζει να κινηγύσω μια υστεροφημία την οποία δεν νιώθω να αξίζω. Δεν νιώθω ξεχωριστός και δεν θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη επειδή νιώθω πως μπορώ να εκφράσω κατι διαφορετικό, θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη απλά επειδή και μόνο δεν βρίσκω πως μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο. Οποιαδήποτε αναζήτηση υπήρξε πάντα γόνιμη μέσα στο μυαλό  μου αλλά περισσότερο η γαλήνη μιας εικόνας ή μιας μουσικής δεν μου έχει χαρίσει κανένα αποτέλεσμα. Λένε πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν μανιοκατάθλιψη, δεν γουστάρω να αποκτήσω τέτοιου είδους «αρρώστια» απλά και μόνο για να βγάλω το κορυφαίο αποτέλεσμα στην τέχνη μου αν πρώτος εγώ δεν ξέρω να το εκτιμήσω ή αν δεν με βγάλει εμένα κάπου, αν δεν μου δώσει μια λύση που ψάχνω, αλλά νομίζω πως κανένας καλλιτεχνης δεν έκανε κάτι για τους άλλους, για το κοινό του, οπότε δεν με ενδιαφέρει το κοινό,δεν με ενδιαφέρει καν αν θα υπάρξει ποτέ,με ενδιαφέρει μόνο αν αυτό που θα προσφέρω είναι δημιουργημένο για το κοινό, δες τις trashιες του Άντυ, δεν τον ενδιέφερε η τέχνη,να γίνει σουπερσταρ ήθελε ο άνρθωπος,το λέει στο ντοκυμαντερ, απλά σε μια προσπάθεια του να βρει εικόνες γνώριμες στο κοινό έκανε κάποιου είδους τέχνη,ήθελε να πάει απλά στο επόμενο βήμα,και πάλι όμως οι φωτογραφίες πορτρέτων πλούσιων κυριών της συγχρονης Αμερικής είναι ένα χόμπυ που όλοι οι προγενέστεροι  ζωγράφοι ορέγονταν προκειμένου να πληρωθούν για να ζήσουν,εννοώ είναι μια επαναληψημότητα, μια έννοια επιβίωσης, άνθρωποι είναι και οι καλλιτεχνες και χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα προκειμένου να πάνε μπροστά. Η Μαντόνα αναφέρεται μια 30χρονη καριέρα στο πρωπαρτορηκό αμάρτημα και στη μάνα της, βιώματα καθολικά που όλοι μας έχουμε ζήσει, δεν την απασχολεί καν να βγάλει τρομερά απίστευτη «τέχνη», απλά αναζητά τι θα πουλήσει,τη σημερινή εποχή πουλάει το πιο «ακραίο» αυτό θα κάνει,ποιός ζωγραφίζει πλέον «Αφροδίτες του Ουφίτζι» και «Αγίους Σεβαστιανούς»;η πλειοψηφία των καλλιτεχνών σκόπευε και θα σκοπεύει στην φλου «σύγχρονη» ομορφιά από τον Μηχαήλ Άγγελο μέχρι τον Ντα Βίντσι ίσως εκείνοι έφεραν την «μόδα» και την επανάσταση μέχρι τους σημερινούς καλλιτέχνες οι οποίοι επίσης στοχεύουν στο γυμνό και στην ωμότητα των χαρακτήρων προκειμένου να πουλήσουν,βαφτίζοντας το απλά τέχνη κάνουν «τέχνη» χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη σπαζοκεφαλιασμένη αναζήτηση και ίσως εκτελόντας μηχανικά και τεχνικά κάποια πράγματα γιατί ναι, πλέον και η τέχνη σήμερα έχει τεχνική,το εμπνευσμένο έχει ψηλοχαθεί με φαηνές εξαιρέσεις. Όταν περίπου έχει ήδη δει/ακούσει/συναντήσει στο παρελθόν αυτό που θέλει να κάνει ο καλλιτέχνης απλά το «κλέβει» εξού και ότι οι καλοί καλλιτέχνες δεν αντιγράφουν αλλά κλέβουν. Συνήθως οι καλλιτέχνες απλά νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν έτσι, άσχετο αν οι κριτικοί αργότερα υπερανάλυσαν αυτά που έγραφαν, γνωρίζω πως οι «καύλες» για τα ξανθά αγόρια διαφόρων ποιητών μεταφράστηκαν σε «αριστουργίματα» ο άνθρωπος όμως απλά τον έρωτα του εξέφραζε με τις γαλότσες του εκάστωτε στρατιώτη που τον πήδαγε, θέλω να πω πως η τέχνη δεν είναι δύσκολη, μάλιστα όσο «χώνομαι» σε διάφορους τομείς μοιάζει ακόμα και ποιο αυτοματοποιημένη για κάποιους και μάλλον επειδή έζησα μέσα σε αυτή δεν θα την χαρακτηρήσω και κάτι το «τρομερό», απλά όπως εσύ θα πας στη δουλειά σου το πρωί στην τράπεζα, ο άλλος θα γράψει ένα σενάριο στο διάστημα του μήνα, του χρόνου, του «αιώνα» και θα ζήσει από αυτό. Δεν προσπαθώ να εκλαικεύσω τη τέχνη γιατί και πάλι δεν είναι εύκολο να γράψεις κάτι που είτε θα κινήσει τις μάζες να γελάσουν είτε θα τις κάνει να προβληματιστούν απλά καταλήγω πως η τέχνη είναι ο τρόπος επικοινωνίας ανθρώπων που δυσκολεύονται να «μιλήσουν» ή που δεν αντέχουν στα καλούπια και ο χαρακτηρισμός «άδικη κατάρα» τους αρέσει. Είναι διαφορετικοι όπως όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί μεταξύ τους. Μετά είναι στο χέρι του καθενός το πόσο βάθος θα αποκτήσει ή όχι. Το πόσο χρονική διάρκεια θα έχει ή αν θέλει να τον ανακαλύψουν σε άλλο αιώνα από τον σύγχρονο του. Κοινός όπως εσύ έγινες κομμωτής και ο άλλος τελείωσε το Ε.Μ.Π. και έγινε πολιτικός μηχανικός (εκτελεστικά επαγγέλματα και τα δύο, το ένα του αρχιτέκτονα το άλλο ίσως του πελάτη,σπάνια ο ίδιος ο κομμωτής αποτελεί καλλιτέχνης ή μπορεί και να μην βρίσκω εγώ τίποτα το τρομερό στην κομμωτική) έτσι και ο άλλος είτε θα γίνει π.χ. Μποφίλιου είτε θα γίνει Βίσση («“εκτελεστικά“ όργανα») είτε π.χ. θα γίνει Πικάσο είτε Νταλί είτε θα γίνει Βαν Γκογκ είτε δεν ξέρω ποιος μεσουρανούσε τότε(γαμωτο!) είτε θα γίνεις Dans Paris είτε θα γίνεις Blockbaster. It’s up to you not New York, it’s up to you Sinatra!

(τώρα εγώ γιατί κωλοχαίρομαι που το έγραψα αυτό?)

Παραμυθένιο!

Τώρα πρέπει να γράψω και ποστ? ε όμορφα αλλάζω τη ζωή μου άρδην!

Then she found me

Στο ράφι με τα ξεχασμένα και αποτυχημένα ή ίσως τα λιγότερα δυνατά να πουλήσουν του βιντεοκλαμπ βρήκα αυτή τη ταινία. Κάτι η αγάπη μου για την Bette Midler κάτι το ότι είναι μια από τους τελευταίους ρόλους της που δεν είναι guest αλλά παίζει δεύτερο ρόλο, τη μητέρα της ηρωίδας, σκεφτόμενος και τις πιθανότητες πως θα περάσω άλλο ένα μοναχικό βράδυ την νοίκιασα. Γύναικα σε κρίση μέσης ηλικίας που χάνει τον άντρα της και προσπαθεί κάπως να ορθοποδήσει με μεγαλύτερη και κάπως αργοπορημένη επιθυμία να αποκτήσει παιδί. Να μια ταινία που στηρίζεται εξ ολοκλήρου στο φαινόμενο των «από μηχανής» θεών. Η μητέρα της επανέρχεται μετά από πολλά χρόνια απουσίας, μια Bette Midler χαμένη ανάμεσα στην κωμικότητα της και στην οποία τραγικότητα της ηρωίδας που υποδύεται μάλλον υπενθυμήζοντας μας το πόσο κωμικός ηθοποιός είναι. Ωστόσο πρόκειται για μια σπονδυλωτή ιστορία που δεν σε αφήνει στιγμή να ηρεμίσεις και να καταλαγιάσει το ενδιαφέρον σου για τη συνέχεια. Σε μια εποχή που οι κρίσεις μαστίζουν από παντού δίνει μάλλον μια θετική ματιά ακόμα και όταν η ζωή σκουραίνει τόσο που δεν βλέπεις. Νομίζω ανεξάρτητης παραγωγής, δεν βγήκε ποτέ στους κινηματογράφους. Αξίζει