Category: Feelings


You called me right out of the blue, just because you thought you saw me at the store across the road from your job, but I couldn’t help but wonder how little your know me, your penniless piano player and lyricist, eating in a ridiculously expensive bistrot. I run to the shower, I came out as fast as I could, I dressed up with clothes I found hungin’ around and then I went outside, just to see my bus leaving the bus stop . Then I called you twice to give you other options, but you turned them all down. So, I waited for the next bus. The bus came, I got in, went to the metro station, a hot girl gave me her ticket, and the right moment when the metro station, and as I arrived I saw your text ordering me to go back home just because your boy was near to your job. I felt sick really. I went back home, luckily the bus came the moment I reached the ground above the metro station.
Then you called me for a chit chat, which I interrupted to tell you that I am busy and I gave you the specific time for a rendez vous, the place is always your choice. I arrived almost at twelve, just because your house was hard to find but I felt really welcomed and sweet, like we always do, like a small play for the two of us. I met the boy you share the apartment with and then you served me some red wine in a weird glass. The wine was brousko, the way I like it. I chatted with your mate while you were taking your shower, he was a really nice guy.
And then we went to your room. It was so nice to see you again, your skin is familiar to me, since the day I first met you, back when you were with another guy, now with a different one, a more sensitive one, a guy I know and I speak to sometimes but I don’t feel guilty, I never do, cause you made me this way, I am your penniless piano/lyricist player that you always forget, the bohemian way of life you could never chose cause you always work hard to get what you want, a more expensive way of life, which let me tell you even I find elegant and beautiful and worthwhile, but in your script, I don’t have to get a job, I will lose my charms that way. Well, we had sex, I told you that I think of you as if you are always by my side and it’s true, I would never get used to your existence, you are always so into your things that the only moments I catch your eyes on my face is when we are making love. But I still like you, because of your face, of your consuming neediness of me, because you’ve arrived here a long time and after two months you called me, because now you give in to the disbelief of forever and you called me! the “foreverian” guy I am. You love making love with me, my cock on your mouth, your beautiful head sodomised by my weapon and your angelic hands hard like rocks touching me everywhere, you kiss me so hard, you bite me so well that I hurt, but I fancy you and I like your bites.
After sex, you felt asleep, how common. I did too, but after a couple of hours I was full of energy again, I moved slowly to the hall, I would like not to wake you up, you’re the one that has to go to work tomorrow and I read my book, I felt calm, after half an hour I went back to our sheets and I felt asleep too. In the morning I felt alive, I hadn’t slept a full 8 hours but I was well and full of energy. We drunk our coffee, it was very nice, I laughed at you for the clothes you chose to wear and it felt like my eyes were burning you, I am afraid I am in love with you, but you would never know, because I am your almost midnight lover, doomed to be bound to you and to your grace but always so free to stay away from you, this is the most kind and liberated relationship I will ever have.

ImageCopyright: Jason W.
Editing: Virginia X.

Advertisements

Το καλοκαίρι δεν ζητάω πολλά, κατέληξα κάπου στο κόψιμο των εφημερίδων και στον πονοκέφαλο που σου ζαλίζει το κεφάλι όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα μαζί. Ολόκληρο το χειμώνα κόβω από εφημερίδες αποκόμματα για βιβλία, ταινίες, γνώμες, συνεντεύξεις, πάντα από πράγματα και ανθρώπους που η πρόγευση τους από το άρθρο που μόλις διάβασα νιώθω να μου δίνει κάτι, να μου ολοκληρώνει ένα μέρος του εαυτού μου. Κάπου εκεί κατάληξα ίσως, πως το ιδανικότερο μέρος για να ζω θα ήταν ένα δωμάτιο με τζάμια σε μια ακροθαλασσιά χωρίς να ακούγεται κανένας θόρυβος παρά μόνο το θρόισμα των φοινικιών, το κόψιμο από τις καρύδες για να πιω το γάλα τους και ο παφλασμός των κυμάτων. Και ύστερα οι θόρυβοι από τους ανθρώπους που αγαπώ, από τις ταινίες που θέλω να δω, από τα όνειρα που θα πραγματοποιώ. Δεν περιμένω πολλά από το καλοκαίρι που έρχεται, ποτέ δεν περίμενα, έχω πάντα τόσα πολλά να ασχοληθώ στο κενό που όλοι ονομάζουν διακοπές, ωστόσο θα ξεκλέψω κάποιες μέρες για να με πάρει η παρέα μου στη Σκιάθο και αργότερα σε κάποιο εξοχικό, ίσως και να μην πάω μετά, δεν ξέρω, απλά να αυτό θα ήθελα, να μην ζούσα στην Αθήνα, ή να είχα κάποιον προσωμιοτή, να επιλέξω να μην έχω βαβούρα δίπλα μου, να διαβάζω και να ακούω τις σκέψεις μου, αυτό θα ήθελα, και εννοείται να καλώ τους δικούς μου ανθρώπους στη δική μου όαση, χωρίς συμβιβασμούς, μια υπέροχη ζωή, ένα νησί, ολόκληρο ύστερα από χρόνια, που δεν χρειάζεται πλέον κανέναν για να ολοκληρωθεί, ένα νησί που θα ανοίγει τις πόρτες του όταν θέλει και όταν τον καλούν άνθρωποι που αγαπά…Και αν έρθει κάποτε εκείνος, εκείνος που θα θέλω να καλωσορίσω στον κόσμο μου, θα του ανοίξω την πόρτα, να είναι σίγουρος, αλλά το θέμα είναι να υπάρχει επικοινωνία, να μου χτυπήσει ρυθμικά την πόρτα και να του απαντήσω, να κοιταζόμαστε και να καταλαβαίνουμε όσα αφήνουμε στη σιωπή να εννοηθούν…

Κάπως εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και οι άνθρωποι της…

Σε αγαπώ….(προς αόριστη κατεύθυνση, εκείνοι που ξέρουν θα καταλάβουν, ίσως και εκείνος να έρθει πιο κοντά…)

Παράξενα λόγια

Σε αγαπώ, δεν έχει νόημα να στο πω, οπότε το γράφω εδώ αφού ποτέ δεν θα το διαβάσεις, σε ξέρω, σε ακολουθώ, σε μυρίζω αλλά ποτέ δεν θα σε αγγίξω, δεν θα σε νιώσω κοντά μου. Δεν ξέρω γιατί, εσένα δεν σε φοβάμαι, από όλους τους άλλους νιώθω σαν να είσαι αδερφός μου, μπορεί να γινόσουν και εραστής μου αλλά δεν έχω ιδέα…Γράφω τόσο νωρίς το πρωί γιατί όταν σηκωθώ μπορεί να μην το θυμάμαι οπότε να εκπλήξω τον εαυτό μου ευχάριστα που τουλάχιστον ανανεώνω αυτό το βλογκιδιο…έχει την πλάκα του αν και ξέρω πως είναι παθέτικ…ένα ποτό φέτος το καλοκαίρι δεν έχω πιει ακόμα…δεν έχω νιώσει καν πως έχει έρθει…γιατί γαμώτο έχει χειμώνα ακόμα στην καρδιά μου? σε περιμένω να έρθεις από ψηλά, ελπίζω να έρθεις, όχι δεν θα κάνω το λάθος πάλι να προχωρώ χιλιόμετρα μπροστά και να χάνω το τώρα…σήμερα αν συνέχιζες θα σου έλεγα πως θέλω να κλάψω…ευτυχώς σταμάτησες γιατί δεν θα το άντεχα…όλα αυτά που σου έγραφα μπορεί να τα πιστεύω, αλλά ποιός μου λέει πως είμαι ακόμα πιστός…δεν ξέρω, θέλω να πάω Μαγκαζέ…ξανα. έτσι στα ξαφνικά σήμερα πέρασα δυς από εκεί και ήταν γεμάτα όλα τα τραπέζια…χάζεψα, ει εσύ! γιατί μου πήρες την θέση?

….

Κάθε φορά που γυρνάω και σου λέω κοίτα εκείνο το ζευγαράκι και πόσο αγαπημένοι είναι μου το χαλάς, πετώντας μου πως και καλά φαίνονται έτσι επειδή είμαστε μακριά, δηλαδή με το μπουν στο αμάξι για το σπίτι θα ξεκινήσουν να πλακώνονται…

Ωραία και πες πως έχεις δίκιο, το όλο θέμα είναι όμως πως δεν γίνεται στον δικό μου κόσμο, τον κόσμο του υπαρχτού μαζοχισμού χωρίς να το καταλαβαίνει ο ιδιοκτήτης, να μου καταρρίπτεις όλα τα όνειρα. Και τι και αν σκοτώνονται και τι όχι; μερικές φορές έχουμε μια κωλοανάγκη να πιστέψουμε σε έναν ή σε πολλούς θεούς, ακόμα και αν ξέρουμε πως δεν υπάρχουν, έτσι και εγώ θέλω να σκέφτομαι τα ιδανικά ζευγάρια, όλα τα κλισέ και όλα τα ρομάντζα, ζουν ο ένας για τον άλλον, φτιάχτηκαν ο ένας για τον άλλον, πως περπατάνε ανέμελα στο δάσος με τον σκύλο τους βόλτα, πως μένουν για αρκετό διάστημα μαζί, πως αντέχουν ο ένας τον άλλον, πως ταιριάζουν στις ιδιοτροπίες, πως δεν βαριούνται τις παρέες του ενός και του άλλου… Μην μου σκοτώνετε τις σκέψεις γαμώτο, γιατί θα πάω να φουντάρω!

Ανακατεύοντας εφημερίδες, ξόρκια, μαντζούνια, καφέδες, καπνούς, σβήνοντας κεράκια, αφήνοντας ανθρώπους πίσω και καλωσορίζοντας νέους, φρεσκαδούρα στα μαλλιά, σοφία στα πόδια και βλέμμα αγελάδας στα μάτια γιορτάζω τα γενέθλια μου. Φέτος ινκόγκνιτο, με βλέμμα αντρός που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι περιδιαβαίνω τους δρόμους προσπαθώντας να μείνω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στη καθημερινότητα μου και όχι στο σουρεάλ, όση ώρα η Μπλανς στέκει με το τσιγάρο της και μια ξεψυχισμένη Μελίνα τραγουδάει το δίκοπο μαχαίρι χωρίς ανάσα.

21 λοιπόν και η ζωή ανοίγει τα πόδια της μπροστά μου ενώ ο λύκος της Τάνιας έχει κρυφτεί ή έχει μπει μέσα μου και τραγουδάει μαζί μου δραματικά…Πλέον στα αφτιά μου ακούγονται μουσικές που χαρακτήρα ξεκάθαρο έχουν αλλά ο συνδυασμός τους μπορεί να σκοτώσει κάθε άνθρωπο μεμονωμένης περίπτωσης ενώ παράλληλα να τον ευχαριστήσει. Είναι και είμαι όλα αυτά που οι μεγαλύτεροι ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν σε ένα κόσμο που μεταμορφώνεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Ξεφύγαμε από underground για να ανεβούμε ψηλά και να ξαναβυθιστούμε σε ένα επίπεδο διαλογισμού που είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Ο κόσμος με θεωρεί ψώνιο, εσύ με θεωρείς όμορφο και επιρρεπή στην αγάπη, ο άλλος απλά δεν με ξέρει. Ότι δεν λάμπει, δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρυσός, τα διαμάντια αν και θαμπά ορισμένες φορές παραμένουν οι καλύτεροι φίλοι των ξωτικών και εσύ και εγώ είμαστε ένα από αυτά. Η τέχνη που σε περιβάλει δεν είναι αμφιλεγόμενη, απλά πλέον κλασσική. Δεν φωνάζεις, δεν ουρλιάζεις απλά περνάς την γραμμή σου, έτσι απαρατήρητος και οι άλλοι ακολουθούν… Έξυπνος, πνευματώδεις και γρήγορος όσο ποτέ συνεχίζεις σε έναν δρόμο που μόνος σου φτιάχνεις, μόνος σου ακολουθείς. Η δραματικότητα δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, ούτε η φαντασία… Portishead, Goldfrapp άλλαξαν και ήρθαν για να σου κρατήσουν συντροφιά, εσύ τώρα τους ανακαλύπτεις. Σημασία δεν έχει τι θα κάνεις εσύ, ούτε τι θα κάνουν άλλοι, σημασία για κάποιους έχει απλά να ζεις, απλά να επιβιώνεις. Ξέρεις πως θα πεθάνεις και μόνος σου πια θα ζεις. Ταλέντα μέσα σου πολλά αλλά μόνο χέρια σαν τα δικά σου θα τα υποστηρίξουν, προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα; όχι, αυτό δεν γίνεται. Απλά χώρισε τα σε περιόδους. Τώρα δεν γράφεις, τώρα σκιτσάρεις, τώρα δεν κάνεις τίποτα από τα δύο απλά τραγουδάς, τώρα τίποτα από τα τρία απλά παίζεις θέατρο. χαρά, λύπη, ξεπεσμός, σηκώνεσαι, επαναλαμβάνεσαι, γελιέσαι, γελούν μαζί σου, σε παρατάνε και σε ξαναβρίσκουν, ένα σκυλί…ένα κουταβάκι αυτό είσαι….

Είμαι; ποιός είσαι εσύ που θα με κρίνεις; φάε σκατά, αυτό κάνε…δεν με κρίνεις απλά με κοιτάς, έχω την δύναμη να σε καταστρέψω, αλλά δεν θέλω, μείνε αν θες, απλά θέλω να με φοβάσαι…

Δεν είναι ακόμα ένα άρθρο για να κλάψεις, ούτε ένα άρθρο για να αγαπήσεις, ούτε καν εγώ δεν είμαι, λέξεις αραδιασμένες στην οθόνη ενός υπολογιστή είναι και οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, την ζωή για να την ζεις πρέπει κότσια να έχεις και την αλήθεια στα μούτρα σου θα την πετάξω. Πλέον όμως πίνω κόκα κόλα και για να μείνουν όλα ίδια, αλλάζουν…σταδιακά…αλλάζουν…εκτός από εσένα…εσένα…εσένα…που το καπέλο σου φορείς στραβά και καπελίνο δεν έχεις να μαζέψεις, μα τη στροφή μου θα κάνω χαλαρά και μάγκα θα σε πουν όπως και αν βρέξει…

Μια απλή ερώτηση…

…οι μόνοι άνθρωποι είναι περισσότεροι από τους ανθρώπους ζευγάρια?Σας παρακαλώ απαντήστε φλέγον ζήτημα σε συζήτηση παρέας μοναχικών αγοριών και κοριτσιών.

α,και καλά Χριστούγεννα!

Smells like Death…

Πλατεία Συντάγματος-Πανεπιστημίου ο πιο αγαπημένος δρόμος της Αθήνας.
Μεσημέρι 2:00 μ.μ. με 3:00 μ.μ. περπατώντας και σιγοτραγουδώντας τραγούδια που αφήνουν σημάδι στην ψυχή και στο μυαλό. Στοίχοι που μαθαίνονται εύκολα από παιδία και από ενήλικους. Εύκολη μουσική. Εύκολοι στοίχοι. Εύκολα αισθήματα. Λύπη, χαρά. άγχος, πέσιμο, επάνοδος, φαγητό, μεσημέρια Κυριακών, φίλοι, αγάπη ,κατάθλιψη, βροχή, Σεπτέμβριος, Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος, Χριστούγεννα και
έφτασαν κιόλας και εύχεσαι να μην είσαι μόνος. Τα αρκουδάκια κλαίνε κάτω από το πρόχειρα φτιαγμένο δέντρο με κάποια στολίδια να έσπασαν στην προσπάθεια σου να τα βγάλεις από τα χάρτινα κουτάκια σου, το τσιγαριλίκι πάνω στο τασάκι, οι γονείς να λείπουν και εσύ με τον φίλο σου να χαμουρεύεστε…αληθινά αισθήματα, το πιάνο παίζει χαρούμενες μελωδίες και επιτέλους η τούφα που ήθελες είναι βαμμένη κόκκινη. Περιμένεις να χιονίσει αλλά μάταια, θυμάσαι πέρυσι στη Νέα Υόρκη που στεκόσουν μόνος στην πλατεία να γιορτάζεις παρέα με χιλιάδες ανθρώπους την νέα χρονιά και εσύ να μην χαίρεσαι που έρχεται, απλά γυρνάς το κεφάλι σου και βλέπεις την χαρά, ελπίζεις και εσύ για κάτι καλύτερο, ομορφότερο, δυνατότερο, που ίσως να κρατήσει για περισσότερο…
Κοιτάς τα κίτρινα φύλλα ριγμένα κάτω στην άσφαλτο, ξεραμένα και βρεγμένα να κολλάνε στον δρόμο από την πρόσφατη βροχή και την υγρασία. Τρυφερά λόγια στα αφτιά σου και εκείνος έχει φύγει, εσύ το επέλεξες…Κοιτάς πέρα και αντικρίζεις την θάλασσα, πιο πέρα ένα ερωτευμένο ζευγάρι, κάθεσαι και κλαις, κλαις γοερά μέχρι που η φίλη σου σε πιάνει από τους ώμους και σε ανεβάζει πάλι ψηλά, στον κόσμο τον αληθινό, τον σκληρό μα και γλυκό, είμαστε το σύνολο των ανθρώπων που γνωρίζουμε, τόσοι πολλοί που χάθηκαν, ριγιουνιονς που ξέρεις πως δεν πρόκειται να γίνουν, χάνεσαι, απογυμνώνεσαι σε κάθε νέο άτομο που συμπαθείς, νομίζεις πως θα σου δώσει αυτό που ζητάς, μια αιώνια λιακάδα και ένα καθαρό μυαλό, μα δυστυχώς νομίζεις και οι εποχές περνούν και πλακώνεστε και στρίβει στην γωνία…
Και δεν ξανάρχεται η φίλη σου γιατί πλέον δεν προλαβαίνει από την δουλειά, ίσως να έχει παντρευτεί και να έχει και παιδία, ενώ εσύ αιώνιος έφηβος προσπαθείς με μπότοξ να σβήσεις τις πρώτες ρυτίδες που εμφανίζονται στο μέτωπο σου, γυρνάς πίσω σου και εύχεσαι να είχες αυτοκτονήσει στα είκοσι σου γιατί σύνταξη θα πάρεις στα ογδόντα σου, βρίζεις το σύστημα και σε κάθε πορεία που γίνεται τρέχεις, πρώτη δύναμη, φοιτητές, εργαζόμενοι σε σέρνουν οι νέοι φίλοι σου, αν πετύχεις καμία κοπέλα εκεί, αν καταφέρεις να βγείτε για ένα ποτό, αμφιβάλλεις αν σε γουστάρει, την κοιτάς στα μάτια και προσπαθείς να δεις την λάμψη, ή κάτι παρόμοιο που θα μαρτυρήσει τι σκέφτεται εκείνη την στιγμή τι σκέφτεται αλλά τίποτα, το βλέμμα της αγελάδας παραμένει, δεν μετακινείται καρφωμένο εκεί, να ‘σαι κοιτάει βαριεστημένα, θες να την πιάσεις και να την ταρακουνήσεις φωνάζοντας της «ΞΥΠΝΑ! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΝΕΥΡΑ?» αλλά και πάλι είναι μάταιο, την πας σπίτι σου και απορείς πως δέχτηκε, κάνετε σεξ, αρκετά καλό, για την ακρίβεια από το καλύτερο της ζωής σου αλλά μετά στο τσιγάρο καταλαβαίνεις πως δεν έχετε κανένα κοινό, είναι πέρα ως πέρα κυνική και προβλέψιμη, δεν πετάει κοτσάνες για πλάκα και δεν
αστειεύεται, είναι ξινή σαν την καθηγήτρια στο δημοτικό αλλά εσύ θες την Τζέση, την ξανθιά μικρή και χαζούλα φίλη σου, που ποτέ δεν είπες ότι την θες, έτσι καταπιεσμένος έζησες την ζωή σου.
Σπας τα δεσμά, έχεις τέρμα την μουσική που άκουγες στα είκοσι, είσαι πενήντα, κάπως άργησες δεν νομίζεις? σε κοιτάει στα μάτια και το ασθενικό του πρόσωπο να ειρωνεύεται, πίσω από την χρυσή μάσκα κρύβεται το μαύρο δέρμα του, τα χείλια του είναι καλοσχηματισμένα και το χαμόγελο του σου προσφέρει μια ανατριχιαστική ηρεμία, την ηρεμία και την γαλήνη που μόνο ο θάνατος σου χαρίζει…

Πέφτεις, το αεράκι σφυρίζει στα αυτιά σου και είναι η πιο γλυκιά μελωδία που έχεις ακούσει ποτέ, σου αρέσει και σου θυμίζει την ανεμελιά των παιδικών σου χρόνων, πριν προλάβεις να δεις τα πάντα έχεις φτάσεις στο χώμα και τότε ξεκινάει το μεγαλύτερο ταξίδι, αυτό που δεν έχει γυρισμό…

chandelier.jpg

Kylie Minogue: 2 Hearts

Δυναμικό comeback επιχειρεί η πολυαγαπημένη μας Kylie Minogue αποδεικνύοντας ότι δεν έχει μείνει τόσο καιρό στην Μουσική Βιομηχανία από λάθος. Πιο ροκ από ποτέ, περισσότερη χλιδή από ποτέ, περισσότερο γκλάμουρους από ποτέ και πάνω από όλα πιο ερωτική και σέξι από ποτέ επιστρέφει. Το νέο βιντεοκλίπ, προάγγελος του δίσκου που θα φτάσει τον Νοέμβριο στα δισκοπωλεία, είναι ότι πιο απλό και σέξι παράλληλα. Είναι απλά η Kylie που τραγουδάει με το συγκρότημα της, το «2 Hearts».

Αυτά που δεν θα σου πω ποτέ…
να ξέρεις πω τα κρατάω σαν φυλαχτό.
να ξέρεις πως θα σε πειράξουν σαν το δηλητήριο.
να ξέρεις πως θα με διώξουν μακριά σου.
να ξέρεις πως είναι για μένα.
να ξέρεις πως περνάω άλλη φάση τώρα.

να ξέρεις πως…
είναι φάση κλειστού.
είναι φαή για μένα.

Είσαι…
το φως μέσα στο σκοτάδι.
το πρόσωπο που θα θέλω να αντικρύζω κάθε λεπτό.

Είναι…
το φιλί σου,
η λύτρωση μου.
Η αγκαλιά σου…
η φυλακή μου.
η ελευθερία μου.
τα αισθήματα μου.

Το κλάμα μου στην πλάτη σου…

που δεν θα ακουστεί ποτέ.
τα αναφιλητά μου οι καημοί μου.

Η ηδονή σου…

θα είναι για μένα το νέκταρ μου.
θα θέλω να την γευτώ.

Τα πόδια σου…
το σώμα μου θέλω να κλείσουν,
σαν άλλο φίδι να με εκδηκιθούν.

Το αίμα σου…
αυτό που αγαπώ.
αυτό που είμαι.

Θέλεις να γίνουμε αδέρφια;

φοβάμαι πως θα μας διώξουν.
φοβάμαι πως θα γίνω αδελφοκτώνος.
φοβάμαι πως θα κάνω έρωτα μαζί σου χωρίς να το ξέρεις.

Οι λέξεις σου…
έχουν την αμέρηστη προσοχή μου.
οδηγοί στον κόσμο του Άδη που ζω.
οδηγούν μακριά από τα λάθη που θα έκανα.

Το σ’αγαπώ σου…
κάθε βράδυ με αλλάζει.
δεν το εννοείς ποτέ.

Δεν θα σου άρεσα ποτέ…
γιατί ποτέ δεν με κοίταξες έτσι,
γιατί ποτέ δεν κατάφερες να με νιώσεις έτσι.

Γιατί κανένας δεν με αγάπησε;
…δεν υπάρχει απάντηση παρά μόνο αναμονή στο χώρο που ασφυκτιά από ανθρώπους.