Category: Jangel


Πρέπει να φύγω,
να σε ξεχάσω,
γρήγορα,
γιατί κάτι πάει στραβά στην ιστορία,
και εγώ σταυρούς δεν κουβαλάω,
ούτε χάρες κάνω…

 Άσε με,
να πνιγώ στο βούρκο των δικών μου δακρύων,
ή αν θες έλα και σώσε με,
πιάσε με από εκεί…

 Δεν ξέρω που έμπλεξα μαζί σου,
και αν κάνω συνέχεια λάθη?
και αν είσαι ένα από αυτά?
να κλειδωθώ ξανά?
ή από εκεί που είχα ξεκινήσει να συνεχίσω?

Πίσω από την πλάτη μου γελάς μα δεν σε βλέπω…
Άσε με να σε φιλήσω…
Μείνε εδώ…
Ελπίζω να εννοούσες ότι είπες αλλιώς φύγε μην σε ξαναδώ…

Δέθηκα με σένα στα πρώτα λεπτά….
και είναι σφάλμα να ερωτεύομαι συχνά…
να ερωτεύομαι συχνά …
να ερωτεύομαι συχνά.

Πλέον καπνίζω στριφτά. Στην βαλίτσα μου μέσα υπάρχει ένα μπουκαλάκι από ούζο που είναι γεμάτο με άμμο από την παραλία που είμασταν την τελευταία βραδυά και παίζαμε μουσική με μια κιθάρα στο απόλυτο σκοτάδι. Τριγύρω μου καθόντουσαν πρόσωπα που είχαν γίνει αγαπημένα παρόλο που τα γνώριζα ελάχιστο χρόνο. Κοιτάω στο κινητό μου και δεν υπάρχει ούτε μια φωτογραφία που να αποδεικνύει το πέρασμα μου από εκεί. Παρα μόνο εμπειρίες από ανέκδοτα, πολλές συζητήσεις και πολλά χαμόγελα. Την βαλίτσα μου δεν έχω όρεξη να την μαζέψω εμμένοντας στους ρυθμούς των προηγούμενων ημερών. Για πρώτη φορά κάμπινγκ με τέλειες προϋποθέσεις. Πολύς κόσμος, υπέροχος και απίστευτος. Πρόσωπα που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω πως θα τα συναντίσω και του χρόνου! Και όσο σκέφτομαι πως τώρα θα κάθονται στην παραλία και θα τραγουδούν, έχω σκάσει! Και τι δεν θα έδινα για να μην έφευγα! Μου τη σπάνε τέτοιου είδους συμβάντα, με ανθρώπους που ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξανασυναντήσεις, «θέλω να σας ξαναδώ όλους» λέω από μέσα μου και θα το φώναζα κιόλας αν δεν ήταν περασμένες 2 το βράδυ. Στα μέρη που δεν σε ξέρουν βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό, αυτό που είσαι. Όχι το κάπως, όχι το απρόσωπο, ξεπερνάς πολλά εκεί και απλά αντιμετωπίζεις μια άλλη καθημερινότητα. Αγαπώ τη φύση αυτό είναι το σίγουρο, αγαπώ τους ανθρώπους όλους γύρω μου και απλά προσεύχομαι σε έναν ανόητο θεό Τζο να είναι όλοι τους καλά. Στη δύναμη της στιγμής που μπορεί να σου δώσει εμπειρίες μια ζωής. Τώρα συνιδητοποιώ πως είμαι φοιτητής και πως ναι, είναι το καλύτερο επάγγελμα. Έχω βαρεθεί τα πάντα εδώ στην Αθήνα. Δεν θέλω να ξαναπάω σε καφετέρια αν και με ξέρω πως αύριο πάλι εκεί θα είμαι! Το ριτό γύρισε στη φύση έχει δίκαιο, για αυτό γυρίστε έστω και για λίγο εκεί πριν γίνουμε όλοι και όλα παρανάλωμα φωτιάς. Και ας μην κάνουμε τις πόλεις μας καταπιεστικές, θέμα πολεοδομίας αρχιτεκτονικής και φυσικού χώρου!                                   dsc01401.jpg

Αύριο μετά από χρόνια αναμονής θα δοκιμάσω τις διακοπές σε κάμπινγκ. Θα είμαι με καλή παρέα, το μόνο που δεν πήρα μαζί μου στις αποσκευές είναι μια μπαταρία, επίσης θα αναγκαστώ να αποχωριστώ το πολυαγαπημένο  μου iriver που η σχέση αυτή θα διακοπεί για τέσσερις μέρες, του πούστη θα αντέξω! Θα φύγω μακριά από την τεχνολογία και την πληροφόρηση, την Μαρία την άσχημη και σε όσους φέρνουν σε εκείνη μαζί με τα κτήρια και τα γκροαν γκροαν από λογής αντικείμενα όπως κομπρεσέρ αμάξια και μηχανάκια. Θα μεταβώ στο ωραίο μέρος μου με οργανωμένο κάμπινγκ, ελπίζοντας πως όντως πιάνει όταν καλείς από πιγάδη και ότι πολλά πράγματα τα κάνεις καλύτερα στα όρθια. Αποχωρίστηκα τα ψηλοτάκουνα μου (ουπς αυτό δεν θα έπρεπε να το πω!), τους φακούς που αφαιρούν χρόνια και δίνουν λάμψη καθώς και το τετράτροχο μου για τα γαϊδούρια! Θα μου λείψει η κρέμα νυχτώς μου και τα φλας των παπαράτσι καθώς θα είμαι Ινκόγκνιτο, για αυτό άλλωστε το ανακοινώνω. Ως γνήσιος Κωλονακιότης το πρωί και νταβαντζίς στη Συγγρού το βράδυ αποχωρίστηκα και την ρωσίδα γκόμενα μου αλλά αυτό παραπάει γιατί αν ήξερε η δισκογραφική μου ότι γράφω τούτα ευθύς θα με πετούσαν έξω. Αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να μακρηγορίσω άλλο καθώς το ξέρω πως σας αρέσει! Ευτυχώς με ειδοποίησαν ότι εκεί κοντά υπάρχει καφετέρια για το γνωστό τρίπτυχο της ζωής του κάθε Ελληναρά Ταβλάκι-Ματάκι-Φραπεδάκι! Α τουτ Αλερ γαλλιστί, Τα λέμε μάγκες Συγγρού-Φιξ!

 

Υ.Γ. Αγαπημένη Τζέλα σου άφησα τα καλύτερα παιδιά γυμνά που μας ζήτησες στο λαμπατέρ, πρέπει να ξέρεις πως είμαι ακριβώς γιατί το νταβαντζιλικι σε άντρες κοστίζει πολλά παραπάνω.

Υ.Γ.2. Πω πω ξέφυγα πάλι!!

 

Καλό καλοκαίρι!!!

Κενότητα

Σήμερα είχα εργαστήριο, ίσως την μειοψηφία των μαθημάτων. Ήταν ένα κλίμα αρκετά ευχάριστο σε σχέση με άλλες φορές. Το θέμα είναι όμως ότι τώρα τελευταία με έχουν ζώσει τα φίδια για το αν η σχολή στην οποία πέρασα μου αναλογεί σαν άνθρωπο, αν συμβαδίζει με τα ενδιαφέροντα μου, αν πάνω από όλα με εκφράζει και δεν γυρίσω στη πρώτη ευκαιρία να πω ότι δεν μου αρέσει η δουλειά μου ή μετά από 30 χρόνια συνειδητοποιήσω πως έκανα μια τρύπα στο νερό, μεγάλη όμως! Ξανά μάλλον στο ίδιο παιχνίδι θα καταλήξω να παίζω με την ζωή μου και να ξαναδώσω πανελλήνιες καθώς πλέον τα μαθήματα θα είναι εμφανώς λιγότερα και εγώ με περισσότερο χρόνο στη διάθεση μου να διαβάσω και χρόνο επιλογής καλύτερων καθηγητών, όχι μάλλον καλύτερων, μόνο οι τοπ θα επιθυμούσα. Αναρωτήθηκα ακόμα αν οι άνθρωποι γύρω μου, οι συμφοιτητές μου έχουν καταλάβει που έχουν διαλέξει να μπλεχτούν και δυστυχώς η πλειοψηφία νομίζω πως όχι. Αρκετές φορές οι καφέδες πάνε και έρχονται και τα κινητά χτυπούν σαν τρελά αλλά είναι σίγουροι για αυτό που κάνουν; Έχω κάποιες αξίες στην ζωή μου που σίγουρα είναι καταδικαστέες από το Σύνταγμα και από αρκετούς γονείς, αν κάποιοι βέβαια διαβάζουν το παρόν μπλογκ, και έχουν ξεχάσει πως είναι να κάνεις τις δικές σου επιλογές και να τις ακολουθείς, οπότε κάθε φορά που κάτι δεν μου αρέσει καταλαβαίνω και φεύγω, έτσι είμαι εγώ. Ωριμότητα είναι κάτι καθαρά υποκειμενικό και καθορίζεται από το ίδιο άτομο, δυστυχώς έρχεται πολύ αργότερα από ότι περιμένουμε με αποτέλεσμα να έχουμε ήδη μπερδευτεί κάπου και για κάποιους πήρε μια ζωή για να λύσουν τον δεσμό. Τα διαμάντια χαράζουν τον δρόμο τους σε σχέση με τον άνθρακα που χαράσσεται, έχω σκοπό να γίνω διαμάντι, θα επιθυμούσα το πιο λαμπερό. Πρακτική άσκηση ονομαζόταν και μια κατηγορία μαθημάτων στη σχολή, σε όλες νομίζω….για μένα η πρακτική σημαίνει πολλά και είναι εύκολο να επιτευχθεί σε τομέα διδακτικό, κακό σε τομέα διαβάσματος, πλέον δεν μπορώ να συγκεντρωθώ να διαβάσω και είναι το μόνο μελανό σημείο!

“…έλα μου ντε είναι σαν όλοι να μην ζουν αλλά να κάνουν υπομονή ζώντας.”

έτσι νιώθω τις τελευταίες μέρες, νιώθω βαριά σύννεφα να με πλακώνουν ενώ στην πραγματικότητα ο καιρός είναι ωραίος σχετικά…ο αέρας γύρω μου μυρίζει μπαρούτι σαν το πριν από την επίθεση, ένα γεγονός κάτι να αλλάξει τη ζωή μου, ή και όλων αν σκεφτώ ότι η φράση αυτή προέκυψε από συνομιλία με φίλη μου στο MSN. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή την περίοδο όλα είναι τόσο διαφορετικά, έχουμε μετατραπεί όλοι σε λιωμένα ρολόγια, και όλα λιώνουμε…και χαλαρώνουμε και κάθε μέρα όλο και χειρότερα και συνεχίζουμε να βουτάμε στον βούρκο που συνιθίζαμε να λέμε ζωή. Πρόσφατα αναγκάστικα να μείνω στην αναμονή του ιατρείου για να εξεταστώ μέσα σε ένα νοσοκομείο, ευτυχώς που το κτίριο είχε παράθυρα, κοίταζα συνεχώς έξω, δεν μπορούσα να το δεχτώ, δεν έχει νόημα να ερχόμαστε σε ένα κόσμο μόνο και μόνο προκειμένου να λύνουμε και να δημιουργούμε προβλήματα. Κάποτε σκεφτόμουν ότι η ζωή μου θα είναι γεμάτη ενέργεια, χαρούμενους ανθρώπους…έχω μείνει μάλλον ακόμα στο «θα» και έχω συνιδητοποιήσει ότι είναι δύσκολο να βρείς χαμογελαστούς ανθρώπους και πράγματα να παθιαστείς γιατι η ζωή σε οδηγεί στην βόλεψη, σε σπρώχνει στον εύκολο δρόμο και εσύ ακολουθείς, θαυμάζω τους ανθρώπους που κάνουν κινήσεις που ισοδυναμούν με πήδημα από γκρεμό και τελικά επιβιώνουν ζώντας όμως πλέον τα όνειρα τους, τους θαυμάζω και τους επικρωτώ γιατί είναι οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν το κοπάδι, το κοπάδι στο οποίο ανήκεις, ανήκω, ανήκουμε… 

!ΠΡΟΣΟΧΗ!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ.

Ο ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΤΟΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΥ ΔΙΑΔΥΚΤΙΑΚΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ ΘΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΝΑ ΣΑΣ ΞΑΝΑΕΠΙΣΚΕΦΤΕΙ ΛΟΓΩ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΟΥ ΦΟΡΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΟΥ ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ!

Επιτέλους χειμώνιασε

….και το μέσα μου βγήκε έξω

Επιτέλους άρχισε να ψιλοβρέχει…

….και τα πρώτα δάκρυα χύθηκαν στο μάγουλο

Επιτέλους το κρύο ήρθε…

….και τα μαχαίρια της καρδιάς μπήκαν πιο μέσα

Επιτέλους συννέφιασε…

….και η σκέψη μου καθησύχασε

Επιτέλους έφυγες

….και θέλω να ξαναγυρίσεις

Επιτέλους σε ξεπέρασα…

….και δεν έχω ποιον να σκέφτομαι

Επιτέλους σε ξεπέρασα…

….και νιώθω άδειος

Επιτέλους το σπίτι γέμισε

….και ασφυκτιώ

Επιτέλους θα φύγετε….

….και χάλασε ο καιρός

Επιτέλους χειμώνιασε….

….και δεν φεύγετε, και αυτό είναι κακό

Επιτέλους οι δρόμοι άδειασαν…

….και μπορώ να βγω, η μουσική μου, τα τσιγάρα μου και εγώ

Επιτέλους ξημέρωσε…

….αλλά η κατάθλιψη είναι ακόμα εδώ…

Flowers…

Δεν ξέρω αν έχει έρθει ο χειμώνας, δεν ξέρω αν έχει έρθει η άνοιξη. Η εικόνα είναι από ένα κλαράκι αμυγδαλιάς που έκοψα σήμερα, φρεσκο φρέσκο από τον κήπο. Μου αρέσουν οι αμυγδαλιές όπως και οι κερασσιές για τα άνθη τους, χαίρεται η καρδιά μου να τις βλέπω και ραγίζει όταν πέφτουν τα φύλλα τους. Ήδη λυπήθηκα που το έκοψα, γιατί υπάρχει η γέννηση, η ακμή, η μέση και η παρακμή, όλοι βιώνουμε αυτές τις φάσεις, όλος ο κόσμος. Για άλλο έναν λόγω όμως αγαπώ τις αμυγδαλιές είναι τα λάθος δέντρα, πάντα ξεγέλιουνται από το χειμώνα και φυτρώνουν στην λάθος εποχή, είναι σαν τα μικρά παιδιά που βιάζονται να μεγαλώσουν και παράλληλα είναι οι αιώνιοι έφηβοι γιατί κάνουν ξανά και ξανά το ίδιο λάθος. Τέτοιο είδως ανθρώπου θα έλεγα ότι είμαι και εγώ, γκάφα στην γκάφα και βλακεία στην βλακέια, ξανά και πάντα τα ίδια λάθη ίσως αρνούμενος να μεγαλώσω και να παραδεχτω ότι έχω  αποκτήσει ευθύνες. Πάντα αρνούμαι να κρυφτώ, οι επιθυμίες μου φωνάζουν και θέλουν να είναι επίκεντρο με έναν απίστευτο εγωκεντρισμό και εγωισμό. Πάντα πιστεύοντας στην καλή πλευρά των ανθρώπων και πάντα κόντρα στο ρεύμα και ενάντιας σε κάθε συμβουλή που δίνονται πάντα για το

καλό

μου.

dsc00967.JPG

More than an illusion

Ονειρεύομαι .Ονειρευόμουν .Πλέον δεν το κάνω συχνά. Γνωρίζω τις επιπτώσεις. Γνωρίζω όμως και τι πρέπει να κάνω για να τα πραγματοποιήσω. Και δεν είμαι διατεθειμένος. Δεν πιστεύω ότι έχω μάθει να μου έρχονται όλα στα χέρια, τα τελευταία καλοκαίρια αυτοτιμωρούμαι θα μπορούσε να πει κάποιος, κάποια πράγματα πλέον μου ανήκουν, ο ενισχυτής, η ηλεκτρική μου κιθάρα και η ακουστική μου, αλλά και το Ρίβερ. Το κάνω αυτό κάθε καλοκαίρι γιατί θεωρώ ότι θέλω και άλλα όλο και κάθε στιγμή περισσότερα και δεν θέλω να γίνομαι μπελάς για αυτούς που με αγαπούν αν και θα μπορούσα να αρκεστώ σε αυτά που ήδη έχω. Τα όνειρα τα μισώ, γνωρίζω ανθρώπους που δεν έχουν που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να στέκονται στα πόδια τους και να περνούν καλά αν γίνεται κάθε λεπτό με αυτά που θέλουν. Πρόσφατα ένιωσα μια τέτοια στιγμή, στιγμή ευτυχίας που την κρατάω μέσα μου σαν άγριο φυλαχτό, ήμουν στην σχολή και φεύγαμε, ήμουν εγώ και άλλες κοπέλες, ήμουν καλά, λέγαμε αστεία και κάναμε πλάκες, είναι σαν να είμαι ερωτευμένος με αυτές, και βγάλαμε φωτογραφία, η στιγμή προχώρησε και η εικόνα εξελίχθηκε αλλά η εικόνα θα μείνει πάντα μαζί μου και νιώθω ότι τα υπόλοιπα χρόνια στην σχολή θα είναι πραγματικά διαμάντια. Θα λάμπουν αξέχαστα για πάντα και χαίρομαι!

Doors…

No this is not another article for the legendary group .Besides I am not a hippy boy .I live an anxious life, full of surprises and bad people, so I don’t have time to smoke some pot or grass, I have only time for some cigarettes and chocolate cookies.

Υπάρχουν πολλές πόρτες γύρω μας. Άλλες φορές κρύβουν τα πλήθη φωτογράφων, άλλες πάλι σκηνές που θα μας οδηγήσουν κάπου, άλλες πάλι μας τις ανοίγουν άλλοι. Τυπική διάκριση της πόρτας και στην κατάσταση που θα μας φέρει είναι η διακόσμηση και το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένες. Ξύλο για το σπίτι μας, ζεστό και φιλικό ή αλουμινένια ή βαριά ασφαλείας για να προσφέρει προστασία. Γύαλινη για τουαλέτα σε ακριβά κλαμπ, γυάλινη με μέταλλο για την σχολή μας ή για κάθε είδους δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία. Είναι τόσες οι διακρίσεις. Συρμάτινη για το κοτέτσι της γιαγιάς, λευκό ξύλο για κάποιον φαντασμένο ή για κάποιο ναυτικό ίσως. Οι πόρτες ουσιαστικά σηματοδοτούν την ζωή μας, την καθοδηγούν κατά κάποιος τρόπο, είναι η πόρτα του μαιευτηρίου την οποία όλη διαβήκαμε, ήταν η πρώτη πόρτα μας και μας την άνοιξε άλλως ,αργότερα τις πόρτες τις ανοίγουμε εμείς ή πολύ απλά προσκρούουμε πάνω τους, στις ευκαιρίες που δεν καρποφόρησαν ,στις πόρτες του μέλλοντος που δεν ανοίχτηκαν, στις πόρτες που μας έδειξαν τον άνθρωπο της ζωής μας, ακούγεται σαν πρόποση αλλά ίσως θα έπρεπε να γίνεται κάθε τόσο και σε αυτές που μας διευκολύνουν ή μας δυσκολεύουν την ζωή. Όχι δεν έχω κάποια εμπειρία να παρουσιάσω, απλά εμπνεύστηκα από κάτι τελείως άσχετο.

Το φαινόμενο Άννα Γουίντερ.

Αν θυμάμαι καλά έτσι ονομάζεται η συντάκτης του μεγαλύτερου περιοδικού μόδας στον κόσμο, της Vogue. Έγινε τραγούδι, έγινε σύμβολο, έγινε ταινία και βίβλος για κάποιους «Αν δεν είναι στη Vogue ,δεν είναι στην μόδα» μας ανακοινώνει η συγκεκριμένη διαφήμιση, είναι σαν να λέει «είμαι ο αρχηγός, ακολουθήστε με», διανύουμε την εποχή της απόλυτης ελαφρότητας ή μου φαίνεται? Πλέον ο κόσμος αλλάζει, μεταμορφώνεται, άραγε φαίνεται να χρειαζόμαστε κάποιον να μας καθοδηγήσει? Το είδος του ανθρώπου που είναι αυτού του τύπου η δράκαινα συναντιέται καθημερινά, μόνο που λίγοι και εκλεκτοί είναι αυτοί που ασκούν τέτοιου είδους επιρροή, τελευταία είχα μια εμμονή με δίαιτα, δεν μπορώ να την κρατήσω, ποτέ δεν θα γίνω ο μπάρμαν που γνώρισα εκείνο το βράδυ που γοητεύτικα, ήταν ο πιο όμορφος άνθρωπος στον κόσμο αλλά δυστυχώς θα πρέπει να κάνω πλαστική ή να το ρίξω στα γυμναστήρια. Γιατί όμως κάποιος σε βάζει σε τόσες σκέψεις? τί είναι αυτό που μας αλλάζει? και μας κάνει να θέλουμε τόσο πολύ κάποια πράγματα? γιατί θέλουμε να είμαστε ιδανικοί? πολλά γιατί και ούτε μία απάντηση.