Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκ ήμουν κάπου στα 19,μόλις είχαμε φρεσκοδιαλύσει με μια παρέα το ομαδικό μας, θυμάμαι πως κάποιος μας είχε χαρακτηρήσει πυροτέχνημα στην τότε φρέσκια ακόμα μπλογκόσφαιρα. Επειδή τρογόμασταν με τα ρούχα μας χωρίσαμε, δεν ξέρω αν κάποιοι γράφουν ακόμα είναι σίγουρα όμως κοντά μου στη πόλη αυτό, εννοώ αν τους ψάξω θα τους βρω. Ανηκουμε σε ομάδες, μας αρέσει να το κάνουμε αυτό,μέσα από εκείνες βρίσκουμε τον εαυτό μας. Αλλά εδώ δεν ήρθα για να γράψω αυτό ούτε να αναπολήσω το παρελθόν που ας είμαστε ειλικρηνής η ελευθερία είναι ακόμα το υπέρτατο αγαθό.  Πάντα οι σκέψεις μου ήταν εικόνες, για αυτό γράφω πεζά κείμενα, όχι ποίηση, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τη ποιηση την οπτικοποιούσα σαν μια μεγενθυμένη λέξη από αφρολέξ σε ένα σκοτείνό δωμάτιο να φωτίζεται αχνά από ομίχλη και να μου λεει…»τι θα γίνει; θα κάνουμε τίποτα σήμερα;», ακόμα διαβάζω τις λέξεις πίσω από τη ποιήση, τον καυλωμένο ποιητή, τη μόναχική γυναίκα, τον λάτρη του ωραίου, εκείνον που περιγράφει…ποτέ όμως ανάμεσα τους δεν βρήκα εμένα, γιατί εγω αν σκεφτώ κάτι δεν θα το γράψω, θα το κάνω. Για αυτό αποφάσησα πώς οι εικόνες είναι πιο δυνατές, πώς τα χρώματα τους με ζωντανεύουν πώς στα όνειρα μου μπορώ να ζω για πάντα αν ζουν οι εικόνες μου. Για αυτό αποφάσησα να γίνω ηθοποιός και να λέω τις ιστορίες μου και τις σκέψεις μου σαν παραμύθια και εσύ να τα ακούς και να με βοηθάς ή να μου δίνει εντολές και να με βοηθάς. Φωτογραφία, Ζωγραφική, Βιντεο, Κινηματογράφος, Πεζογραφία. Εικόνα. Φωνή. Στιγμές. Λέξεις. Τελευταίες για αυτό έχω πάψει να γράφω. Γιατί είμαι ερωτευμένος με αυτό, γιατί χαζεύω διάφορα αντί να γράφω, δεν παύω να σκέφτομαι εικόνες όμως. Κάπου σε όλο αυτό υπάρχει ένα παιδί, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα που έστεκε δίπλα μου αμίλητο για λεπτά ολόκληρα και τον θέλω κοντά μου για όσο μπορέσει να μείνει. Πώς γίνετε ένας άνθρωπος να αγαπάει τόσο τις σιωπές και τα αγγίγματα και τα φίλιά; Μην μου μιλάς απλά αγκάλιασε με. Αυτό σου ζητώ. Αυτό ζητάμε όλοι αλλά δεν ξέρουμε πώς να το πούμε. Πηδιόμαστε αλόγιστα δεξιά και αριστερά γιατί δεν ξέρουμε πώς είναι να αγαπάμε. Δεν φλερτάρουμε γιατί φοβόμαστε μην χαλάσουμε την εικόνα μας. Χανεσαι μου λεει ένας φίλος, χάνεσαι δεξιά και αριστερά, οι μεγάλοι δεν πάνε σε αυτά τα μέρη, δεν σκορπίζουν στον αέρα, ναι…αλλά κοίτα γύρω σου, ακου γύρω σου όλα είναι σκορπισμένα, μουσικές που είναι ασύνδετες, ζωγραφικές που είναι απλουστευμένες, αφαιρέσεις χωρίς προσθέσεις , να αναρωτηθείς, να μπερδευτείς, να τα μπλέξεις. Εμένα μου αρέσει όλο αυτό. Ο άνθρωπος μεγάλωσε, αυτή θα είναι η αλλαγή, ήμασταν η συγκρότηση, περάσαμε τόσα ρεύματα, ήρθε η ώρα να κοιταχτούμε μεταξύ μας και να εμπνευστούμε ο ένας από τον άλλον γιατί αυτό μας έμεινε τελικά. Η ανάγκη της εμπνευσης. Για αυτό δίνουμε αυτούσια τα κομμάτια. Μια μονοκόμματη εποχή για τους θεατές να δείξουν και να δημιουργήσουν για να μπουν εκείνοι μέσα. Όχι οι δημιουργοί. Αυτοί απλά ντύνονται στα άσπρα και χάνονται.

 

Advertisements