Category: Δωμάτιο Μουσικής


Capetown-Let it go

Advertisements

parade me

Αδιαμφισβήτητα ποτέ μου δεν πίστευα πως θα αντικατασταθούν τα άλμπουμ από τα mp3 και πως οι διαφημίστηκες εκστρατείες των εκάστοτε δισκογραφικών από τα γραφικά στο MySpace.com ή σε οποιαδήποτε άλλη σελίδα. Πάντα πίστευα στον διαχωρισμό εκεί έξω και εδώ μέσα. Δεν νομίζω πως αυτός ο διαχωρισμός θα αντέξει για καιρό ακόμα, ίσως μέχρι να «φύγουν» και οι τελευταίες γενιές γιατί από ότι μαθαίνω προς το παρών όλοι μελλοντικά θα είμαστε uptodate ενημερώσεις, ούτε στα 40,ούτε στα 50, ούτε στα 80 δεν θα σταματήσουμε να έχουμε τον λογαριασμό μας στον εν λόγω διαδικτυακό χώρο, μπορεί να μην το τσεκάρουμε συχνά αλλά σίγουρα θα διατηρούμε έναν, από την άλλη όταν κάποια νέα τεχνολογία όπως είναι τα κινητά και οι υπολογιστές θα κατασκευαστεί, επίσης θα «τρέξουμε» ή θα ψηλαφίσουμε μια για να μάθουμε πως λειτουργεί και τι κάνει, είμαστε η γενιά της πληροφορίας και θέλουμε χωρίς δεύτερη σκέψη να τα ξέρουμε όλα!
Ένα λοιπόν ανέμελο βράδυ, περιμένοντας να βγω άκουσα από έναν
player στο προφίλ ενός φίλου ένα αρκετά «μαγικό» κομμάτι που με καθήλωσε αμέσως, το κομμάτι προερχόταν από κάποια τοπική γερμανική μπάντα, μπήκα στο προφίλ τους…και ψαχούλευα πληροφορίες για τον κρυστάλλινο υπέροχο τους ήχο, για την παραγωγή τους…δεν βρήκα εννοείται καμία πληροφορία αλλά έδιναν σε ένα λινκ δωρεάν το EP τους…εννοείται κλίκαρα κατευθείαν, είχα καιρό να ακούσω κάτι τόσο καλό.
Έτσι κατέληξα πως θα είναι η μορφή της αγοραπωλησίας μουσικής στο μέλλον, τα
MP3 θα διατίθενται δωρεάν καθώς, σχεδόν ανά 5 σπίτια στο Λονδίνο διαθέτουν και ένα στούντιο ηχογράφησης που όμως μπορούν να αποδώσουν τα μέγιστα αν ο κάτοχος είναι ηχολήπτης και γενικά ασχολείται με το αντικείμενο. Οι οπτικοί δίσκοι θα εκλείψουν, με την έννοια πως πλέον δεν είναι χρήσιμοι αφού υπάρχουν τα Ιποδς. Θα έχουν όλοι πρόσβαση στη μουσική και εκείνοι που θα βγάζουν χρήματα σαν «παίχτες μουσικής» ή όσοι μπορούν να διαθέσουν χρήματα θα αγοράζουν δίσκους (πλέον 1 άλμπουμ οπτικού δίσκου είναι σχεδόν στην ίδια τιμή με έναν δίσκο βινυλίου) που είναι το καλύτερο format σε ότι αφορά τον ήχο. Βέβαια το glamour ήρθε η ώρα να χαθεί γιατί προβλέπονται χαλεποί καιροί, ωστόσο θα υπάρχει ακόμα αρκετό ψωμί για όσους κάνουν καλά live και πιστεύω πως πρέπει να περιμένουμε πολλά από το συγκεκριμένο τομέα, καθώς θεωρώ πως πολλοί λίγοι θα παραμείνουν πιστοί στο κλασσικό είδος παιξίματος μιας μπάντας ειδικά μετά το φαινόμενο “Madonna”, ανθρωποκεντρικά σόου θα γίνονται απλά «φαντάζομαι» κάτι που θα μπλέκει το θέατρο μέσα και η ερμηνεία περισσότερο από όλα όπως πάντα! Πρόζα, θέατρο, μιούζικαλ! Αυτά.

Parade me EP


Το καλοκαίρι δεν ζητάω πολλά, κατέληξα κάπου στο κόψιμο των εφημερίδων και στον πονοκέφαλο που σου ζαλίζει το κεφάλι όταν σκέφτεσαι πολλά πράγματα μαζί. Ολόκληρο το χειμώνα κόβω από εφημερίδες αποκόμματα για βιβλία, ταινίες, γνώμες, συνεντεύξεις, πάντα από πράγματα και ανθρώπους που η πρόγευση τους από το άρθρο που μόλις διάβασα νιώθω να μου δίνει κάτι, να μου ολοκληρώνει ένα μέρος του εαυτού μου. Κάπου εκεί κατάληξα ίσως, πως το ιδανικότερο μέρος για να ζω θα ήταν ένα δωμάτιο με τζάμια σε μια ακροθαλασσιά χωρίς να ακούγεται κανένας θόρυβος παρά μόνο το θρόισμα των φοινικιών, το κόψιμο από τις καρύδες για να πιω το γάλα τους και ο παφλασμός των κυμάτων. Και ύστερα οι θόρυβοι από τους ανθρώπους που αγαπώ, από τις ταινίες που θέλω να δω, από τα όνειρα που θα πραγματοποιώ. Δεν περιμένω πολλά από το καλοκαίρι που έρχεται, ποτέ δεν περίμενα, έχω πάντα τόσα πολλά να ασχοληθώ στο κενό που όλοι ονομάζουν διακοπές, ωστόσο θα ξεκλέψω κάποιες μέρες για να με πάρει η παρέα μου στη Σκιάθο και αργότερα σε κάποιο εξοχικό, ίσως και να μην πάω μετά, δεν ξέρω, απλά να αυτό θα ήθελα, να μην ζούσα στην Αθήνα, ή να είχα κάποιον προσωμιοτή, να επιλέξω να μην έχω βαβούρα δίπλα μου, να διαβάζω και να ακούω τις σκέψεις μου, αυτό θα ήθελα, και εννοείται να καλώ τους δικούς μου ανθρώπους στη δική μου όαση, χωρίς συμβιβασμούς, μια υπέροχη ζωή, ένα νησί, ολόκληρο ύστερα από χρόνια, που δεν χρειάζεται πλέον κανέναν για να ολοκληρωθεί, ένα νησί που θα ανοίγει τις πόρτες του όταν θέλει και όταν τον καλούν άνθρωποι που αγαπά…Και αν έρθει κάποτε εκείνος, εκείνος που θα θέλω να καλωσορίσω στον κόσμο μου, θα του ανοίξω την πόρτα, να είναι σίγουρος, αλλά το θέμα είναι να υπάρχει επικοινωνία, να μου χτυπήσει ρυθμικά την πόρτα και να του απαντήσω, να κοιταζόμαστε και να καταλαβαίνουμε όσα αφήνουμε στη σιωπή να εννοηθούν…

Κάπως εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η ζωή στην πόλη και οι άνθρωποι της…

Σε αγαπώ….(προς αόριστη κατεύθυνση, εκείνοι που ξέρουν θα καταλάβουν, ίσως και εκείνος να έρθει πιο κοντά…)

Όση ώρα γερασμένες κυριούλες φοράνε κορσέδες περασμένους για την ηλικία τους φερόμενες ανώριμα όσο τα 18χρονα ,παχουλές γουρουνίτσες που καλύπτονται από το Photoshop και μεθυσμένες 27χρονες οδηγούν υπό την επήρεια αλκοόλ και ψυχοφαρμάκων άλλοι….που τα φώτα της δημοσιότητας δεν τους αγγίζουν, κλίνονται σε σκοτεινά στούντιο και παράγουν μουσική που αν ήταν ζωή, θα μπορούσε να παρομοιαστεί μόνο με την ευτυχία και την απλότητα. Αυτοί έχουν πιάσει το στίγμα, όχι το κάθε είδους τερατώδες μπιτοειδές, ξένοιαστη μουσική στα αφτιά μας, που θυμίζει καλοκαίρια και δάση, ξένοιαστοι άνθρωποι στην «μεγαλόπολη» ( και καλά!).

Μου αρέσει που άλλαξαν ρότα, που φόρεσαν τα αθώα τους, τις δαντελίτσες τους και συνάντησαν τους αυτόχειρες παρθένοι. Το μπλε των ματιών τους αγγίζει ουρανό, χωρίς τη βοήθεια μάσκαρας και απλά πετούνε σε ένα άλλο άλογο, όχι αυτό του oh La LA! αλλά εκείνο του μικρού και παιδιάστικου…

Καλώς ορίσατε Goldfrapp!

Just click the image/Κλικ την εικόνα

Mr. Rock & Roll

Σήμερα έκανα μια ανακάλυψη. Την Amy MacDonald. Την είχα κατεβάσει αρκετό καιρό πριν και στο ΜιΠι3 μου υπήρχε αλλά στο κατακάθι του ενδιαφέροντος μου καθώς το Mr. Rock & Roll που ήταν και το πρώτο single της δεν με είχε ενθουσιάσει και πολύ. Ωστόσο σήμερα σε ένα πήχτρα λεωφορείο και με μπαγάζια έτοιμα να σπάσουν για το επερχόμενο ταξιδάκι μου, είπα να ακούσω κάτι ανάλαφρο, μιας και ο Erik Faber και ο Thom είχαν λιώσει τελευταία.

amy-macdonald-this-is-the-life-front.jpg

Click the image to download!

Ξεπερνόντας όμως το πρώτο κομμάτι βρέθηκα σε ένα άκρως κιθαριστικό άλμπουμ, πολύ απλό στη μορφή του και σχεδόν συνεχόμενο θα έλεγα αλλά με καταπληκτικούς στοίχους και πολύ νόημα που με έκαναν να αναθεωρήσω. Το άλμπουμ ακούγεται άνετα μονοκοπανιά και δεν σε κουράζει λόγω της πολύς «φρέσκιας» φωνής της κοπέλας. Το κομμάτι που θα έλεγα ότι μου τράβηξε ιδιαίτερα την προσοχή είναι το Youth of today το οποίο θα έλεγα πως με εκφράζει απόλυτα. Το άλμπουμ αποτελεί ένα σχόλιο για το πολιτικό και κοινωνικό σήμερα, διαπραγματεύεται και την αγάπη αλλά δεν μιλάει κυρίως για αυτή, κάτι το οποίο προσωπικά με έχει κουράσει, γιατί πλέον όλοι για αυτήν μιλάνε αλλά δεν υπάρχει μάλλον…

The youth of today live acoustic

Βίο: Η αγαπητή μας Amy γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1987 , κάνει δημόσιες εμφανίσεις από 15 χρονών μαζί με την κιθάρα της στις μικρές παμπ της Σκωτίας. Οι κριτικοί στην χώρα της την χαρακτηρίζουν ως ένα ώριμο λυπητερό 20χρονο κορίτσι το οποίο ξυπνάει τον κόσμο με την εκρηκτική φωνή της. Παρά της σκοτσέζικες καταβολές της, η φωνή της θα περιγραφόταν μάλλον ως εν μέρη Ιρλανδέζικη. Αυτοχαρακτηρίζεται ως μικρό αγοροκόριτσο. Της αρέσουν τα αμάξια και τα βιντεογκειμς (οκ! μας έπεισες αρκετά!)!

Live Acoustic Cover “Mr. Brightside”
οκ.Το βιντεάκι αυτό τραβήχτηκε στα πολύ πρώτα βήματα της Amy όταν εμφανιζόταν ζωντανά σε διάφορα καταστήματα μουσικών ειδών υποθέτω.Τα σχόλια των viewers ήταν πολύ ενθαρρυντικά.

Έξω έχει αέρα μετά από τόσες μέρες αφόρητης ζέστης. Ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω από τα καπνισμένα σύννεφα της φωτιάς που μαίνεται στην Πάρνηθα. Ζούμε σε μια κόλαση και λίγες φορές εκείνη αποκαλύπτεται, το καλοκαίρι δεν μου αρέσει γιατί είμαι παιδί του χειμώνα και της άνοιξης, καλύτερος μου φίλος είναι το φθινόπωρο και η βροχή. Όταν βρέχει τα εσωτερικά συναισθήματα μου εξωτερικεύονται και τώρα μου λείπει απίστευτα η φίλη μου. Ο λαιμός μου ξεραίνεται συνεχώς είτε από τη ζέστη είτε από απίστευτη κατανάλωση τσιγάρων…Μου λείπουν οι αγκαλιές των εραστών, πάντα ένιωθα καλά μέσα σε αυτές. Η εξεταστική μου με έχει εξαντλήσει και δεν κοιμάμαι καθόλου καλά. Δεν μπορώ να βλέπω άλλα δέντρα να καίγονται, η φωτιά τα καταπίνει ένα ένα και το οξυγόνο μας όλο και μειώνεται. Αυτή την περίοδο δεν έχω τίποτα άλλο να περιμένω από την καταστροφή του κόσμου ή την επαναφορά της εποχής των παγετώνων για να δω αν θα επιβιώσω γιατί αυτή τη στιγμή ζούμε σε ένα προσωμιοτή. Δεν μου αρέσουν τα μαλλιά μου και με κουράζουν απίστευτα. Σταματήστε να με καλείται για να γαμηθούμε είναι παλιά η πλάκα. Θέλω να πηδηχτώ ανελέειτα σε ένα λιβάδι γεμάτο παπαρούνες και στο τέλος να ανταλλάξουμε αίματα. Η δυστυχία με έχει αγγίξει αλλά της ξέφυγα. Τα λόγια είναι περιττά όταν οι φίλοι θέλουν να σιωπήσουν. Δεν είμαι καλά και δεν ξέρω γιατί. Θέλω να παίξω μουσική αλλά φοβάμαι πως θα  παίξω τους ίδιους απαίσιους ήχους γιατί δεν ξέρω να παίζω άλλους. Θέλω να δημιουργήσω την δική μου πάντα αλλά είναι δύσκολο. Εύχομαι να μπορούσα να μείνω κλεισμένος σε μια έπαυλη με τα μέλη του συγκροτήματος. Να βγάζαμε άλμπουμ και να ροκάραμε τρελά, μου λείπει η αδρεναλίνη και κυρίως…είμαι επικύνδινος γιατί ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ!

…με πιάνο. Βασικά, πάντα μου άρεσε η τζαζ μουσική, όχι δεν ακούω τζαζ, λατρεύω ωστόσο τις συναυλίες τζαζ, σε μικρό χρονικό διάστημα πρέπει να επισκεφτώ το Half Note, διάβασα ένα άρθρο από το Ε που περιέγραφε μια τέτοια συναυλία, με μια σέξι κυρία να τραγουδάει με την αισθησιακή φωνή. Λατρεύω την τζαζ, το άνετο και αυθόρμητο στοιχείο που βγαίνει από αυτήν, λατρεύω το πιάνο, λατρεύω αυτό που λένε ότι η τζαζ είναι η μουσική των πορνείων, λένε ότι ανακαλύφθικε σαν μουσικό είδως όταν οι διάφοροι που επισκέφτονταν τα μπουρδέλα ήθελαν να ακούν κάτι ανάλαφρο όταν πηδάνε, μου αρέσουν οι κοιλιές του πιάνου στην μουσική αυτή, τα όργανα όλα ,το σαξόφωνο…κάπως έτς ξεκίνησε και το πάθος μου για το τζαζ πιάνο, γενικά το πιάνο μου αρέσει…οπότε η κολλυτή μου έχει προυπηρεσία στο πιάνο, κάνει ήδη 12 χρόνια και θέλει να πάρει πτυχίο. Έτσι μια και δυο τσουπ στο ωδείο της για πληροφορίες, ευγενική κυρία μας απαντά ότι λόγω των αυτοσχεδιασμών πρέπει κάποιος να γνωρίζει πολύ καλά το όργανο που προυποθέτει σπουδές στο κλασσικό πιάνο. Άρα τι πιο φυσικό φευγιό για το σπίτι της Ε. για να παίξουμε λίγο, διάβασα για πρώτη φορά νότες, κατάλαβα την σειρά των πλήκτρων και τι είναι το καθένα, παίξαμε πολλά και διάφορα ήταν πολύ ενδιαφέρον, στο τέλος έπαιξε Μπετοβεν δεν θυμάμαι ποιο κομμάτι αλλά έμεινα εκθαμβως, με ανοιχτό το στώμα! Είναι τόσο υπέροχο της λέω, μπα μου κάνει απλά ενθουσιάζεσαι επειδή δεν γνωρίζεις κατά τα άλλα ειναι οκ, μου είπε πως θα βαρεθώ. Δεν θέλω να το σκέφτομαι αυτό της απαντάω ,έχω αφήσει ήδη αρκετά πίσω μου, δεν θα αντέξω άλλη μια αποτυχία, θέλω να το πετύχω αυτό, πιστεύω πως δεν θα το αφήσω, μου αρέσει πάντα ένιωθα μέσα από αυτό, μου δινει άλμπουμς κλασσικών, δεν τα έχω ακούσει ακόμα, με το που γύρισα σπίτι ξεράθηκα, ίσως κάποια μέρα όπως η αυριανή με καφέ και τσιγάρο ή κρασί και τσιγάρο θα κάτσω να τα ακούσω….και ο Βιβάλντι; Α, αυτός είναι άλλος, γράφει για ορχήστρες και μόνο για βιολιά και παρόμοιας συνομοταξίας όργανα…Τελικά, μου λέει, πιάνο; μετά από σκέψη…πιάνο…δεν χάνω τίποτα να το δοκιμάσω και αυτο!

cody_piano.jpg

Καλημέρα!Μερικές φορές στη ζωή μας όταν έχουμε βαρεθεί τους πάντες και τα πάντα χρειαζόμαστε ένα νέο ξεκίνημα, ένα νέο έναυσμα για να προχωρίσουμε ακόμα παραπέρα. Έχουμε τόσα όνειρα απραγματοποίητα που θέλει πολύ δρόμο ακόμα. Αυτό το κάτι για μένα μπορεί να είναι ένα ωραίο τραγούδι με δυναμική μελωδία ου λέει πολλά χωρίς καθαρό ήχο χαμένο μέσα στην βρομιά των κιθάρων και στα μπιτς. Λατρεύω αυτού του είδους την μουσική, σε κάνει να χορεύεις να αποκτάς θετική αύρα και να ξεχνάς τα πάντα, θες να ακολουθήσεις με την νότα σου, να φωνάξεις είτε παράφωνα είτε σωστά, είναι στιγμές που εύχομαι να μπορούσα να χωριστώ σε χιλιάδες μικροσκοπικά σωματίδια και να ακωλουθούσα την μουσική, να την ένιωθα παντού, να την ζούσα. Το εν λόγω κομμάτι είναι τών Moby Feat. Mylene Farmer το Slipping Away. Άλλες φορές μπορεί να βλέπεις όλο τον κόσμο κατσούφι και να περνάς με το λεωφορείο μπροστά από την αυλή ενώς σχολείου και τσουπ να το χαμόγελο να σκαει στα χείλι σου μέχρι τα μάγουλα γιατι ουσιαστικά βλέπεις όλη την ξεγνιασια στα πρόσωπα των παιδιών και παίρνεις και εσύ λίγη, ελπίζω μετά από αυτό να μην με μπουζουριάσουν λόγω παιδοφιλίας! Κάτι άλλο που ίσως δεν ξέρετε, ασχολούμαι με την ηλεκτρική κιθάρα, αλλά είμαι ο ποιό άτακτος στα μαθήματα μαθητής, για να πω την αλήθεια έχω βαρεθεί, θέλω να κάνω κομμάτια και δεν μπορώ, καλά καλά δυσκολεύομαι να καταλάβω αν έχω κάτι να «δώσω» αλλά είναι φορές που η όρεξη επανέρχετε…πάντα με ένα καλό κομμάτι.guitar-wallpaper-1024×768.jpg

 

 

Μερικές φορές είναι απίστευτο πόσο αισθησιασμό μπορεί να έχει ένας άντρας. Ένα δωμάτιο γεμάτο καπνούς που σχηματίζουν το νέφος της Αθήνας, κεράκια αναμμένα παντού, χαμηλά φώτα και καλή παρέα. Έχει ξαπλώσει κάτω, κάτι δείχνει ότι ίσως βαριέται ποτέ όμως δεν θα αρνηθεί να κάνει στριπτίζ μπροστά σε φίλες και φίλους, κάτι πιο πικάντικο για το πάρτυ, μια ανατροπή. Μπαίνει ένα κομμάτι, ο Γ. σηκώνετε να χορέψει σε αργές κινήσεις. Οι κοπέλες από κάτω θυμούνται από κάπου ότι το τραγούδι αυτό είναι για στριπτίζ, κάποιος όμως είναι αρκετά μεθυσμένος για να γδυθεί, έχει κάνει πολλά τσιγάρα αν και υπάρχει ιονιστής. Από μικρός χόρευε όταν το σπίτι ήταν άδειο, κάπου τον πνίγει αυτό το ταλέντο …δυνατότητα όπως θες πες το…Οπότε η ευκαιρία είναι εκεί μπροστά να έχει μείνει άδεια η θέση που ο Γ. χόρευε, όχι δεν θα έβγαζε τα ρούχα του, είναι σεμνός. Σηκώνετε λοιπόν ο άλλος και αρχίζει στην αρχή αισθησιακές κινήσεις και δεν είναι δύσκολο να βγει η μπλούζα σε έναν ζεστό χώρο και σε τζαζ ζεστό χορό ανασηκώνει το πάνω σημείο της μπλούζας και ύστερα την πετάει όλη, τα μάτια είναι κλεισμένα, ξέρει τι κάνει αλλά μέσα του κάτι παραμένει αθώο και αγνό και ντροπαλό…μα όχι απόψε, απόψε θέλει να γδυθεί, όλοι το θέλουν…έτσι μετά το πουλόβερ ακολουθεί η κατάσαρκη μπλούζα που σε λεπτό έχει πεταχτεί στο ωραίο πρόσωπο μιας παρευρισκομένης…η ζώνη έπειτα, την ξεκουμπώνει κάνει λίγο σόου γυρνάει προς όλους και μετά την βγάζει με δύναμη, χτυπάει με ορμή στο δάπεδο και οι γύρω απομακρύνονται από φόβο μην τους πάρει σβάρνα μα όχι, το παιδί δεν έχει τέτοιους σκοπούς…ακολουθεί το παντελόνι, ξεκουμπώνει το πρώτο κουμπί αλλά…αλλά…αλλά… η ντροπή βγαίνει προς τα πάνω δεν μπορεί, θέλει να κρυφτεί νιώθει ενοχές, μαζεύει τα πράγματα του και στο λεπτό έχει κάτσει κάτω ενώ ντύνετε…μερικές λένε κρίμα….δεν πειράζει κορίτσια όταν θα είναι έτοιμος…εκεί τελειώνει το σοόυ και ξεχνιέται κάπου ανάμεσα στις πολλές μπύρες και στα αποτσίγαρα….ήταν ωραίο πάρτυ…

Σκέφτηκα να γράψω music room αλλά ήταν η δεύτερη σκέψη μου. Οπότε γιατί όταν η πρώτη ακούγεται τόσο ωραία. Ώρα μουσικής λοιπόν σήμερα για πρώτη φορά, μόλις ολοκληρώθηκε το άλμπουμ έβαλα να παίζει και μαγεύτηκα. Οι νότες πέταγαν έξω από τον υπολογιστή, η απαλή φωνή της τραγουδίστριας με έστελνε χιλιόμετρα,  Katie Melua λέγετε η κοπελιά και η μουσική της θυμίζει Νόρα Τζοουνς μόνο που δεν βαριέται σαν αυτή και η γραμμή της μουσικής της στέκει στα επικίνδυνα μονοπάτια της ποπ και της τζαζ. Όλο περισσότερο λοιπόν, καταπληκτική μουσική. Μου είχε λείψει αυτό καθώς το player μου είναι γεμάτο από δυναμικά κομμάτια και όχι από ήρεμες κοπελούδες που έχουν όρεξη να ψυθιρίζουν στο αφτί σου τρυφερά και όμορφα. Η μουσική είναι η πιο όμορφη ανακάλυψη του ανθρώπου, πραγματικά πηγάζει από μέσα μας, σε ηρεμεί και πάντα ασκείτε πάνω σου σαν γιατρικό, σε ανεβάζει, σε ηρεμεί, σε κάνει να χορεύεις, ποτέ δεν βρίζεις εκτός και αν δεν σου αρέσει το κομμάτι, σχεδόν πάντα περνάς καλά όταν υπάρχει μουσική. Για αυτό αν ποτέ με φωνάξετε στον δρόμο και δεν γυρίσω να ξέρετε πως έχω ψείρες στα αυτιά μου και μου τραγουδούν τα πιο όμορφα τραγούδια να ‘στε σίγουροι. Θα την καθιερώσω αυτή την ώρα. Μακάρι τέτοια μουσική να έβγαινε και από τα ραδιόφωνα, πλέον αν κρίνεις από αυτά που ακούς εκεί ή θυμωμένος πρέπει να είσαι ή ψώνιο ή μαύρο δάκρυ ή στην τρελή χαρά μια κατάσταση του τύπου και η ζωή είναι χαλαρή και κυλά δεν υπάρχει. Τραγουδήστε τις μικρές χαρές της ζωής γιατί είναι αυτές που αξίζουν.