Έχω πολύ καιρό να γράψω το γνωρίζω. Διανύω πλέον τη τρίτη δεκαετία μου και λίαν συντόμως έχω φτάσει στο τέλος της μέσης της. Έχω στη πλάτη μου ένα πτυχίο σχολής και πολλά σχέδια για το μέλλον. Κυρίως όμως καμία ιδέα για το αν έρχομαι ή αν πάω ή αν αυτό που θέλω να κάνω, είναι αληθινό, έχει σχήμα, (όχι αν το αξίζω) αλλά κυρίως αν θα κατευοδώσει.
Τις περισσότερες φορές επέστρεφα σε αυτό το χώρο για να περιγράψω άσχημα συναισθήματα αλλά τον τελευταίο καιρό σε αυτό που καταλήγω είναι πως για μια φορά θα ήθελα να περιγράψω τα συναισθήματα πληρότητας και ευτυχίας στη συναισθηματική μου και επαγγελματική μου πορεία. Προφανώς αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει για να τη βιώσω και κάπου εδώ με μια πενταετία πρίν από τα 30 έρχομαι να αναρωτηθώ αν έχει και άλλο, αν πρέπει να οπλιστώ με περισσότερη δύναμη, ίσως, από πριν που ήμουν στην αρχή, γιατί, ενώ θα ήθελα να νιώσω ξανά 18, αυτή τη φορά έχω αποδείξεις πως το δέρμα μου θα ξεκινήσει να τραβιέται προς τα κάτω πριν το συνειδητοποιήσω και μπροστά σε αυτό το φόβο, στο φόβο του χρόνου και στο ότι ο θάνατος με περιμένει μαζί με την ημερομηνία λήξεως θα πρέπει να ανασκουμπωθώ και να πω στον εαυτό μου πως, ωραία διασκεδάσαμε μέχρι τώρα, αλλά ήρθε η ώρα να σοβαρευτούμε.
Η διαδικασία του να ολοκληρώσεις μια σχολή που τελικά αποδεικνύετε ένα αντικείμενο που δεν σε ενδιαφέρει πρέπει να είναι ελληνική πατέντα και καλό θα ήταν να την κατοχυρώσουμε. Συχνά σκέφτομαι πως είμαστε σε ένα τεράστιο στάδιο,τα 7 δις. που ζούμε σε αυτό τον πλανήτη, ύστερα αναλογίζομαι πως μάλλον ανήκω σε ένα τυχερό 20% που έχει την τύχη να μπορεί να κινηθεί πάνω σε αυτο το χώμα, χωρίς κινητικά προβλήματα, χωρίς να πεινάει, χωρίς να κρυώνει, αυτο τελικα ναι, σε βάζει σε μια κατηγορία πολύ καλή και απλα σκέφτομαι πως ειναι ωραία η κατηγορία,ναι. Αλλά δεν θέλω να μείνω στην κατηγορία, θέλω να προχωρήσω παραπέρα. Μετά σκέφτομαι όλα αυτά που θέλω να ασχοληθώ και μπαίνουμε στη κούρσα της εμπειρίας, δίπλα μου έχω να ανταγωνιστώ 6 χρονών παιδιά, 16 σε κάποια άλλη, 18 σε κάποια τρίτη και ίσως πάει λέγοντας και αναρωτιέμαι αν μπορώ να διανύσω την απόσταση νωρίτερα, κλέβοντας κάπως τη σειρά επειδή είμαι ήδη μεγαλύτερος, ωριμότερος και πιο κατασταλαγμένος. Ακούγομαι πολύ μπερδεμένος, δεν θες να ξέρεις τι συμβαίνει στο κεφάλι μου, ειλικρινά.
Καταλήγοντας, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει ένα σωστό μέρος για μένα, ένα μέρος στο οποίο θα ενταχθώ, το οποίο ίσως να μην είναι όπως το έχω σκεφτεί αλλά που θα μου γίνει γνώριμο γρήγορα και κάπως έτσι συνεχίζω να ζω, διερωτώμενος αν υπάρχει ο έρωτας εκεί έξω και αυτός ο χώρος. Ευτυχώς, στο δρόμο και όσοι με γνωρίζουν δεν με κάνουν την ηλικία που είμαι, αυτό φαντάζομαι μου δίνει ένα προβάδισμα να έχω διανύσει τρέχοντας κάμποσο, ήδη, στη ζωή μήπως γλιτώσουμε κάτι στον τελικό δρόμο για το σκοινί.

Advertisements