Έχουμε βγει έξω. Το μεταξύ μας περιβάλλον είναι φιλικό. Μιλάμε για επαγγελματικά. Με τον πιο ευγενικό τρόπο γυρνάω τη κουβέντα σε έμενα. Σου ζητάω συμβουλές. Έχεις απλώσει το χέρι σου κοντά μου. Μου πιάνεις τα πόδια. Το αγνοώ. Μου πιάνεις το χέρι. Το αφήνω. Σκέφτομαι. Δεν είναι χτύπημα κάτω από τη ζώνη. Και οι φίλοι πιάνονται χέρι χέρι. Συνεχίζεις. Το φέρνεις στο στήθος σου. Το χέρι μου είναι το πιο νεκρό μέρος του σώματος μου. Εξακολουθείς να το κρατάς σφιχτά. Προσπαθείς να περάσεις στην οικειότητα μαζί μου. Εξακολουθώ να κοιτάω μπροστά, το κενό, ανίκανος να αντιδράσω. Μερικές φορές κοιτάω και στα αριστερά. Κοιτάς τα μάτια μου. Παρατηρείς την κούραση μου. Κούραση να μου τη πέφτουν είναι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι με εξουσία να είναι μόνοι. Έχω κουραστεί οι άνθρωποι χωρίς εξουσία να είναι μαζί. Δεν είναι η επιλογή σου το γνωρίζω. Είναι η επιλογή μου το γνωρίζω. Παίρνω το χέρι μακριά σου [επιτέλους]. Ξαναζωντανεύω. Επικοινωνώ. Χαμογελάω. Καταλήγει το χέρι μου πάλι στο χέρι σου. Μου το παίρνεις κάθε φορά που το βρίσκεις να χάσκει ενώ στηρίζομαι. Δεν έχω το θάρρος να σου πω πώς έχεις καταλάβει λάθος. Φοβάμαι πώς δεν θα θες να με ξαναδείς αν στο πω. Νιώθω αμηχανία. Γυρνάω σπίτι σχεδόν κλαμένος. Νιώθοντας βλαμμένος που σε άφησα να πάρεις το χέρι μου. Νιώθω απαίσια που για ακόμα μια φορά κάποιος κατάλαβε λάθος πράγματα. Δεν έχω όρεξη να δώσω τίποτα σε οποιονδήποτε που δεν βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με μένα, μεσοπέλαγα και με πλήρη ανικανότητα για status quo αλλά δεν θα ξεπουληθώ σε κανενός την ικανότητα. Παίρνω τηλέφωνο εξαγριωμένος έναν φίλο, του κλαίγομαι, μου λέει, «τι περίμενες; Πρέπει να το υποστείς τις περισσότερες φορές». Νομίζω χρειάζεσαι μια φίλη ηθοποιό να σου εξηγήσει πώς το αποφεύγει. Πρέπει να είσαι ευγενικός όταν το λες. Πες μου ξανά τη φράση. Σε εκλιπαρώ. Η φράση σου θα περάσει στην αιωνιότητα. Θα τη μεταφράσω να τη λέω και στους ξένους σκηνοθέτες. Ελπίζω αυτοί να μην μου τη πέφτουν. Απαντας γελόντας… «ναι καλά»! Δεν θέλω να κάνω καριέρα στα κρεβάτια, απαντάς πώς «δεν θα κάνεις ούτως ή άλλως καριέρα αν ξεκινήσεις από τα κρεβάτια. Στα κρεβάτια δεν σε παίρνει κανένας σοβαρά», συμφωνούμε. Παύση. Δες θέατρο. Σκέψεις. Άνθρωποι με εξουσία και χωρίς. Εγώ, ο φίλος μου, ο άνθρωπος μου, ο εξουσιάρχης και ξανά εσύ. Πάντα θα νικάει το εσύ όμως. Ποτέ ο εξουσιάρχης. Νιώθω καταραμένος.

Αφιερωμένο στον φίλο μου Λεφτέρη. Τον άνθρωπο που αντέχει να με ακούσει να γκρινιάζω.

Advertisements