Latest Entries »

μα δεν ξερω που εχει φυσιολογικο κοσμο,υποθετω στα φυσιολογικα μπαρ,μα εδω εστω σε όλα καπνιζουν ακαταπαυστα και εγω παθαίνω φαρυγγιτιδες…
το πιστευεις πως πλεον εχω προβλημα να μπω σε μαγαζι με κακο εξαερισμο;

Advertisements

Θλίψη. Όταν σηκώθηκα από μωρό μπουσουλώντας για να περπατήσω τα πρώτα μου βήματα για να φτάσω το τραπεζάκι και να πειράξω το αγαλματάκι που είχε πάνω. Δεν φαντάστηκα ποτέ πως έτσι θα είναι όλη μου η ζωή. Πως αυτό που περιμένω κάποιος να μου αλλάξει τη ζωή,δεν θα έρθει ποτέ. Πως αυτό θα πρέπει να το κάνω εγώ. Πως θα πρέπει να μάθω μόνος μου να περπατώ ξανά χωρίς τη σύμπραξη κάποιων δίπλα μου. Και η θλίψη κάθε μέρα μεγαλώνει ακόμα πιο πολύ, το ότι συνοδοιπόρος δεν υπάρχει.Ότι το διπλανό μου κάθισμα είναι αδειανό. Σήμερα είναι η μέρα να γυρίσεις και να κοιτάξεις πίσω σου και να πεις: “Μέχρι εδώ μια χαρά τα καταφέραμε”. Μέχρι σήμερα το απόγευμα, μέχρι χθες το βράδυ. Αλλά η υπομονή δεν εξανεμίζετε όπως το οινόπνευμα από ενα μισάνοιχτο μπουκάλι; μέχρι πότε θα κρατήσει, μέχρι πότε θα κρατήσω τα δάκρυα που νιώθω να αναβλύζουν μέσα μου.”Η ζωή που δεν έζησα ποτέ” είναι ένας τίτλος που κυκλοφορεί πολύ τελευταία, δεν θέλω να είναι γραμμένος στο δικό μου κούτελο, για αυτό χαμογελώ και κάνω αστεία, για να μπορούν οι ρυτίδες μου να είναι ρυτίδες χαράς, δεν ξέρω πόσα επίπεδα ψυχολογίας και υποσεινήδιτου γαμάω έτσι, αλλά αν πρέπει να ξεπαστρέψω στο πρόσωπο όλων την ευτυχία μου θα το κάνω,γιατί γουστάρω να βλέπω τον άλλον να με βλέπει ευτυχησμένο, όχι κενό, απατα τα βάθη μου, αλλά δυνατό,λαμπερό,χαρούμενο, και ας είναι όλο ψευτικο από μέσα, απλά θέλω να στο δέιξω, να το δεις για να χαρείς εσύ, εσύ ίσως λίγο πιο αληθινά από ότι εγώ,να πάρεις κουράγιο να συνεχίσεις, δεν ξέρω γιατι με τοποθετώ εκεί,ποιος εγωισμός με έχει κρατήσει, αλλά δεν ξέρω. Παραμονή πρωτοχρονιάς και δεν μου αρέσει να τοποθετώ χρονικά διαστήματα, αλλά πρέπει αυτά για εμάς τους χαζορομαντικούς σημαίνουν πολλά πράγματα, σημαίνουν πρώτα από όλα μια σύγκρουση όλων των σωμάτων,των ανθρώπων,των χαρακτήρων που βρίσκονται μέσα μας, μαι ηλίθια ανάγκη που βιώνουν όλοι μαζί να θέλουν να κατεβούν στο κέντρο και να κάνουν διαδήλωση, parade για το ότι είναι ακόαμ ζωντανοί, όλοι μέσα μας. Γινκ και Γιανκ. Έτσι θέλω να είναι η ζωή μου για αυτό διατηρώ όλες τις πλευρές μου ζωντανές. Όλες καποια στιγμή θα μου χρησιμεύσουν. Καλό 2012.Καλή επιβίωση μάγκες μου.

Reunion

Έχω πολύ καιρό να γράψω το γνωρίζω. Διανύω πλέον τη τρίτη δεκαετία μου και λίαν συντόμως έχω φτάσει στο τέλος της μέσης της. Έχω στη πλάτη μου ένα πτυχίο σχολής και πολλά σχέδια για το μέλλον. Κυρίως όμως καμία ιδέα για το αν έρχομαι ή αν πάω ή αν αυτό που θέλω να κάνω, είναι αληθινό, έχει σχήμα, (όχι αν το αξίζω) αλλά κυρίως αν θα κατευοδώσει.
Τις περισσότερες φορές επέστρεφα σε αυτό το χώρο για να περιγράψω άσχημα συναισθήματα αλλά τον τελευταίο καιρό σε αυτό που καταλήγω είναι πως για μια φορά θα ήθελα να περιγράψω τα συναισθήματα πληρότητας και ευτυχίας στη συναισθηματική μου και επαγγελματική μου πορεία. Προφανώς αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει για να τη βιώσω και κάπου εδώ με μια πενταετία πρίν από τα 30 έρχομαι να αναρωτηθώ αν έχει και άλλο, αν πρέπει να οπλιστώ με περισσότερη δύναμη, ίσως, από πριν που ήμουν στην αρχή, γιατί, ενώ θα ήθελα να νιώσω ξανά 18, αυτή τη φορά έχω αποδείξεις πως το δέρμα μου θα ξεκινήσει να τραβιέται προς τα κάτω πριν το συνειδητοποιήσω και μπροστά σε αυτό το φόβο, στο φόβο του χρόνου και στο ότι ο θάνατος με περιμένει μαζί με την ημερομηνία λήξεως θα πρέπει να ανασκουμπωθώ και να πω στον εαυτό μου πως, ωραία διασκεδάσαμε μέχρι τώρα, αλλά ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε.
Η διαδικασία του να ολοκληρώσεις μια σχολή που τελικά αποδεικνύετε ένα αντικείμενο που δεν σε ενδιαφέρει πρέπει να είναι ελληνική πατέντα και καλό θα ήταν να την κατοχυρώσουμε. Συχνά σκέφτομαι πως είμαστε σε ένα τεράστιο στάδιο,τα 7 δις. που ζούμε σε αυτό τον πλανήτη, ύστερα αναλογίζομαι πως μάλλον ανήκω σε ένα τυχερό 20% που έχει την τύχη να μπορεί να κινηθεί πάνω σε αυτο το χώμα, χωρίς κινητικά προβλήματα, χωρίς να πεινάει, χωρίς να κρυώνει, αυτο τελικα ναι, σε βάζει σε μια κατηγορία πολύ καλή και απλα σκέφτομαι πως ειναι ωραία η κατηγορία,ναι. Αλλά δεν θέλω να μείνω στην κατηγορία, θέλω να προχωρήσω παραπέρα. Μετά σκέφτομαι όλα αυτά που θέλω να ασχοληθώ και μπαίνουμε στη κούρσα της εμπειρίας, δίπλα μου έχω να ανταγωνιστώ 6 χρονών παιδιά, 16 σε κάποια άλλη, 18 σε κάποια τρίτη και ίσως πάει λέγοντας και αναρωτιέμαι αν μπορώ να διανύσω την απόσταση νωρίτερα, κλέβοντας κάπως τη σειρά επειδή είμαι ήδη μεγαλύτερος, ωριμότερος και πιο κατασταλαγμένος. Ακούγομαι πολύ μπερδεμένος, δεν θες να ξέρεις τι συμβαίνει στο κεφάλι μου, ειλικρινά.
Καταλήγοντας, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ένα σωστό μέρος για μένα, ένα μέρος στο οποίο θα ενταχθώ, το οποίο ίσως να μην είναι όπως το έχω σκεφτεί αλλά που θα μου γίνει γνώριμο γρήγορα και κάπως έτσι συνεχίζω να ζω, διερωτώμενος αν υπάρχει ο έρωτας εκεί έξω και αυτός ο χώρος. Ευτυχώς, στο δρόμο και όσοι με γνωρίζουν δεν με κάνουν την ηλικία που είμαι, αυτό φαντάζομαι μου δίνει ένα προβάδισμα να έχω διανύσει τρέχοντας κάμποσο, ήδη, στη ζωή μήπως γλιτώσουμε κάτι στον τελικό δρόμο για το σκοινί.

on love…

Γιατί κανένας δεν ζητάει να πετύχει στις ανθρώπινες σχέσεις του…ζητάει μόνο να πετύχει στον επαγγελματικό τομέρα οι περισσότεροι…και απλά θεωρούν πώς η αγάπη θα έρθει να σε βρει όπου και αν είσαι αλλά οι περισσότεροι δεν κατανοούν πώς η αγάπη είναι όπως όλα τα άλλα θέλει τροφή,νερό και πολύ προσπάθεια…
Δεν συμβαίνει από τη μια μέρα στην άλλη…και πάνω από όλα θέλει χρόνο.

Έχουμε βγει έξω. Το μεταξύ μας περιβάλλον είναι φιλικό. Μιλάμε για επαγγελματικά. Με τον πιο ευγενικό τρόπο γυρνάω τη κουβέντα σε έμενα. Σου ζητάω συμβουλές. Έχεις απλώσει το χέρι σου κοντά μου. Μου πιάνεις τα πόδια. Το αγνοώ. Μου πιάνεις το χέρι. Το αφήνω. Σκέφτομαι. Δεν είναι χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Και οι φίλοι πιάνονται χέρι χέρι. Συνεχίζεις. Το φέρνεις στο στήθος σου. Το χέρι μου είναι το πιο νεκρό μέρος του σώματος μου. Εξακολουθείς να το κρατάς σφιχτά. Προσπαθείς να περάσεις στην οικειότητα μαζί μου. Εξακολουθώ να κοιτάω μπροστά, το κενό, ανίκανος να αντιδράσω. Μερικές φορές κοιτάω και στα αριστερά. Κοιτάς τα μάτια μου. Παρατηρείς την κούραση μου. Κούραση να μου τη πέφτουν είναι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι με εξουσία να είναι μόνοι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι χωρίς εξουσία να είναι μαζί. Δεν είναι η επιλογή σου το γνωρίζω. Είναι η επιλογή μου το γνωρίζω. Παίρνω το χέρι μακριά σου [επιτέλους]. Ξαναζωντανεύω. Επικοινωνώ. Χαμογελάω. Καταλήγει το χέρι μου πάλι στο χέρι σου. Μου το παίρνεις κάθε φορά που το βρίσκεις να χάσκει ενώ στηρίζομαι. Δεν έχω το θάρρος να σου πω πώς έχεις καταλάβει λάθος. Φοβάμαι πώς δεν θα θες να με ξαναδείς αν στο πω. Νιώθω αμηχανία. Γυρνάω σπίτι σχεδόν κλαμένος. Νιώθοντας βλαμμένος που σε άφησα να πάρεις το χέρι μου. Νιώθω απαίσια που για ακόμα μια φορά κάποιος κατάλαβε λάθος πράγματα. Δεν έχω όρεξη να δώσω τίποτα σε οποιονδήποτε που δεν βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με μένα, μεσοπέλαγα και με πλήρη ανικανότητα για status quo αλλά δεν θα ξεπουληθώ σε κανενός την ικανότητα. Παίρνω τηλέφωνο εξαγριωμένος έναν φίλο, του κλαίγομαι, μου λέει, «τι περίμενες; Πρέπει να το υποστείς τις περισσότερες φορές». Νομίζω χρειάζεσαι μια φίλη ηθοποιό να σου εξηγήσει πώς το αποφεύγει. Πρέπει να είσαι ευγενικός όταν το λες. Πες μου ξανά τη φράση. Σε εκλιπαρώ. Η φράση σου θα περάσει στην αιωνιότητα. Θα τη μεταφράσω να τη λέω και στους ξένους σκηνοθέτες. Ελπίζω αυτοί να μην μου τη πέφτουν. Απαντας γελόντας… «ναι καλά»! Δεν θέλω να κάνω καριέρα στα κρεβάτια, απαντάς πώς «δεν θα κάνεις ούτως ή άλλως καριέρα αν ξεκινήσεις από τα κρεβάτια. Στα κρεβάτια δεν σε παίρνει κανένας σοβαρά», συμφωνούμε. Παύση. Δες θέατρο. Σκέψεις. Άνθρωποι με εξουσία και χωρίς. Εγώ, ο φίλος μου, ο άνθρωπος μου, ο εξουσιάρχης και ξανά εσύ. Πάντα θα νικάει το εσύ όμως. Ποτέ ο εξουσιάρχης. Νιώθω καταραμένος.

Αφιερωμένο στον φίλο μου Λεφτέρη. Τον άνθρωπο που αντέχει να με ακούσει να γκρινιάζω.

το πακέτο

Το πρωί ξύπνησε δίπλα στο αγόρι του που ροχάλιζε, σκέφτηκε «Ακόμα να κάνει την εγχείρηση…» έξυσε λίγο το στέρνο του και σιωπηλά άνοιξε το παράθυρο. Χάζεψε για λίγο τη θέα, χασμουρήθηκε και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Ξυπόλητος περπάτησε στο ξύλινο πάτωμα, φτάνοντας στη τουαλέτα σκόνταψε πάνω στο φαγητό της γάτας του και έβρισε χαμηλόφωνα, σφύριξε λίγο αλλά η γαλή κοιμόταν του καλού καιρού… κούνησε λίγο τα αυτιά της σε δείγμα πώς τον πήρε χαμπάρι… συνέχισε για την τουαλέτα… άνοιξε τέρμα το νερό, μπήκε από κάτω… ήταν κρύο αλλά σιγά σιγά ζέσταινε… άνοιξε το στώμα του και ορμητικά χώθηκε το νερό μέσα του, κατάπιε… ήξερε πώς δεν έκανε καλό, πώς αυτό το νερό ήταν από προχθές που είχε ανάψει τον θερμοσίφωνα, δεν τον ενδιέφερε… ανακουφίστηκε ενώ έτριβε τον εαυτό του με το σφουγγάρι και αναδυόταν άρωμα λεβάντας από το αφρόλουτρο… πλησίασε η γάτα διστακτικά και ηπιε από το νερό της ντουζιέρας της φώναξε ενώ της έριχνε νερό με τα πόδια… ξύπνησε ο γκόμενος του… του είπε καλημέρα… προσπαθώντας να γλυκάνει τη φωνή του… πλήρη αποτυχία… συνέχισε να πλατσουρίζει… μετά από κανένα 5 λεπτό άπλωνε τη πετσέτα πάνω του ενώ αδιαφορούσε για τα νερά που άφηναν τα πέλματα του στο πάτωμα… μύριζε φρέσκος καφές από τη κουζίνα… χώθηκε ανάμεσα στη ντουλάπα και έφτασε με ένα βήμα… φίλησε το αγόρι του και χάιδεψε τα μαλλιά του… κουβέντιασαν για λίγο… για τον καιρό… για το σε πόση ώρα πρέπει να πάει στη δουλειά… έτριψε το πόδι του με το πόδι του και τον κλώτσησε για πλάκα από εκνευρισμό… ντύθηκε… έριξε νερό στον καφέ και τον έβαλε στη μαρμάρινη γούρνα… αγκαλιάστηκαν ενώ του έβαζε το κασκέτο και φιλήθηκαν τρυφερά… άνοιξε τη πόρτα και το κρύο φώλιασε βαθιά μέσα στο σπίτι… τον χαιρέτησε ενώ εκείνος έβαζε τα χέρια του ανάμεσα στα πόδια του φορώντας ένα μπλε πουκάμισο και καρό κάλτσες… ήταν το αγόρι που δεν τον ενδιέφεραν να ταιριάζει τα πάντα… τον ένοιαζε όμως να ταιριάζει εκείνος μαζί του… σταμάτησε στα γωνιακά σταρμπακς… ενώ ψιχάλιζε …πήρε καφέ για τη δουλειά χωρίς πολύ σκέψη… είχε ξεχάσει πώς μόλις είχε πιει… ενώ περπατούσε τα ακουστικά δονούνταν από την ένταση της πιο καινούριας τζας συμμορίας… και σιγοτραγουδούσε τους στοίχους… συνάντησε μια φίλη του… τον χτύπησε στο ποπό τρυφερά… »τι έκανες χθες βράδυ πονηρό αγόρι;» γέλασε δυνατά ενώ τα βλέμματα τους συναντήθηκαν …δεν υπήρχε ανάγκη για παραπάνω  λόγια… του τράβηξε το καπέλο και την κυνήγησε μέχρι το γραφείο ενώ του φώναζε «ο βλάκας ερωτεύτηκε» πολλές φορές… σκόνταψε σε ένα κλαδί και λούστηκε με νερό και πευκοβελόνες… η φίλη του τον καθάρισε όπως όπως… »άντε ας σοβαρευτούμε έχουμε τον ηλίθιο να μας περιμένει» τραβήχτηκαν στην άκρη του πάρκου κάτω από το υπόστεγο και περπάτησαν νευρικά και γρήγορα προς το κtίrιο με τα γυάλινα τζάμια στο τέλος της στροφής, μπήκαν μέσα… ακούστηκαν διάσπαρτες καλημέρες και χτυπήματα στη πλάτη, ξανά… στην αναπαυτική καρέκλα, στον υπολογιστή… στην ατομική του «κάψουλα» ο καθένας… άφησε τον καφέ… είχε αφήσει ένα πακέτο από χθες το βράδυ… το έκλεισε έστειλε… πήγε στο επόμενο… είχε ξεχάσει πώς έπεσε μια πευκοβελόνα… τη βρήκα εγώ. Amazon.com

Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ ήμουν κάπου στα 19,μόλις είχαμε φρεσκοδιαλύσει με μια παρέα το ομαδικό μας, θυμάμαι πως κάποιος μας είχε χαρακτηρήσει πυροτέχνημα στην τότε φρέσκια ακόμα μπλογκόσφαιρα. Επειδή τρογόμασταν με τα ρούχα μας χωρίσαμε, δεν ξέρω αν κάποιοι γράφουν ακόμα είναι σίγουρα όμως κοντά μου στη πόλη αυτό, εννοώ αν τους ψάξω θα τους βρω. Ανηκουμε σε ομάδες, μας αρέσει να το κάνουμε αυτό,μέσα από εκείνες βρίσκουμε τον εαυτό μας. Αλλά εδώ δεν ήρθα για να γράψω αυτό ούτε να αναπολήσω το παρελθόν που ας είμαστε ειλικρηνής η ελευθερία είναι ακόμα το υπέρτατο αγαθό.  Πάντα οι σκέψεις μου ήταν εικόνες, για αυτό γράφω πεζά κείμενα, όχι ποίηση, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τη ποιηση την οπτικοποιούσα σαν μια μεγενθυμένη λέξη από αφρολέξ σε ένα σκοτείνό δωμάτιο να φωτίζεται αχνά από ομίχλη και να μου λεει…»τι θα γίνει; θα κάνουμε τίποτα σήμερα;», ακόμα διαβάζω τις λέξεις πίσω από τη ποιήση, τον καυλωμένο ποιητή, τη μόναχική γυναίκα, τον λάτρη του ωραίου, εκείνον που περιγράφει…ποτέ όμως ανάμεσα τους δεν βρήκα εμένα, γιατί εγω αν σκεφτώ κάτι δεν θα το γράψω, θα το κάνω. Για αυτό αποφάσησα πώς οι εικόνες είναι πιο δυνατές, πώς τα χρώματα τους με ζωντανεύουν πώς στα όνειρα μου μπορώ να ζω για πάντα αν ζουν οι εικόνες μου. Για αυτό αποφάσησα να γίνω ηθοποιός και να λέω τις ιστορίες μου και τις σκέψεις μου σαν παραμύθια και εσύ να τα ακούς και να με βοηθάς ή να μου δίνει εντολές και να με βοηθάς. Φωτογραφία, Ζωγραφική, Βιντεο, Κινηματογράφος, Πεζογραφία. Εικόνα. Φωνή. Στιγμές. Λέξεις. Τελευταίες για αυτό έχω πάψει να γράφω. Γιατί είμαι ερωτευμένος με αυτό, γιατί χαζεύω διάφορα αντί να γράφω, δεν παύω να σκέφτομαι εικόνες όμως. Κάπου σε όλο αυτό υπάρχει ένα παιδί, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα που έστεκε δίπλα μου αμίλητο για λεπτά ολόκληρα και τον θέλω κοντά μου για όσο μπορέσει να μείνει. Πώς γίνετε ένας άνθρωπος να αγαπάει τόσο τις σιωπές και τα αγγίγματα και τα φίλιά; Μην μου μιλάς απλά αγκάλιασε με. Αυτό σου ζητώ. Αυτό ζητάμε όλοι αλλά δεν ξέρουμε πώς να το πούμε. Πηδιόμαστε αλόγιστα δεξιά και αριστερά γιατί δεν ξέρουμε πώς είναι να αγαπάμε. Δεν φλερτάρουμε γιατί φοβόμαστε μην χαλάσουμε την εικόνα μας. Χανεσαι μου λεει ένας φίλος, χάνεσαι δεξιά και αριστερά, οι μεγάλοι δεν πάνε σε αυτά τα μέρη, δεν σκορπίζουν στον αέρα, ναι…αλλά κοίτα γύρω σου, ακου γύρω σου όλα είναι σκορπισμένα, μουσικές που είναι ασύνδετες, ζωγραφικές που είναι απλουστευμένες, αφαιρέσεις χωρίς προσθέσεις , να αναρωτηθείς, να μπερδευτείς, να τα μπλέξεις. Εμένα μου αρέσει όλο αυτό. Ο άνθρωπος μεγάλωσε, αυτή θα είναι η αλλαγή, ήμασταν η συγκρότηση, περάσαμε τόσα ρεύματα, ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε μεταξύ μας και να εμπνευστούμε ο ένας από τον άλλον γιατί αυτό μας έμεινε τελικά. Η ανάγκη της εμπνευσης. Για αυτό δίνουμε αυτούσια τα κομμάτια. Μια μονοκόμματη εποχή για τους θεατές να δείξουν και να δημιουργήσουν για να μπουν εκείνοι μέσα. Όχι οι δημιουργοί. Αυτοί απλά ντύνονται στα άσπρα και χάνονται.

 

Rejected

Οδηγείς το αμάξι στο Ψυχικό όταν σε προσπερνά ένα λεωφορείο. Παρατηρείς πώς στη τελευταία πόρτα διακρίνετε ένα παιδί που ψιθυρίζει τα λόγια κάποιου τραγουδιού και πίσω του άλλος ένας μαυροντυμένος νεαρός με φράντζα διαβάζει την καθημερινή.
Όλο το υπόλοιπο λεωφορείο φαίνεται μοναχικό και σιωπηλό. Όπως οι άνθρωποι που περιμένουν να σκάσει υπομονετικά η βόμβα που τους έχουν υποσχεθεί στη πλατεία Συντάγματος που έχει κουρνιάσει στα υπόγεια του μετρό. Αυτή η βόμβα όμως δεν έρχεται ποτέ.
Άλλο ένα κόλπο για τρομοκρατία σκέφτομαι όταν το ακούω, άλλη μια ευκαιρία για περπάτημα, τηλεφωνώ σε ένα φίλο που τους επονομάζει «γαμάτους» δεν έχω κάτι να αντιπροτείνω, ο καθένας έχει τις θεωρίες του, τα πιστεύω του. Στο λεωφορείο δύο μετανάστριες, μια ασιατικής και μία αφρικανικής προέλευσης γελάνε μαζί μου, είμαι ο κολλημένος στο τζάμι του λεωφορείου που κοιτάει έντρομος ένα χοντρό κύριο ψελλίζοντας «όχι» με τα χείλια του για να μην μπει μέσα. Σύντομα συνειδητοποιώ πώς η πόρτα δεν θα ανοίξει και πως οι δύο συντοπίτισσες μου έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και γελάω και εγώ.

Ευχαριστώ τα παιδιά που μου θύμισαν το υπέροχο παράδοξο της ζωής και της αγάπης, του έρωτα και των σχέσεων, της γκρίνιας και της συνεύρεσης. Όλα είναι μέσα στη ζωή. Αρκεί να τα αγκαλιάσεις και στα καλά να δώσεις χώρο να αναπνεύσουν. Μια υπέροχη παράσταση devised theatre που ζήλεψε και η Ζωζω Σαμπουτζάκη σύμφωνα με τα λεγόμενα για την έναρξη των παιδιών! Παρείστικο, δροσερό, αστείο, παρανοικό, ζωντανό, για εμένα και για σένα, για όλους αλλά πάνω από όλα για πολύ γέλιο και πολύ όρεξη!

Όταν είχα διαβάσει τους επικήδειους του Alexander McQueen υπήρχε ένα κείμενο που περιείχε μέσα και κάποια λόγια του για τον θάνατο της μητέρας του που είχε προηγηθεί. Ο Alexander γεννήθηκε σε ένα σπίτι με πολλά αδέρφια. Αλλά παρόλα αυτά η μητέρα του τον λάτρευε, τον αγαπούσε τόσο που τα απογεύματα πήγαινε στο πατρικό του και μοιράζονταν μαζί με τα κουλουράκια και ένα καυτό τσάι με γεύση μέντας και τις εμπειρίες της προηγούμενης βραδιάς του McQ. Όταν εκείνη «κοιμήθηκε» έγραψε για το πόσες ακόμα συναντήσεις περίμενε να έχουν στον κήπο τους. Εγώ από εσένα αναρωτιέμαι τι περιμένεις να θυμάμαι. Ένα ένα αναμετριούνται τα καλά με τα κακά και αναρωτιέμαι αν κάποιο θα επιβιώσει στα σημεία. Δεν θες να έρχομαι στο εξοχικό αν έχω φίλο μαζί μου, έχεις κολλήσει στον άνθρωπο που ήμουν στα 15 μου και δεν θες να παραδεχτείς τίποτα. Εθελοτυφλείς τόσο εθελοντικά όμως, όπως όλες οι ελληνίδες μάνες. Όπως όλες κοιτούν αλλού στην ομοφυλοφιλία του γιού τους. Σε ένα άδειο δωμάτιο προτιμούν και κοιτάζουν τον τοίχο ή με οίκτο το πρόσωπο σου, ή με απέχθεια αν γνωρίζουν. Πιστεύεις πως εσύ θα επιβίωνες με κάθε επιβεβαίωση εξωτερική της αρρενωπότητας μου από σχεδόν αγνώστους σε μένα φίλους σου. Πιστεύεις πως έτσι θα επιβιώσεις αλλά δεν καταλαβαίνεις πως έτσι με πνίγεις. Έτσι επιβεβαιώνεις απλά αυτό που θέλω, να είμαι μίλια μακριά σου και να αγνοώ την ύπαρξη σου… όπως ακριβώς και εσύ τη δική μου.

Άμεση επαφή…

Οι φίλοι μου λένε πως γράφω όπως μιλάω στα μηνύματα μου και πως δεν με καταλαβαίνουν…αλλά εγώ το αγαπώ.Δεν είναι το μήνυμα.Είναι η εικόνα μου που σου μιλάει γιατί αυτό πρέπει να σχηματίσεις στο μυαλό σου,γιατί αυτό σχηματίζω εγώ στο μυαλό μου κάθε φορά που σε διαβάζω, βλέπω την εικόνα σου,τα λόγια σου,τη στάση του σώματος σου,το χώρο που βρίσκεσαι,το κέφι σου,τις ρυτίδες σου,το πρόσωπο σου…ακούω διστακτικά και τη χροιά σου…κανείς δεν είπε πως η άμεση επαφή χάθηκε.