Category: Strange


Finally

…in love

…αλλά αμάν πια με αυτές τις αποστάσεις…τα νεύρα μου!

Γιατί όλα τα ντόπια προιόντα να μου φαίνοντε τόσο μα τόσο άνοστα?

Advertisements

Το καλοκαίρι δεν ζητάω πολλά, κατέληξα κάπου στο κόψιμο των εφημερίδων και στον πονοκέφαλο που σου ζαλίζει το κεφάλι όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα μαζί. Ολόκληρο το χειμώνα κόβω από εφημερίδες αποκόμματα για βιβλία, ταινίες, γνώμες, συνεντεύξεις, πάντα από πράγματα και ανθρώπους που η πρόγευση τους από το άρθρο που μόλις διάβασα νιώθω να μου δίνει κάτι, να μου ολοκληρώνει ένα μέρος του εαυτού μου. Κάπου εκεί κατάληξα ίσως, πως το ιδανικότερο μέρος για να ζω θα ήταν ένα δωμάτιο με τζάμια σε μια ακροθαλασσιά χωρίς να ακούγεται κανένας θόρυβος παρά μόνο το θρόισμα των φοινικιών, το κόψιμο από τις καρύδες για να πιω το γάλα τους και ο παφλασμός των κυμάτων. Και ύστερα οι θόρυβοι από τους ανθρώπους που αγαπώ, από τις ταινίες που θέλω να δω, από τα όνειρα που θα πραγματοποιώ. Δεν περιμένω πολλά από το καλοκαίρι που έρχεται, ποτέ δεν περίμενα, έχω πάντα τόσα πολλά να ασχοληθώ στο κενό που όλοι ονομάζουν διακοπές, ωστόσο θα ξεκλέψω κάποιες μέρες για να με πάρει η παρέα μου στη Σκιάθο και αργότερα σε κάποιο εξοχικό, ίσως και να μην πάω μετά, δεν ξέρω, απλά να αυτό θα ήθελα, να μην ζούσα στην Αθήνα, ή να είχα κάποιον προσωμιοτή, να επιλέξω να μην έχω βαβούρα δίπλα μου, να διαβάζω και να ακούω τις σκέψεις μου, αυτό θα ήθελα, και εννοείται να καλώ τους δικούς μου ανθρώπους στη δική μου όαση, χωρίς συμβιβασμούς, μια υπέροχη ζωή, ένα νησί, ολόκληρο ύστερα από χρόνια, που δεν χρειάζεται πλέον κανέναν για να ολοκληρωθεί, ένα νησί που θα ανοίγει τις πόρτες του όταν θέλει και όταν τον καλούν άνθρωποι που αγαπά…Και αν έρθει κάποτε εκείνος, εκείνος που θα θέλω να καλωσορίσω στον κόσμο μου, θα του ανοίξω την πόρτα, να είναι σίγουρος, αλλά το θέμα είναι να υπάρχει επικοινωνία, να μου χτυπήσει ρυθμικά την πόρτα και να του απαντήσω, να κοιταζόμαστε και να καταλαβαίνουμε όσα αφήνουμε στη σιωπή να εννοηθούν…

Κάπως εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και οι άνθρωποι της…

Σε αγαπώ….(προς αόριστη κατεύθυνση, εκείνοι που ξέρουν θα καταλάβουν, ίσως και εκείνος να έρθει πιο κοντά…)

…κυλάει ο καιρός αυτές τις μέρες, η εξεταστική είναι προ των πυλών, σε 20 μέρες δηλαδή και η ηρεμία με έχει γεμίσει από πάνω μέχρι κάτω!

Η συναισθηματική μου κατάσταση βρίσκεται στο πιο ευχάριστο σημείο που θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει, ετεροχρονισμένα αλλά όμορφα συναισθήματα. Αυτή η εβδομάδα φαίνεται να είναι κάτι σαν τα προσεχώς για το φετινό καλοκαίρι, κανένα μπάνιο στη θάλασσα προς το παρών αλλά χαμόγελα γεμίζουν τη μέρα μου και άνθρωποι όμορφοι που πραγματικά ενδιαφέρομαι για εκείνους και για πρώτη φορά νιώθω ξεσκέπαστος από κάθε προσωπείο μου όταν είμαι μαζί τους, βλέπουν πίσω από το χαμόγελο, πίσω από την βαρεμάρα, πίσω από κάθε λευκό ψέμα που μπορεί να ξεστομίσω προκειμένου να τους κάνω να νιώσουν καλύτερα, δεν ξέρω αν λέγεται ευτυχία, δεν ξέρω καν αν είναι έρωτας, πάντως νιώθω όμορφα και νιώθω άνθρωπος. Χωρίς καμία επαφή σεξουαλική που να μπερδεύει τα πράγματα, λες και βρίσκομαι σε κάποια ρομαντική κομεντί το νερό κυλάει στο αυλάκι και όταν τελικά είσαι ήρεμος απλά έρχονται όλα όπως τα θες…no rush, yes to fuss! Οι μελωδίες ακόμα στο μυαλό μου, προετοιμασία για εξετάσεις, συναυλίες μικρές και φίλοι που γεμίζουν τα καθίσματα αλλά όλα όμορφα…πολύ όμορφα…ευτυχισμένα…για την ακρίβεια δεν το αντέχω!!! ή μάλλον όχι, το αντέχω, είναι πολύ όμορφα, πολύ πιο όμορφα από πριν!

That’s all folks!

I think that my destination is here!

I’m alone now
Staring at the ceiling
I’m kinda bored now
I can’t sleep
And you and me can’t make my life complete
When you cum***** you slip into a dream

When it’s late at night
And you’re fast asleep
I let my fingers do the walking
I press record
I become a fiend
And no one else is watching
I let my fingers do the walking

I’m starving
For some attention
I’m begging, pleading, bleeding
For a suggestion
I bite my tongue because I wanna scream
I’m almost there and you turn and look at me

When it’s late at night
And you’re fast asleep
I let my fingers do the walking
I press record
I become a fiend
And no one else is watching
I let my fingers do the walking

Rewind and you will see
Why in the morning
I’m happy
Right there on the tv screen
Me vengo, me vengo

I’m restless
You need some caffeine
But I’m wasted
If you could only see
Cause I need more than you are gonna give

When it’s late at night
And you’re fast asleep
I let my fingers do the walking
I press record
I become a fiend
And no one else is watching

Πρέπει να φύγω,
να σε ξεχάσω,
γρήγορα,
γιατί κάτι πάει στραβά στην ιστορία,
και εγώ σταυρούς δεν κουβαλάω,
ούτε χάρες κάνω…

 Άσε με,
να πνιγώ στο βούρκο των δικών μου δακρύων,
ή αν θες έλα και σώσε με,
πιάσε με από εκεί…

 Δεν ξέρω που έμπλεξα μαζί σου,
και αν κάνω συνέχεια λάθη?
και αν είσαι ένα από αυτά?
να κλειδωθώ ξανά?
ή από εκεί που είχα ξεκινήσει να συνεχίσω?

Πίσω από την πλάτη μου γελάς μα δεν σε βλέπω…
Άσε με να σε φιλήσω…
Μείνε εδώ…
Ελπίζω να εννοούσες ότι είπες αλλιώς φύγε μην σε ξαναδώ…

Δέθηκα με σένα στα πρώτα λεπτά….
και είναι σφάλμα να ερωτεύομαι συχνά…
να ερωτεύομαι συχνά …
να ερωτεύομαι συχνά.

Αύριο μετά από χρόνια αναμονής θα δοκιμάσω τις διακοπές σε κάμπινγκ. Θα είμαι με καλή παρέα, το μόνο που δεν πήρα μαζί μου στις αποσκευές είναι μια μπαταρία, επίσης θα αναγκαστώ να αποχωριστώ το πολυαγαπημένο  μου iriver που η σχέση αυτή θα διακοπεί για τέσσερις μέρες, του πούστη θα αντέξω! Θα φύγω μακριά από την τεχνολογία και την πληροφόρηση, την Μαρία την άσχημη και σε όσους φέρνουν σε εκείνη μαζί με τα κτήρια και τα γκροαν γκροαν από λογής αντικείμενα όπως κομπρεσέρ αμάξια και μηχανάκια. Θα μεταβώ στο ωραίο μέρος μου με οργανωμένο κάμπινγκ, ελπίζοντας πως όντως πιάνει όταν καλείς από πιγάδη και ότι πολλά πράγματα τα κάνεις καλύτερα στα όρθια. Αποχωρίστηκα τα ψηλοτάκουνα μου (ουπς αυτό δεν θα έπρεπε να το πω!), τους φακούς που αφαιρούν χρόνια και δίνουν λάμψη καθώς και το τετράτροχο μου για τα γαϊδούρια! Θα μου λείψει η κρέμα νυχτώς μου και τα φλας των παπαράτσι καθώς θα είμαι Ινκόγκνιτο, για αυτό άλλωστε το ανακοινώνω. Ως γνήσιος Κωλονακιότης το πρωί και νταβαντζίς στη Συγγρού το βράδυ αποχωρίστηκα και την ρωσίδα γκόμενα μου αλλά αυτό παραπάει γιατί αν ήξερε η δισκογραφική μου ότι γράφω τούτα ευθύς θα με πετούσαν έξω. Αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να μακρηγορίσω άλλο καθώς το ξέρω πως σας αρέσει! Ευτυχώς με ειδοποίησαν ότι εκεί κοντά υπάρχει καφετέρια για το γνωστό τρίπτυχο της ζωής του κάθε Ελληναρά Ταβλάκι-Ματάκι-Φραπεδάκι! Α τουτ Αλερ γαλλιστί, Τα λέμε μάγκες Συγγρού-Φιξ!

 

Υ.Γ. Αγαπημένη Τζέλα σου άφησα τα καλύτερα παιδιά γυμνά που μας ζήτησες στο λαμπατέρ, πρέπει να ξέρεις πως είμαι ακριβώς γιατί το νταβαντζιλικι σε άντρες κοστίζει πολλά παραπάνω.

Υ.Γ.2. Πω πω ξέφυγα πάλι!!

 

Καλό καλοκαίρι!!!

Νταπ, νταπ ακούστηκε η πόρτα…¨Ποιος είναι;¨ απάντησε ασθενικά η γριούλα…ο Γιος σου ο μονάκριβος ήταν η σωστή απάντηση. Έκανε ζέστη εκεί, πολύ στον κάτω κόσμο, εκεί έφτασε για να μάθει το μέλλον του, στη βάση του παρελθόντος. Η γριούλα τον καλοδέχτηκε «Δεν με θυμάσαι γιαγιά;» της αποκρίθηκε…όχι παιδί μου και το βλέμμα της το εννοούσε. Ήρθες εδώ για κάποιο σκοπό, ο Μορφέας και ο Ερμής δεν σε ταξίδεψαν μικρό μου; ναι γιαγιά! Ω σταμάτα να με αποκαλείς έτσι του απάντησε, Κατερίνα είναι το όνομα μου και ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε πιο νέα και έβαλε το άσπρο φόρεμα της φωτογραφίας που πάντα θαύμαζε εκείνος. Άναψε τσιγάρο και της έδωσε το χέρι του. Γέλασε μεγαλοφώνως η γιαγιά, εδώ που ήρθες δεν γίνονται έτσι τα πράματα αυτά, έχεις να υπομένεις πολλά…Τον πλησίασε από πίσω και του άγγιξε το κεφάλι κρατώντας παράλληλα στο άλλο χέρι ένα κρανίο, θαρρείς και ήταν του ίδιου, θαρρείς πως το ήξερε…Ένιωσε έναν τρομερό πόνο στο κεφάλι λες και του το σούβλιζαν… «Περίμενε γιαγιά…» να καπνίσω λίγο χόρτο… «Μάτια μου» του απάντησε «…εδώ δεν πιάνουν τα μαντζούνια αυτά». Και υπόμενε τον πόνο…

Τον έσπρωξε δυνατά αλλά δεν πρόσεξε το σκαλοπάτι πίσω του, ο Κώστας ήταν νεκρός για πάντα κατά λάθος, το αίμα σιγά σιγά πλημμύρισε τις τουαλέτες, τον φίλησε στο στόμα και έφυγε, ήξερε ότι δεν έφταιγε….

Καθόταν στο κρεβάτι του και σκεφτόταν, δίπλα του ο Ιάκωβος κοιμόταν βαθιά ενώ εκείνος επεξεργαζόταν τις επιλογές του, θα είναι δύσκολα; θα είναι απλά; θα είναι ωραία; και αν είναι δύσκολα θα τα γουστάρει; δεν ήξερε; τον φίλησε στο μάγουλο, μετά στο στόμα, τον αγκάλιασε σφιχτά, όσο πιο σφιχτά μπορούσε και του ψυθίρισε το σ’ αγαπώ στο αφτί, εκείνος ξύπνησε αλαφιασμένος και τον κοίταξε…τι έπαθες πάλι; τον ρώτησε ενώ έτριβε τα μάτια του και ένα πιο δυνατό φως έμπαινε στο πλάνο…ΚΑΤ! φωνάζω αυτή είναι η ζωή μου…

Περπατούσε αμέριμνος στο δρόμο κλωτσώντας τα ξερά φύλλα χαμένος στις σκέψεις του. Έβρεχε και δεν τον ένοιαζε που είχε γίνει μούσκεμα από την κορυφή μέχρι τα νύχια. Περπατούσε ώρες και εκείνος νόμιζε πως ήταν αιώνες, είχε αφήσει την μουσική σπίτι και απλά πήγαινε όπου τον έβγαζε ο άνεμος…Κάποιος τον είχε τσαντίσει εκείνο το φθινώπορο, φαινόταν και προχωρούσε ακόμα…

Μένω μόνος μου, ξανά, για ακόμα μια φορά. Ο νεροχύτης μου το έχει καταλάβει, ξανά, για τα καλά!
Όταν θα αρχίσουν να αναπτύσσονται μικροοργανισμοί, ξανά, για ακόμα μια φορά θα πιέσω τον εαυτό μου να καθαρίσει….αλλά δεν θα το κάνω!
Όταν οι μικροοργανισμοί θα κατοικίσουν στην κουζίνα, ξανά, για ακόμα μια φορά….δεν θα πατάω.
Όταν οι μικροοργανισμοί θα αρχίζουν να κινούνται σε όλο το σπίτι, ξανά, για ακόμα μια φορά…θα κλειστώ στο δωμάτιο μου με προμήθειες.
Όταν οι μικροοργανισμοί θα χτυπήσουν την πόρτα μου, ξανά, για ακόμα μια φορά…θα καλέσω την πυροσβεστική να με σώσει….και θα κάνω την ηρωική έξοδο του ακατάστατου και βρώμικου Έλληνα φοιτητή παρέα με μια σκούπα και ένα οινόπνευμα.
Όταν όλα θα είναι καθαρά, ξανά, δεν θα καθαρίζω…για να δω αν το πείραμα πέτυχε και για να βασιστώ σε περισσότερα δείγματα!

Καλησπέρα πρώτα από όλα και συγνώμη για την παντελώς εξαφάνιση μου από το μπλογκ μου, α και την παντελώς έλλειψη έμπνευσης, παιδιά να ξέρετε πως αν η ριμάδα δεν έρχεται και την όρεξη όλου του κόσμου να έχεις δεν πρόκειται να βγει κάτι καλό…έστω. Α τα κουνούπια επιτίθενται ξανά, ναι το ανακάλυψα γράφοντας το κείμενο αυτό, άσχημη διαπίστωση!

______————–****Απομυθοποίηση των Clubs****————______

(σ.σ. Προφανώς όχι των βίνετοκλαμπς αλλά είναι και αυτό μια κακή συνήθεια αν συμβαίνει πολύ συχνά γιατί εκεί έξω υπάρχει ζωή που σε περιμένει…)

(!!!!!)Επιτρέψτε μου να ξεφεύγω από το θέμα καθώς η συνοχή και ο ειρμός των σκέψεων μου μετά τις πέντε το βράδυ αρχίζει και χάνει λάδια!

—Μόλις γύρισα από ένα από τα μεγαλύτερα κλαμπ της Αθήνας. Βρίσκεται στην παραλιακή, έχει πάρα πολύ καλό κόσμο, μη φανταστείτε τίποτα, πιτσιρικαρία σαν και εμάς αλλά ωραία πιτσιρίκια, βλέπεις τι φοράει η Κηφισιά, τι προτιμά το Μπουρνάζι, οι επαρχιώτες, χιχι δεν μου έχει συμβεί ποτέ αυτό (σ.σ. να φάω πόρτα). Μάλλον έχω αυτό το κάτι γιατί με έχουν βάλει και με σκισμένο τζιν! ή απλά η επικράτεια των χρυσά σκουλαρίκια, καδένες και πουκάμισο ανοιχτό με δέκα μέτρα τρίχα πλέον έχει σταματήσει. Χόρευα ξέφρενα, όπως κάποτε είχε πει μια φίλη μου χορεύω σαν να προσπαθώ να διαλυθώ σε χιλιάδες μόρια και γενικά ο χορός μου αρέσει. Κοιτάζω και γύρω μου βέβαια τι συμβαίνει, κάθονται μερικοί και σε χαζεύουν, κάθονται μερικές και σιγοψυθιρίζουν, άλλοι σε δείχνουν με το δάχτυλο τους αλλά εσύ συνεχίζεις σε αυτό που ξέρεις, δεν πλήρωσες 15 ευρώ και έφαγες την κίνηση του αιώνα για να σε κρίνουν κάτι καθισμένοι που μόλις τελείωσαν τις πανελλήνιες (καλά αποτελέσματα παιδιά! σας εύχομαι να περάσετε όπου θέλετε να δείτε και τα δικά μας σκατά!) και μου βγήκαν να ξεσκάσουν, να επιμείνουμε στο καθισμένοι γιατί το θεωρώ ηλίθιο να πας σε κλαμπ και να κάθεσαι, αδιόρθωτο!

Τεσπα, το θέμα μας δεν είναι αυτό, το θέμα μας είναι ότι σήμερα εκεί που ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και χόρευα, τρώω φλασιά. Βασικά σε μια φάση πήγα στο μπαρ και βρέθηκα σε μια παράξενη στιγμή, μόλις είχε λυποθιμίσει μια κοπέλα, την μάζεψε ο μπάρμαν και την έβγαλε έξω, τρία δεινά συνέβησαν κατά με Ι)Ανορεξική (μα πετσί και κόκαλο ήταν!) ΙΙ)και σου είπα μην παίρνεις μεγάλες δόσεις (από την άσπρη σκονίτσα) ΙΙΙ)το μαγαζί τίγκα, του σκοτωμού ε παρόλο που ήταν ανοιχτό από επάνω της κοπέλας της ήρθε ζαλάδα…

Ελπίζω στο τρια πάντα.

Τεσπα, ήθελα να πάρω νερά εκείνη την ώρα, το μπαρ δεν είχε ποτήρια, την έκανα για έξω να πάρω αέρα (ειρωνικό όταν μέσα στο μαγαζί είναι ασφυκτικά παρόλο που από πάνω είναι ορθάνοιχτο!) και είχα ανάμιχτα συναισθήματα. Σκεφτόμουν πως όλα αυτά είναι ανούσια και πως ο έρωτας δεν πρόκειται ποτέ να βρεθεί εκεί μέσα και να προσεγγίσεις κάποια/ον (δύο φορές το επιχείρησα και στις 2 έφαγα άλλη πόρτα!) και η αγάπη που για μένα είναι ουσιαστικά τα βασικά. Ποιό είναι λοιπόν το νόημα της ζωής καταλήγω; ένα είναι σίγουρο θα κάνω πολύ καιρό να πάω σε κλαμπ…Δεν είναι ότι τα βαρέθηκα απλά είναι κενά σαν την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας και κάτω από απάνθρωπες συνθήκες για να χορέψεις και τέλος, βαρέθηκα να κουνιέμαι και να υπακούω στις μαλακίες του κάθε «μεγάλου» DJ!!!Επόμενο κείμενο: Κενότητα

(πάρτε το σαν υπόσχεση αλλιώς δεν γράφω!)

Φεγγάρι

σήμερα έχει πανσέληνο και είναι ωραία, λέει το τραγούδι, δυστυχώς δεν είναι τόσο ωραία, είναι τόσο παράξενα. Βγαίνω στο μπαλκόνι και ο αέρας ανακατεύει τα μαλλιά μου, μου αρέσει τόσο να παίζουν με αυτά, τους δίνει λόγω ύπαρξης σαν κανένας να μην τα έχει πειράξει. Ευχόμενος να αλλάξουν όλα, το φεγγάρι ξεδιαλύνετε από τα σύννεφα και ρίχνει μία φοβισμένη ματιά πάνω μου. Σα να λέει δεν ξέρω, αλλά σίγουρα ο χρόνος μπορεί να κάνει κάτι καθώς θα κυλάει. Θα ήθελα να βρω δύναμη, κάποια δύναμη να με αγγίζει για να μπορέσω να κάνω όλα αυτά που σκέφτομαι και ποθώ. Κάθε ρουφηξιά του τσιγάρου στο κρύο με αντιπροσωπεύει, για όλα αυτά που πήγαν στα σκατά, για τα όνειρα που δεν κατάφερα να πιάσω, για τις λάθος επιλογές που έκανα και για αυτά που δεν αποφάσισα αλλά κάποιος άλλος πήρε την πρωτοβουλία να ξεδιαλέξει για μένα. Θα ήθελα όλα να τα αλλάξω του λέω, και μου κλείνει το μάτι, γιατί ρωτάει και γελάω, δεν θέλω να σου τα πω, πλέον τα ξέρουν τόσοι, ρώτα εκείνους, εκείνους που με περιτριγυρίζουν, ξέρουν τα πάντα, ίσως δεν θα έπρεπε…σιγά σιγά γύρω από το φεγγάρι άρχισαν να μαζεύονται σύννεφα, σαν αυτά που βρίσκονται στο μυαλό μου, μην φεύγεις του λέω, σε ποιον θα μιλήσω; θα με περάσουν για τρελό. Ω μην ανησυχείς αυτό το έχουν κάνει ήδη αποκρίνεται γελώντας σαν να ξέρει τα πάντα από εκεί ψηλά που βρίσκεται, ο άνθρωπος που ζούσε στο φεγγάρι και που σήμερα θα βαφτεί στα κόκκινα. Σ’ αγαπάω βρε μαλάκα! μην φεύγεις του φωνάζω αλλά εκείνος δεν γυρνάει, έχει χαθεί στα δικά του προβλήματα, στα σύννεφα. Πιο ελαφρά και από πούπουλο αυτά! Μακάρι να ήταν τέτοια και τα δικά μου. Το τσιγάρο τελειώνει και η ζέστη με φωνάζει μέσα, «έλα, θα κρυώσεις», «άστον αυτόν είναι καλά, εσύ τι θα κάνεις.» Τι να κάνω; αναρωτιέμαι, δεν θέλω να σκέφτομαι άλλο, θέλω να αφήσω τις σκέψεις πίσω, να πάρω τα φτερά μου και να πετάξω μακριά, να τρέξω οπουδήποτε…αλλά έτσι δεν κάνουν όλοι αναρωτιέται δυνατά εκείνος, ξέρεις δεν είναι αυτή η λύση. Καθώς στέκομαι στο τζάμι, «και τι ξέρεις εσύ;» τον ρωτώ, α πολλά, βλέπω τα πάντα από εδώ πάνω, πολύ πόνος, για ξαναπροσπάθησε, μια νέα περίοδο κυνηγάς εδώ και καιρό και δεν τη βλέπω, απλά είσαι χαμένος, υπό άλλες συνθήκες θα ήσουν ένα τζάνκι και τίποτα άλλο. Μέσα το σπίτι μυρίζει κερί, έντονη μυρωδιά αλλά τη συνηθίζεις, πλέον είναι ωραία…