Category: Theories


Το καλοκαίρι δεν ζητάω πολλά, κατέληξα κάπου στο κόψιμο των εφημερίδων και στον πονοκέφαλο που σου ζαλίζει το κεφάλι όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα μαζί. Ολόκληρο το χειμώνα κόβω από εφημερίδες αποκόμματα για βιβλία, ταινίες, γνώμες, συνεντεύξεις, πάντα από πράγματα και ανθρώπους που η πρόγευση τους από το άρθρο που μόλις διάβασα νιώθω να μου δίνει κάτι, να μου ολοκληρώνει ένα μέρος του εαυτού μου. Κάπου εκεί κατάληξα ίσως, πως το ιδανικότερο μέρος για να ζω θα ήταν ένα δωμάτιο με τζάμια σε μια ακροθαλασσιά χωρίς να ακούγεται κανένας θόρυβος παρά μόνο το θρόισμα των φοινικιών, το κόψιμο από τις καρύδες για να πιω το γάλα τους και ο παφλασμός των κυμάτων. Και ύστερα οι θόρυβοι από τους ανθρώπους που αγαπώ, από τις ταινίες που θέλω να δω, από τα όνειρα που θα πραγματοποιώ. Δεν περιμένω πολλά από το καλοκαίρι που έρχεται, ποτέ δεν περίμενα, έχω πάντα τόσα πολλά να ασχοληθώ στο κενό που όλοι ονομάζουν διακοπές, ωστόσο θα ξεκλέψω κάποιες μέρες για να με πάρει η παρέα μου στη Σκιάθο και αργότερα σε κάποιο εξοχικό, ίσως και να μην πάω μετά, δεν ξέρω, απλά να αυτό θα ήθελα, να μην ζούσα στην Αθήνα, ή να είχα κάποιον προσωμιοτή, να επιλέξω να μην έχω βαβούρα δίπλα μου, να διαβάζω και να ακούω τις σκέψεις μου, αυτό θα ήθελα, και εννοείται να καλώ τους δικούς μου ανθρώπους στη δική μου όαση, χωρίς συμβιβασμούς, μια υπέροχη ζωή, ένα νησί, ολόκληρο ύστερα από χρόνια, που δεν χρειάζεται πλέον κανέναν για να ολοκληρωθεί, ένα νησί που θα ανοίγει τις πόρτες του όταν θέλει και όταν τον καλούν άνθρωποι που αγαπά…Και αν έρθει κάποτε εκείνος, εκείνος που θα θέλω να καλωσορίσω στον κόσμο μου, θα του ανοίξω την πόρτα, να είναι σίγουρος, αλλά το θέμα είναι να υπάρχει επικοινωνία, να μου χτυπήσει ρυθμικά την πόρτα και να του απαντήσω, να κοιταζόμαστε και να καταλαβαίνουμε όσα αφήνουμε στη σιωπή να εννοηθούν…

Κάπως εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και οι άνθρωποι της…

Σε αγαπώ….(προς αόριστη κατεύθυνση, εκείνοι που ξέρουν θα καταλάβουν, ίσως και εκείνος να έρθει πιο κοντά…)

Advertisements

Ταξιδιωτικοί προορισμοί.

Ο zero2one μου ζήτησε να γράψω πέντε αγαπημένους προορισμός, μόνο που δεν έχω. Είμαι νέος ακόμα υποθέτω. Ή μάλλον φοβάμαι πως θα είμαι εκτός θέματος. Ποτέ δεν έχω ευχαριστηθεί διακοπές. Όπως λένε κάτι καλά παιδιά ψάχνουμε το καλοκαίρι μας. Έτσι δεν υπάρχουν ταξιδιωτικοί προορισμοί γιατί σχεδόν πάντα όπου και να πάω κάτι πάντα γίνεται και περνάω στην τελική χάλια. Διαλύονται παρέες και τα νεύρα μου γίνονται χάλια. Ωστόσο θα γράψω για μέρες που ένιωσα ευτυχισμένος.

 

1.Υπάρχει μια φωτογραφία, τρεις κοπέλες και ένας άντρας ανάμεσα τους. Εκείνη την μέρα πετούσα ψηλά. Ήταν στο μέρος που σπουδάζω και βγήκαμε όλοι δολοφόνοι στο έντονο φως γιατί αλλιώς δεν θα βγαίναμε καλά καθώς ήταν σκοτάδι. Η κοπέλα που μας τράβηξε και οι άλλες τρεις που είχα αγκαλιά είναι τα διαμάντια μου, οι αγαπημένες μου. Απλά θέλω να πω πως δεν είναι ανάγκη να ξενιτευτείς από το σπίτι σου για να νιώσεις καλά. Τα καλύτερα και σημαντικότερα συμβαίνουν κυρίως εκεί!

 

2.Ιταλιά, 7ήμερη με το σχολείο. Πλακωμένους με όλους ήμουν καλά. Στην Βενετία άφησα να χαθώ κατά κάποιο τρόπο και ύστερα επέστρεψα στο μέρος του ραντεβού μας καθώς η μνήμη μου φωτογραφίζει. Ένιωθα ανακούφιση που ήμουν μόνος μου, στη Βενετία, με τη μουσική στα αφτιά μου να μου λέει πως τα ταξίδια έχουν αξία και ακόμα περισσότερο όταν είσαι μόνος στη διάχυτη μελαγχολία που σε χαρακτηρίζει. Πάνω στο «Μεγάλο Κανάλι» ένα 15χρονο καθόταν κοίταζε τα πλοιάρια και τους περαστικούς τραγουδώντας ψιθυριστά  νομίζω Kylie Minogue.

 

3.Ιταλία, 7ήμερη πάλι χαμένος. «όχου βαρέθηκα να σας ακολουθώ και να με διώχνεται», χάθηκα στα υπέροχα πλακόστρωτα στενοσόκακα της Βιτσέντσας, βρήκα μια εκκλησία και βάλθηκα να την παρατηρώ, ήταν απλή μάλλον σε αντιδιαστολή με την προσωπικότητα του, είχε κόκκινα τούβλα και βυσσινί κεραμίδια, χωμένη ανάμεσα σε καταπράσινα δέντρα που λόγω της άνοιξης είχαν ανθίσει και τα πουλιά τιτίβιζαν χαρούμενα στέλνοντας μακριά τη θλίψη της μη αποδοχής, εκεί θα μπορούσα να ζω για πάντα! όπως πάντα με μουσική!

 

4.Η πρώτη φορά που ανακάλυψα το βραδινό Μαγκαζέ. Την επόμενη μέρα είχα τα γενέθλια μου και τα κλεισμένα 19 χρόνια ήταν κάτι νέο για μένα και ήθελα να γιορτάσω καλά αφήνοντας την τελευταία ηλικία που ξεκινούσε με 1 μπροστά. Περπατώντας την Αιόλου και φτάνοντας κοντά άκουσα να παίζει Μαντόνα και ένιωσα πραγματικά σαν με καλοδεχόταν το μαγαζί, μπήκαμε μέσα και βολευτήκαμε κάπου στριμωχτά  για να πούμε την αλήθεια! η φίλη με την μπύρα, εγώ με το Κοσμοπόλιταν μου και τον χορό μου περνούσαμε καλά, νιώθαμε πολύ καλά. Έπαιζε ωραία μουσική και χαλάρωσα όπως σπάνια μου συμβαίνει, εκείνη τη βραδιά συνειδητοποίησα πως δεν έχω να φοβάμαι τα χρόνια που θα έρθουν φτάνει να υπάρχει ένα μαγαζί με μουσική και χορό και κόσμο που χαίρομαι να βλέπω για να ζήσω!

 

5.Μερικές φορές η φαντασία είναι ο καλύτερος ταξιδιώτης. Είναι αμέτρητες οι φάσεις. Μια φορά με θυμάμαι να πλαντάζω στο κλάμα στο πίσω κάθισμα σκεπτόμενος ότι μπορεί να γίνει ατύχημα και να πεθάνουν οι γονείς μου. Ο καλύτερος προορισμός μου δεν έχει έρθει ακόμα αλλά αναμένω…όπως πάντα το καλοκαίρι του έρωτα, αυτό θα είναι το καλύτερο καλοκαίρι με δύο καρδιές να χτυπούν. Μέχρι τότε θα είμαι εδώ, για πάντα εδώ… 

Μένω μόνος μου, ξανά, για ακόμα μια φορά. Ο νεροχύτης μου το έχει καταλάβει, ξανά, για τα καλά!
Όταν θα αρχίσουν να αναπτύσσονται μικροοργανισμοί, ξανά, για ακόμα μια φορά θα πιέσω τον εαυτό μου να καθαρίσει….αλλά δεν θα το κάνω!
Όταν οι μικροοργανισμοί θα κατοικίσουν στην κουζίνα, ξανά, για ακόμα μια φορά….δεν θα πατάω.
Όταν οι μικροοργανισμοί θα αρχίζουν να κινούνται σε όλο το σπίτι, ξανά, για ακόμα μια φορά…θα κλειστώ στο δωμάτιο μου με προμήθειες.
Όταν οι μικροοργανισμοί θα χτυπήσουν την πόρτα μου, ξανά, για ακόμα μια φορά…θα καλέσω την πυροσβεστική να με σώσει….και θα κάνω την ηρωική έξοδο του ακατάστατου και βρώμικου Έλληνα φοιτητή παρέα με μια σκούπα και ένα οινόπνευμα.
Όταν όλα θα είναι καθαρά, ξανά, δεν θα καθαρίζω…για να δω αν το πείραμα πέτυχε και για να βασιστώ σε περισσότερα δείγματα!

Maria Callas Issue

Απόγευμα, μισόκλειστα παντζούρια,  στα σημεία που τα πυκνά φύλλα των δέντρων επέτρεπαν στο φως να περάσει φωτιζόταν η σκόνη του δωματίου ενώ το γραμμόφωνο έπαιζε άριες. Εκείνος, όπως πάντα καθισμένος στο γραφείο του, παρέα με ένα μισοσπασμένο φλιτζάνι γεμάτο καφέ και τα τσιγάρα του. Άναψε το τσιγάρο με τον αναπτήρα και απαλά τον εναπόθεσε στο πλάι, ήταν απορροφημένος με τις εφημερίδες, ενώ η μουσική κάλυπτε τα τριξίματα της καρέκλας και το περίεργο παίξιμο των ποδιών του. Για ακόμα μια φορά ξεδιάλεγε τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα και γεγονότα της προηγούμενης μέρας, εβδομάδας, μήνα… Σε μια παύση της μουσικής εκείνος ανασάλευε και το δωμάτιο φωτίστηκε σαν κάποιο θεϊκό πρόσωπο να τον επισκέφθηκε απρόσμενα… Ήταν όταν βρήκε μια παλιά φωτογραφία της μοναδικής ντίβας , του μοναδικού αστεριού που άγγιξε τη γη και τους ανθρώπους, ευτυχώς μας επισκέφθηκε… Μαρία Κάλλας, η γυναίκα με το αγέρωχο ανάστημα και την χαρακτηριστική όψη, η γυναίκα με την φωνή που ξεπερνούσε τις δυνάμεις της, η γυναίκα που αντιμετώπιζε σαν πρόκληση την επόμενη παράσταση, η γυναίκα που γεννήθηκε για να γίνεται κάθε μέρα και καλύτερη. Μέχρι την μέρα που ο Άδης την άγγιξε, η μάστιγα της σημερινής εποχής της πήρε μακριά, η κατάθλιψη για τη χαμένη της φωνή και τον νεκρό εραστή. Εκεί κλεισμένος αναλογιζόταν πως τέτοιου είδους μεγέθη δεν υπάρχουν ποια, ο κόσμος έχει γεμίσει μετριότητες. Θυμάται όταν είχε επισκεφθεί το εστιατόριο που συνήθιζαν να γευματίζουν ο Ωνάσης και η Καλογεροπούλου, ο ιδιοκτήτης ποτέ δεν επέτρεψε σε άλλο πελάτη να ξανακαθίσει εκεί, έλεγε ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του και σκουπιζόταν με τα ρυτιδιασμένα χέρια του το πόσο παθιασμένα συζητούσαν μεταξύ τους, πως κοιτάζονταν. Ύστερα πάλι θυμήθηκε την πληθώρα στάρς που έχουν κατακλείσει όλο τον κόσμο, ποιοί μπορούν να σταθούν μπροστά τους; κανείς! Ποιοί μπορούν να  ανταγωνιστούν την λάμψη τους, τη δύναμη τους; κανείς!Φράσεις όπως «Δεν θέλω να είμαι μια σταρ, γιατί τα άστρα κάποτε σβήνουν» δεν θα ξαναηχήσουν, φράσεις με μια δόση αλαζονείας αλλά και αστείες μπροστά στην εφήμερη ζωή. Ποιούς να ονοματίσει; ίσως ήταν η εποχή, τόσο ρομαντική, μα είναι εντυπωσιακό γιατί τη Συγκεκριμένη θα την μάθουν όλες οι γενιές που θα περάσουν από τη γη, μέχρι ο ήλιος να δύσει για πάντα και το άστρο των ανθρώπων να χαθεί.   

Καλησπέρα πρώτα από όλα και συγνώμη για την παντελώς εξαφάνιση μου από το μπλογκ μου, α και την παντελώς έλλειψη έμπνευσης, παιδιά να ξέρετε πως αν η ριμάδα δεν έρχεται και την όρεξη όλου του κόσμου να έχεις δεν πρόκειται να βγει κάτι καλό…έστω. Α τα κουνούπια επιτίθενται ξανά, ναι το ανακάλυψα γράφοντας το κείμενο αυτό, άσχημη διαπίστωση!

______————–****Απομυθοποίηση των Clubs****————______

(σ.σ. Προφανώς όχι των βίνετοκλαμπς αλλά είναι και αυτό μια κακή συνήθεια αν συμβαίνει πολύ συχνά γιατί εκεί έξω υπάρχει ζωή που σε περιμένει…)

(!!!!!)Επιτρέψτε μου να ξεφεύγω από το θέμα καθώς η συνοχή και ο ειρμός των σκέψεων μου μετά τις πέντε το βράδυ αρχίζει και χάνει λάδια!

—Μόλις γύρισα από ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας. Βρίσκεται στην παραλιακή, έχει πάρα πολύ καλό κόσμο, μη φανταστείτε τίποτα, πιτσιρικαρία σαν και εμάς αλλά ωραία πιτσιρίκια, βλέπεις τι φοράει η Κηφισιά, τι προτιμά το Μπουρνάζι, οι επαρχιώτες, χιχι δεν μου έχει συμβεί ποτέ αυτό (σ.σ. να φάω πόρτα). Μάλλον έχω αυτό το κάτι γιατί με έχουν βάλει και με σκισμένο τζιν! ή απλά η επικράτεια των χρυσά σκουλαρίκια, καδένες και πουκάμισο ανοιχτό με δέκα μέτρα τρίχα πλέον έχει σταματήσει. Χόρευα ξέφρενα, όπως κάποτε είχε πει μια φίλη μου χορεύω σαν να προσπαθώ να διαλυθώ σε χιλιάδες μόρια και γενικά ο χορός μου αρέσει. Κοιτάζω και γύρω μου βέβαια τι συμβαίνει, κάθονται μερικοί και σε χαζεύουν, κάθονται μερικές και σιγοψυθιρίζουν, άλλοι σε δείχνουν με το δάχτυλο τους αλλά εσύ συνεχίζεις σε αυτό που ξέρεις, δεν πλήρωσες 15 ευρώ και έφαγες την κίνηση του αιώνα για να σε κρίνουν κάτι καθισμένοι που μόλις τελείωσαν τις πανελλήνιες (καλά αποτελέσματα παιδιά! σας εύχομαι να περάσετε όπου θέλετε να δείτε και τα δικά μας σκατά!) και μου βγήκαν να ξεσκάσουν, να επιμείνουμε στο καθισμένοι γιατί το θεωρώ ηλίθιο να πας σε κλαμπ και να κάθεσαι, αδιόρθωτο!

Τεσπα, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα μας είναι ότι σήμερα εκεί που ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και χόρευα, τρώω φλασιά. Βασικά σε μια φάση πήγα στο μπαρ και βρέθηκα σε μια παράξενη στιγμή, μόλις είχε λυποθιμίσει μια κοπέλα, την μάζεψε ο μπάρμαν και την έβγαλε έξω, τρία δεινά συνέβησαν κατά με Ι)Ανορεξική (μα πετσί και κόκαλο ήταν!) ΙΙ)και σου είπα μην παίρνεις μεγάλες δόσεις (από την άσπρη σκονίτσα) ΙΙΙ)το μαγαζί τίγκα, του σκοτωμού ε παρόλο που ήταν ανοιχτό από επάνω της κοπέλας της ήρθε ζαλάδα…

Ελπίζω στο τρια πάντα.

Τεσπα, ήθελα να πάρω νερά εκείνη την ώρα, το μπαρ δεν είχε ποτήρια, την έκανα για έξω να πάρω αέρα (ειρωνικό όταν μέσα στο μαγαζί είναι ασφυκτικά παρόλο που από πάνω είναι ορθάνοιχτο!) και είχα ανάμιχτα συναισθήματα. Σκεφτόμουν πως όλα αυτά είναι ανούσια και πως ο έρωτας δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί εκεί μέσα και να προσεγγίσεις κάποια/ον (δύο φορές το επιχείρησα και στις 2 έφαγα άλλη πόρτα!) και η αγάπη που για μένα είναι ουσιαστικά τα βασικά. Ποιό είναι λοιπόν το νόημα της ζωής καταλήγω; ένα είναι σίγουρο θα κάνω πολύ καιρό να πάω σε κλαμπ…Δεν είναι ότι τα βαρέθηκα απλά είναι κενά σαν την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες για να χορέψεις και τέλος, βαρέθηκα να κουνιέμαι και να υπακούω στις μαλακίες του κάθε «μεγάλου» DJ!!!Επόμενο κείμενο: Κενότητα

(πάρτε το σαν υπόσχεση αλλιώς δεν γράφω!)

Messages

Μηνύματα πάνω σε χαρτόνι από συσκευασία φτερών αγγέλου για τις αποκριές ξεχασμένο σε μια άκρη.

Ανακαλύφθηκε από την μετακόμιση.

>Προσπαθώ να μάθω ότι η ζωή δεν είναι τέλεια,

πως δεν είμαστε τέλειοι και πως για να γίνουμε έστω και λίγο τέλειοι

πρέπει να τσαλακωθούμε πολύ.

>Θέλω να καπνίζω

αλλά δεν θέλω να καπνίζω σε δωμάτια που μυρίζουν σαν ντουμάνια

…αλλά αυτό είναι σαν να έχεις την απόλαυση του σεξ χωρίς τον κόπο.

Σερβιτόρος/α

Ας μιλήσουμε λίγο για τους τύπους γκόμενων που συναντούμε καθημερινά. Ας μιλήσουμε λίγο για τους μύθους των πόλεων που περιτριγυρίζουν γύρω μας και συνυπάρχουν μαζί μας. Μοντέλα, πυροσβέστες, ηθοποιοί, φωτογράφοι…σερβιτόρες, σερβιτόροι…μπαργούμαν, μπάρμαν….Πάντα γύρω τους οι προαναφερθέντες μας κινούν το ενδιαφέρον και πάντα έχουν μια τυπική ευγένεια προς το πρόσωπο σου, αλλά πόσο ευγενικοί/ές μπορεί να είναι και άμα κάτι άλλο θέλουν; βασικά τα άτομα αυτά που μας αρέσουν αποτελούν μύθο για το λόγω ότι την ώρα που εμείς θέλουμε να φλερτάρουμε εκείνοι δεν μπορούν και αν θέλουν δεν τους επιτρέπεται και ιδιαίτερα ας μην ξεχνάμε ότι πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος της απόλυσης. Πάντα περιέκλειε ένα μυστήριο αυτά τα πρόσωπα για τον συγκεκριμένο λόγω. Αρκετές φορές έχω ακούσει από φίλους ότι βγήκαν για καφέ με την τάδε σερβιτόρα, ξεπερνάμε το γεγονός ότι μπορεί να λένε ψέματα καθώς αποτελούν πρόσωπα για μένα άξιοι εμπιστοσύνης, αλλά ποτέ δεν μου έλυσαν την απορία, φτάνει πάντα η κλισέ για μένα ερώτηση «Τι ώρα σχολάς;» ή «Μου δίνεις το τηλέφωνο σου για να πάμε για καφέ;» ή για προχωρημένες καταστάσεις  «στο σπίτι μου ή στο σπίτι σου;» ;

 

ist2_464815_retro_waitress.jpgsexywaitress.jpg

Κούραση από την πολύ μαλακία που με δέρνει.Κούραση να χάνεις τον χρόνο σε άσκοπες μαλακίες και να τις ονομάζεις “περνάω καλά”,πιο εύκολο θα ήταν να με στήσουν στον τοίχο και να τραβήξουν την σκανδάλη παρά να αναλώνομαι αλλά και τώρα τι κάνω;χάνω την ουσία και τρώω στην μάπα όλο τον δρόμο,δυστυχώς θα τρίζουν τα κόκαλα του ποιητή έχω κουραστεί με τους δρόμους,νιώθω παράξενα,θέλω την ουσία και μόνο αυτήν.Αλλά ξέρω χρειάζομαι δρόμο ακόμα…..

Αλλά ηρεμία πάνω από όλα και όλα θα γίνουν στην ώρα τους….(πως????Δια μαγίας???)]

Άντε γεία μας!

Ο άνθρωπος είναι ένα ον μέσα στο άπειρο σύμπαν, είναι πολύ σημαντικό να βρει ανθρώπους που θα φτιάξουν το δικό του σύμπαν ,φίλους και «φίλους».

Το ον αυτό από τη στιγμή που γεννιέται μέχρι τη στιγμή που πεθαίνει αποκωδικοποιεί τον εαυτό του, μερικές φορές θα βρεθεί προ εκπλήξεως άλλες προς αναζήτηση και άλλες θα τον οδηγήσουν σε ηρεμία.

Το ον αυτό δεν είναι αναγκασμένο να φέρει στο κόσμο απογόνους δηλαδή άλλους ανθρώπους που θα κάνουν τον ίδιο χρόνο για να καταλάβουν τι θέλουν.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων πάνω στη γη δεν γνωρίζουν τι θέλουν, προσποιούνται ή βαριούνται.

Κάθε χρόνο κοντά στην πρωτοχρονιά δεν είναι ανάγκη να κάνει κανένας απολογισμό, καλυτερα σε κάποια άλλη στιγμη που τα πράγματα να ζυγίζουν προς το μέρος τους.

Οποιαδήποτε προσπάθεια επεξήγησης ή μαντέματος του μέλλοντος τις περισσότερες φορές είναι άσκοπη και γίνετε για πλάκα, τα αστέρια απλά είναι άλλοι αυτοφωτιζόμενοι πλανήτες (βλ. ήλιος).

Αν πάρουμε ως παράδειγμα τον κόσμο και όλα αυτά που έχουν συμβεί σε αυτόν η πορεία του ανθρώπου χαρακτηρίζετε από αλλαγές και εξελίξεις για αυτό καλό είναι να μην θεωρούμε τίποτα σταθερό και να δεχόμαστε οποιαδήποτε νέα αλλαγή του εαυτού μας με θετικό χαρακτήρα, η προσωπικότητα μας διαμορφώνετε είτε είμαστε 18-20-30-40-50-60-70-80….

Λοιπόν αυτά αποκόμισα από διάφορες συζητήσεις με φίλους όσοι θέλουν ας τις δεκτούν, σε όλους εύχομαι τις καλύτερες ευχές και καλή πρωτοχρονιά.