Category: Cinema


Το καλοκαίρι δεν ζητάω πολλά, κατέληξα κάπου στο κόψιμο των εφημερίδων και στον πονοκέφαλο που σου ζαλίζει το κεφάλι όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα μαζί. Ολόκληρο το χειμώνα κόβω από εφημερίδες αποκόμματα για βιβλία, ταινίες, γνώμες, συνεντεύξεις, πάντα από πράγματα και ανθρώπους που η πρόγευση τους από το άρθρο που μόλις διάβασα νιώθω να μου δίνει κάτι, να μου ολοκληρώνει ένα μέρος του εαυτού μου. Κάπου εκεί κατάληξα ίσως, πως το ιδανικότερο μέρος για να ζω θα ήταν ένα δωμάτιο με τζάμια σε μια ακροθαλασσιά χωρίς να ακούγεται κανένας θόρυβος παρά μόνο το θρόισμα των φοινικιών, το κόψιμο από τις καρύδες για να πιω το γάλα τους και ο παφλασμός των κυμάτων. Και ύστερα οι θόρυβοι από τους ανθρώπους που αγαπώ, από τις ταινίες που θέλω να δω, από τα όνειρα που θα πραγματοποιώ. Δεν περιμένω πολλά από το καλοκαίρι που έρχεται, ποτέ δεν περίμενα, έχω πάντα τόσα πολλά να ασχοληθώ στο κενό που όλοι ονομάζουν διακοπές, ωστόσο θα ξεκλέψω κάποιες μέρες για να με πάρει η παρέα μου στη Σκιάθο και αργότερα σε κάποιο εξοχικό, ίσως και να μην πάω μετά, δεν ξέρω, απλά να αυτό θα ήθελα, να μην ζούσα στην Αθήνα, ή να είχα κάποιον προσωμιοτή, να επιλέξω να μην έχω βαβούρα δίπλα μου, να διαβάζω και να ακούω τις σκέψεις μου, αυτό θα ήθελα, και εννοείται να καλώ τους δικούς μου ανθρώπους στη δική μου όαση, χωρίς συμβιβασμούς, μια υπέροχη ζωή, ένα νησί, ολόκληρο ύστερα από χρόνια, που δεν χρειάζεται πλέον κανέναν για να ολοκληρωθεί, ένα νησί που θα ανοίγει τις πόρτες του όταν θέλει και όταν τον καλούν άνθρωποι που αγαπά…Και αν έρθει κάποτε εκείνος, εκείνος που θα θέλω να καλωσορίσω στον κόσμο μου, θα του ανοίξω την πόρτα, να είναι σίγουρος, αλλά το θέμα είναι να υπάρχει επικοινωνία, να μου χτυπήσει ρυθμικά την πόρτα και να του απαντήσω, να κοιταζόμαστε και να καταλαβαίνουμε όσα αφήνουμε στη σιωπή να εννοηθούν…

Κάπως εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και οι άνθρωποι της…

Σε αγαπώ….(προς αόριστη κατεύθυνση, εκείνοι που ξέρουν θα καταλάβουν, ίσως και εκείνος να έρθει πιο κοντά…)

Advertisements

Volver…

Νύχτα Κυριακής απόψε και αποφάσισα να πάω σινεμά. Είδα το Volver του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Δεν ήταν ανατρεπτική όσο οι προηγούμενες του που είχα δει, δεν προκάλεσε καν το ενδιαφέρον μου, δεν με τάραξε όπως οι προηγούμενες και κρίμα γιατί τον είχα συνηθίσει αλλιώς. Πίστευα πως ήταν άνθρωπος με πάθη και πώς του άρεσε να καταπιάνεται με παράξενες και αλλόκοτες ιστορίες, έτσι και εμείς μαζί του μέσω του κινηματογραφικού πανιού μαθαίναμε για πρωτόγνωρες καταστάσεις και για κόσμους που δεν είχαμε ιδέα για την ύπαρξη τους, φανταζόμουνα τον Πέδρο περιτρυγισμένο από γυναίκες ,από τραβεστί, από άντρες, από πουτάνες…Οι ταινίες του ανήκουν σε άλλη σφαίρα και αυτή την φορά απορώ γιατί όλοι εκθειάζουν την νέα του ταινία, κατέληξα ότι την είδα για τον μοναδικό λόγω ότι είναι αξεπέραστος στο να κάνει ψυχογραφήματα γυναικών, πραγματικά δείχνει αυτά που σκέφτονται και αυτά που νιώθουν. Πάω για να ακούσω ισπανικά, ενίοτε για να δω και τις πιο παράξενες εικόνες ή ηθοποιούς σε εξτρίμ καταστάσεις, άλλους κόσμους. Αυτή τη φορά καταπιάνεται με ένα θέμα που προσωπικά μου είναι γνωστό ,με τον βιασμό γυναικών από κοντινά τους πρόσωπα, το θέμα σίγουρα το προσεγγίζει πολύ σωστά αλλά δεν ξέρω ίσως να μην τον περίμενα τόσο νορμάλ. Οι προηγούμενες του ταινίες βγάζουν μια απίστευτη κωμικοτραγικότητα, αυτή όχι. Βέβαια στον κινηματογράφο ακουστήκανε γέλια αλλά αυτά είναι τις στιγμής, μετά αυτό που μου έμεινε δεν ήταν η γλυκόπικρη γεύση της καραμέλας που μου μένει συνήθως. Ήταν ωραία η υπόθεση αλλά δυστυχώς μου θύμισε ισπανικό σήριαλ φτηνής παραγωγής, με ερωτήματα του τύπου τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά και άλλα τέτοια, ο βιασμός είναι πολύ σημαντικό θέμα όπως και ο λόγος των νεκρών, όπως και η συγνώμη…αλλά εμένα δεν μου έμεινε αυτό, θα πρέπει να την ξαναδώ για να αποφασίσω οριστικά! Μου αρέσει ωστόσο η νοοτροπία που αναδύεται από το φιλμ, η λαϊκή παράδοση μιας χώρας όλα αυτά, μαζί με το στυλ της Πενελοπε η οποία για πρώτη φορά έμοιαζε να βρίσκεται στα νερά της με έκανε να συμπαθήσω την ταινία και να της βάλω ένα πολύ καλή. Απλά οι προηγούμενες ταινίες μου δημιουργούσαν πολλά συναισθήματα και αγάπη για δράση…Τέλος η αγαπημένη μου σκηνή είναι το τραγούδι, τρομερή ερμηνεία αν και νομίζω πως είναι ντούμπλεξ ωστόσο η Πενελόπε Κρουθ βγάζει απίστευτο συναίσθημα, αχ την αγαπώ αυτή την ηθοποιό.