Category: Need to speak


Advertisements

Ανακατεύοντας εφημερίδες, ξόρκια, μαντζούνια, καφέδες, καπνούς, σβήνοντας κεράκια, αφήνοντας ανθρώπους πίσω και καλωσορίζοντας νέους, φρεσκαδούρα στα μαλλιά, σοφία στα πόδια και βλέμμα αγελάδας στα μάτια γιορτάζω τα γενέθλια μου. Φέτος ινκόγκνιτο, με βλέμμα αντρός που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι περιδιαβαίνω τους δρόμους προσπαθώντας να μείνω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στη καθημερινότητα μου και όχι στο σουρεάλ, όση ώρα η Μπλανς στέκει με το τσιγάρο της και μια ξεψυχισμένη Μελίνα τραγουδάει το δίκοπο μαχαίρι χωρίς ανάσα.

21 λοιπόν και η ζωή ανοίγει τα πόδια της μπροστά μου ενώ ο λύκος της Τάνιας έχει κρυφτεί ή έχει μπει μέσα μου και τραγουδάει μαζί μου δραματικά…Πλέον στα αφτιά μου ακούγονται μουσικές που χαρακτήρα ξεκάθαρο έχουν αλλά ο συνδυασμός τους μπορεί να σκοτώσει κάθε άνθρωπο μεμονωμένης περίπτωσης ενώ παράλληλα να τον ευχαριστήσει. Είναι και είμαι όλα αυτά που οι μεγαλύτεροι ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν σε ένα κόσμο που μεταμορφώνεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Ξεφύγαμε από underground για να ανεβούμε ψηλά και να ξαναβυθιστούμε σε ένα επίπεδο διαλογισμού που είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Ο κόσμος με θεωρεί ψώνιο, εσύ με θεωρείς όμορφο και επιρρεπή στην αγάπη, ο άλλος απλά δεν με ξέρει. Ότι δεν λάμπει, δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρυσός, τα διαμάντια αν και θαμπά ορισμένες φορές παραμένουν οι καλύτεροι φίλοι των ξωτικών και εσύ και εγώ είμαστε ένα από αυτά. Η τέχνη που σε περιβάλει δεν είναι αμφιλεγόμενη, απλά πλέον κλασσική. Δεν φωνάζεις, δεν ουρλιάζεις απλά περνάς την γραμμή σου, έτσι απαρατήρητος και οι άλλοι ακολουθούν… Έξυπνος, πνευματώδεις και γρήγορος όσο ποτέ συνεχίζεις σε έναν δρόμο που μόνος σου φτιάχνεις, μόνος σου ακολουθείς. Η δραματικότητα δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, ούτε η φαντασία… Portishead, Goldfrapp άλλαξαν και ήρθαν για να σου κρατήσουν συντροφιά, εσύ τώρα τους ανακαλύπτεις. Σημασία δεν έχει τι θα κάνεις εσύ, ούτε τι θα κάνουν άλλοι, σημασία για κάποιους έχει απλά να ζεις, απλά να επιβιώνεις. Ξέρεις πως θα πεθάνεις και μόνος σου πια θα ζεις. Ταλέντα μέσα σου πολλά αλλά μόνο χέρια σαν τα δικά σου θα τα υποστηρίξουν, προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα; όχι, αυτό δεν γίνεται. Απλά χώρισε τα σε περιόδους. Τώρα δεν γράφεις, τώρα σκιτσάρεις, τώρα δεν κάνεις τίποτα από τα δύο απλά τραγουδάς, τώρα τίποτα από τα τρία απλά παίζεις θέατρο. χαρά, λύπη, ξεπεσμός, σηκώνεσαι, επαναλαμβάνεσαι, γελιέσαι, γελούν μαζί σου, σε παρατάνε και σε ξαναβρίσκουν, ένα σκυλί…ένα κουταβάκι αυτό είσαι….

Είμαι; ποιός είσαι εσύ που θα με κρίνεις; φάε σκατά, αυτό κάνε…δεν με κρίνεις απλά με κοιτάς, έχω την δύναμη να σε καταστρέψω, αλλά δεν θέλω, μείνε αν θες, απλά θέλω να με φοβάσαι…

Δεν είναι ακόμα ένα άρθρο για να κλάψεις, ούτε ένα άρθρο για να αγαπήσεις, ούτε καν εγώ δεν είμαι, λέξεις αραδιασμένες στην οθόνη ενός υπολογιστή είναι και οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, την ζωή για να την ζεις πρέπει κότσια να έχεις και την αλήθεια στα μούτρα σου θα την πετάξω. Πλέον όμως πίνω κόκα κόλα και για να μείνουν όλα ίδια, αλλάζουν…σταδιακά…αλλάζουν…εκτός από εσένα…εσένα…εσένα…που το καπέλο σου φορείς στραβά και καπελίνο δεν έχεις να μαζέψεις, μα τη στροφή μου θα κάνω χαλαρά και μάγκα θα σε πουν όπως και αν βρέξει…

Question mark!

Do I have

to wait for

the love to

come to me

or should I
hunt her?

NEED RAIN

need-rain.jpg

ουσιαστικά…

...oυσιαστικά τα νεύρα μου.
…ουσιαστικά το κόκκινο κρασί με χτύπισε.
…ουσιαστικά φεύγουν όλοι και θα μείνω μόνος.
…ουσιαστικά δεν αγχώνομαι που θα μείνω μόνος.
…ουσιαστικά ανοίγει η σχολή μου και δεν έχω κάνει ούτε μια εργασία.
…ουσιαστικά θέλω πολύ περισσότερα από αυτά που μπορώ να έχω.
…ρήματα οι μονόλογοι μου μεγαλώνουν….
…επίθετα όπως ο μεγάλος και κουρασμένος μου ταιριάζουν…
…επιρρήματα δεν θυμάμαι τι είναι…
…ουσιαστικά θέλω να γίνω χίλια κομμάτια για να καταφέρω να ξεκουραστώ….
…ουσιαστικά έχω βαρεθεί να πηγαίνω κάπου και να φεύγει την ίδια στιγμή η αγάπη από το δωμάτιο, στο διάολο να πάει, άλλα 10 χρόνια μοναξιάς τι είναι?
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΕ ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗ ΔΙΝΕΙ
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ…
…ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ
ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΩ…..ελπίζω…

Πρέπει να φύγω,
να σε ξεχάσω,
γρήγορα,
γιατί κάτι πάει στραβά στην ιστορία,
και εγώ σταυρούς δεν κουβαλάω,
ούτε χάρες κάνω…

 Άσε με,
να πνιγώ στο βούρκο των δικών μου δακρύων,
ή αν θες έλα και σώσε με,
πιάσε με από εκεί…

 Δεν ξέρω που έμπλεξα μαζί σου,
και αν κάνω συνέχεια λάθη?
και αν είσαι ένα από αυτά?
να κλειδωθώ ξανά?
ή από εκεί που είχα ξεκινήσει να συνεχίσω?

Πίσω από την πλάτη μου γελάς μα δεν σε βλέπω…
Άσε με να σε φιλήσω…
Μείνε εδώ…
Ελπίζω να εννοούσες ότι είπες αλλιώς φύγε μην σε ξαναδώ…

Δέθηκα με σένα στα πρώτα λεπτά….
και είναι σφάλμα να ερωτεύομαι συχνά…
να ερωτεύομαι συχνά …
να ερωτεύομαι συχνά.

Πλέον καπνίζω στριφτά. Στην βαλίτσα μου μέσα υπάρχει ένα μπουκαλάκι από ούζο που είναι γεμάτο με άμμο από την παραλία που είμασταν την τελευταία βραδυά και παίζαμε μουσική με μια κιθάρα στο απόλυτο σκοτάδι. Τριγύρω μου καθόντουσαν πρόσωπα που είχαν γίνει αγαπημένα παρόλο που τα γνώριζα ελάχιστο χρόνο. Κοιτάω στο κινητό μου και δεν υπάρχει ούτε μια φωτογραφία που να αποδεικνύει το πέρασμα μου από εκεί. Παρα μόνο εμπειρίες από ανέκδοτα, πολλές συζητήσεις και πολλά χαμόγελα. Την βαλίτσα μου δεν έχω όρεξη να την μαζέψω εμμένοντας στους ρυθμούς των προηγούμενων ημερών. Για πρώτη φορά κάμπινγκ με τέλειες προϋποθέσεις. Πολύς κόσμος, υπέροχος και απίστευτος. Πρόσωπα που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω πως θα τα συναντίσω και του χρόνου! Και όσο σκέφτομαι πως τώρα θα κάθονται στην παραλία και θα τραγουδούν, έχω σκάσει! Και τι δεν θα έδινα για να μην έφευγα! Μου τη σπάνε τέτοιου είδους συμβάντα, με ανθρώπους που ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξανασυναντήσεις, «θέλω να σας ξαναδώ όλους» λέω από μέσα μου και θα το φώναζα κιόλας αν δεν ήταν περασμένες 2 το βράδυ. Στα μέρη που δεν σε ξέρουν βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό, αυτό που είσαι. Όχι το κάπως, όχι το απρόσωπο, ξεπερνάς πολλά εκεί και απλά αντιμετωπίζεις μια άλλη καθημερινότητα. Αγαπώ τη φύση αυτό είναι το σίγουρο, αγαπώ τους ανθρώπους όλους γύρω μου και απλά προσεύχομαι σε έναν ανόητο θεό Τζο να είναι όλοι τους καλά. Στη δύναμη της στιγμής που μπορεί να σου δώσει εμπειρίες μια ζωής. Τώρα συνιδητοποιώ πως είμαι φοιτητής και πως ναι, είναι το καλύτερο επάγγελμα. Έχω βαρεθεί τα πάντα εδώ στην Αθήνα. Δεν θέλω να ξαναπάω σε καφετέρια αν και με ξέρω πως αύριο πάλι εκεί θα είμαι! Το ριτό γύρισε στη φύση έχει δίκαιο, για αυτό γυρίστε έστω και για λίγο εκεί πριν γίνουμε όλοι και όλα παρανάλωμα φωτιάς. Και ας μην κάνουμε τις πόλεις μας καταπιεστικές, θέμα πολεοδομίας αρχιτεκτονικής και φυσικού χώρου!                                   dsc01401.jpg

Live Earth

Φυσικά δεν περίμενα να το δω μαγνητοσκοπημένο από το Mega, αλλά τελικά με βοήθησε να φτιάξω μια πιο σφαιρική γνώμη για το συγκεκριμένο συμβάν. Πρώτα από όλα να ταχθώ υπέρ της γνώμης των Arctic Monkeys αλλά δεν έχει νόημα θα μου πεις αφού το είδες, το παραδέχομαι ήταν μεγάλο το δέλεαρ. Η δήλωση τους ήταν : “Μονίμως μετακινούμαστε με αεροπλάνα. Στη δε σκηνή, χρησιμοποιούμε αρκετό ρεύμα για να καλύψει 10 σπίτια. Θα ήταν υποκριτικό λοιπόν.”

Ήταν πολλά που με ενόχλησαν σε αυτή τη σειρά συναυλιών. Πρώτα από όλα η διαφήμιση των προϊόντων των καλλιτεχνών (η λέξη τέχνη αρχίζει να μου κακοφαίνεται, εμπόριο είναι!), σπάστηκα πολύ με την Μαντόνα, μετά το Hey You που η εμφάνιση ήταν αξιοπρεπέστατη και πολύ ωραία βάλθηκε να μετατρέψει τα πάντα σε άλλο ένα Confessions on a Dance floor Tour καθώς ήταν ακριβώς ίδια με το τέλος της κάθε συναυλία της, ντροπή της δεν δούλεψε τίποτα νέο πάλι! Ένας από τους ηθοποιούς που προλόγιζαν τους καλλιτέχνες είχε φάει κόλλημα και χρησιμοποίησε τη λέξη Φανταστικ τουλάχιστον 10 φορές σε μια πρόταση, μου ερχόταν να τον σφαλιαρίσω και μάντεψε ποιος ήταν, Ακριβώς! ένας από τους τέσσερις πρωταγωνιστές της αντίστοιχης ταινίας. Το καλό με αυτές τις συναυλίες είναι ότι καταλαβαίνεις ποιος καλλιτέχνης φτιάχνεται στο στούντιο, ποιος καλλιτέχνης είναι ποιοτικά καλός ή και καλύτερος σε απόδοση μουσικά σε σχέση με το στούντιο και τέλος ποιος καλλιτέχνης δεν ακούγεται. Πρώτη κάηκε το καλό κορίτσι που έγινε κακό, θυμηθείτε μην πατήσετε σε συναυλία της, από φωνή κορμάρα, πιο χάλια ερμηνεία είχα χρόνια να ακούσω. Ακολουθεί ο Ενρίκε Ιγκλέσιας, δεν ξέρω γιατί δεν ακουγόταν καθόλου. Τέλος, τα καλά βραβεία πάνε στην Joss Stone η οποία ήταν ανεπανάληπτη, ακριβώς όπως στο στούντιο και καλύτερη.

Ένα σχόλιο για τις διαφημίσεις. Πως γίνεται να περνάς οικολογικό μήνυμα και όλες ανεξαίρετος να δείχνουν ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΤΕ! Την κατάσταση έσωζαν τα σποτάκια οικολογικού περιεχομένου, ξεχώρισα ειδικά ένα με έναν κύριο που όσο ηλεκτρικό/νερό/γενικά ενέργεια του σπιτιού του μετατρεπόταν σε νερό και στο τέλος τον έπνιξε.

Ως κατακλείδα έχουμε το πιο εκνευριστικό γεγονός. Al Gore fights back and everybody knows it! Δεν περίμενα ποτέ να δεχθώ μεγαλύτερη πολιτική προπαγάνδα, αν έτσι γίνονται τα πράγματα εκεί στις Η.Π.Α. λυπάμαι αλλά ,μου φαίνεται ακουμπισμένο στην υπερβολή. Όταν δε ανέβηκε στο βήμα το έκλεισα δεν μπορούσα άλλο, όχι ότι τον αντιπαθώ τον άνθρωπο ίσα ίσα και καλά κάνει και αν δεν ήταν αυτός ακόμα θα ξοδεύαμε αλλά ήταν παρατραβηγμένο. Απλά όταν οι πολιτικές σκοπιμότητες είναι τόσο εμφανείς τρέχω να κρυφτώ σαν απολιτίκ κοινό. Για να δω το συγκεκριμένο πρόγραμμα άναψα την τηλεόραση μου, το κλιματιστικό μου στο σαλόνι και μια λάμπα που δεν θυμάμαι πόσων κυριών είναι (αμφιβάλλω αν γράφεται έτσι.), καταλήγοντας λοιπόν πως η τηλεοπτική μετάδοση δεν θα έπρεπε να γίνει αλλά ζούμε στην εποχή της πληροφορίας. Άρα με τη σειρά των συναυλιών επιταχύνουμε την υπερθέρμανση του πλανήτη δεν την αποφεύγομε και μπορεί κάποιος να μου πει, κάτι καπνοί που έβγαιναν πίσω από την Μαντόνα τι ήταν? ακόμα μπορεί να μου πει κάποιος πόση ενέργεια χρησιμοποιεί η συγκεκριμένη κυρία?  

Καλησπέρα πρώτα από όλα και συγνώμη για την παντελώς εξαφάνιση μου από το μπλογκ μου, α και την παντελώς έλλειψη έμπνευσης, παιδιά να ξέρετε πως αν η ριμάδα δεν έρχεται και την όρεξη όλου του κόσμου να έχεις δεν πρόκειται να βγει κάτι καλό…έστω. Α τα κουνούπια επιτίθενται ξανά, ναι το ανακάλυψα γράφοντας το κείμενο αυτό, άσχημη διαπίστωση!

______————–****Απομυθοποίηση των Clubs****————______

(σ.σ. Προφανώς όχι των βίνετοκλαμπς αλλά είναι και αυτό μια κακή συνήθεια αν συμβαίνει πολύ συχνά γιατί εκεί έξω υπάρχει ζωή που σε περιμένει…)

(!!!!!)Επιτρέψτε μου να ξεφεύγω από το θέμα καθώς η συνοχή και ο ειρμός των σκέψεων μου μετά τις πέντε το βράδυ αρχίζει και χάνει λάδια!

—Μόλις γύρισα από ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας. Βρίσκεται στην παραλιακή, έχει πάρα πολύ καλό κόσμο, μη φανταστείτε τίποτα, πιτσιρικαρία σαν και εμάς αλλά ωραία πιτσιρίκια, βλέπεις τι φοράει η Κηφισιά, τι προτιμά το Μπουρνάζι, οι επαρχιώτες, χιχι δεν μου έχει συμβεί ποτέ αυτό (σ.σ. να φάω πόρτα). Μάλλον έχω αυτό το κάτι γιατί με έχουν βάλει και με σκισμένο τζιν! ή απλά η επικράτεια των χρυσά σκουλαρίκια, καδένες και πουκάμισο ανοιχτό με δέκα μέτρα τρίχα πλέον έχει σταματήσει. Χόρευα ξέφρενα, όπως κάποτε είχε πει μια φίλη μου χορεύω σαν να προσπαθώ να διαλυθώ σε χιλιάδες μόρια και γενικά ο χορός μου αρέσει. Κοιτάζω και γύρω μου βέβαια τι συμβαίνει, κάθονται μερικοί και σε χαζεύουν, κάθονται μερικές και σιγοψυθιρίζουν, άλλοι σε δείχνουν με το δάχτυλο τους αλλά εσύ συνεχίζεις σε αυτό που ξέρεις, δεν πλήρωσες 15 ευρώ και έφαγες την κίνηση του αιώνα για να σε κρίνουν κάτι καθισμένοι που μόλις τελείωσαν τις πανελλήνιες (καλά αποτελέσματα παιδιά! σας εύχομαι να περάσετε όπου θέλετε να δείτε και τα δικά μας σκατά!) και μου βγήκαν να ξεσκάσουν, να επιμείνουμε στο καθισμένοι γιατί το θεωρώ ηλίθιο να πας σε κλαμπ και να κάθεσαι, αδιόρθωτο!

Τεσπα, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα μας είναι ότι σήμερα εκεί που ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και χόρευα, τρώω φλασιά. Βασικά σε μια φάση πήγα στο μπαρ και βρέθηκα σε μια παράξενη στιγμή, μόλις είχε λυποθιμίσει μια κοπέλα, την μάζεψε ο μπάρμαν και την έβγαλε έξω, τρία δεινά συνέβησαν κατά με Ι)Ανορεξική (μα πετσί και κόκαλο ήταν!) ΙΙ)και σου είπα μην παίρνεις μεγάλες δόσεις (από την άσπρη σκονίτσα) ΙΙΙ)το μαγαζί τίγκα, του σκοτωμού ε παρόλο που ήταν ανοιχτό από επάνω της κοπέλας της ήρθε ζαλάδα…

Ελπίζω στο τρια πάντα.

Τεσπα, ήθελα να πάρω νερά εκείνη την ώρα, το μπαρ δεν είχε ποτήρια, την έκανα για έξω να πάρω αέρα (ειρωνικό όταν μέσα στο μαγαζί είναι ασφυκτικά παρόλο που από πάνω είναι ορθάνοιχτο!) και είχα ανάμιχτα συναισθήματα. Σκεφτόμουν πως όλα αυτά είναι ανούσια και πως ο έρωτας δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί εκεί μέσα και να προσεγγίσεις κάποια/ον (δύο φορές το επιχείρησα και στις 2 έφαγα άλλη πόρτα!) και η αγάπη που για μένα είναι ουσιαστικά τα βασικά. Ποιό είναι λοιπόν το νόημα της ζωής καταλήγω; ένα είναι σίγουρο θα κάνω πολύ καιρό να πάω σε κλαμπ…Δεν είναι ότι τα βαρέθηκα απλά είναι κενά σαν την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες για να χορέψεις και τέλος, βαρέθηκα να κουνιέμαι και να υπακούω στις μαλακίες του κάθε «μεγάλου» DJ!!!Επόμενο κείμενο: Κενότητα

(πάρτε το σαν υπόσχεση αλλιώς δεν γράφω!)

Ρίζες

Συνήθως γράφω στοίχους αγγλικούς και τραγουδάω στα αγγλικά. Με γαλούχησαν με Beatles από μικρό και με μια νοοτροπία τελείως ξενική, το χώμα που πατάω πάντα το ένιωθα ασφαλές και πάντα ότι είναι ο τόπος μου. Αλλά έχω ένα παράπονο, μεγάλο…

Που και πού για αλλαγή πορώνομαι με ελληνικά τραγούδια Χατζηγιάννη, Πρωτοψάλτη, Γαλάνη, Σάκη Ρουβά (Ναι ρε!Ακούω Σάκη! έχεις πρόβλημα;) και συνηδιτοποιώ σφαίρα μέσα από ηχογραφήσεις ότι όταν τραγουδάω στη μητρική μου γλώσσα, όλα βγαίνουν άπιαστα, οι λέξεις πιο καλά αρθρωμένες, πιο καθαρά όλα, μπορώ να φωνάξω, να ψυθιρίσω αλλά προτιμώ να καταπιέζομαι στα αγγλικά γιατί δεν αντέχω την ελληνική νοοτροπία των μπουζουκιών και των λαϊκών τραγουδιών που τα αντιπαθώ πολύ. Στο speaking στα αγγλικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα, μάλιστα στις εξετάσεις απαντούσα με τεράστια ευκολία, με Α το πέρασα. Θα ήθελα λοιπόν μια μέρα ηλιόλουστη να σηκωθώ από το κρεβάτι και να μπορώ να τραγουδήσω με την ίδια ευκολία και στις δύο γλώσσες αλλά φαντάζομαι πως θέλει δουλειά ακόμα απλά είπα να το εκφράσω γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι συμβαίνει όταν οι ουρανοί είναι ανοιχτοί…