Οδηγείς το αμάξι στο Ψυχικό όταν σε προσπερνά ένα λεωφορείο. Παρατηρείς πώς στη τελευταία πόρτα διακρίνετε ένα παιδί που ψιθυρίζει τα λόγια κάποιου τραγουδιού και πίσω του άλλος ένας μαυροντυμένος νεαρός με φράντζα διαβάζει την καθημερινή.
Όλο το υπόλοιπο λεωφορείο φαίνεται μοναχικό και σιωπηλό. Όπως οι άνθρωποι που περιμένουν να σκάσει υπομονετικά η βόμβα που τους έχουν υποσχεθεί στη πλατεία Συντάγματος που έχει κουρνιάσει στα υπόγεια του μετρό. Αυτή η βόμβα όμως δεν έρχεται ποτέ.
Άλλο ένα κόλπο για τρομοκρατία σκέφτομαι όταν το ακούω, άλλη μια ευκαιρία για περπάτημα, τηλεφωνώ σε ένα φίλο που τους επονομάζει «γαμάτους» δεν έχω κάτι να αντιπροτείνω, ο καθένας έχει τις θεωρίες του, τα πιστεύω του. Στο λεωφορείο δύο μετανάστριες, μια ασιατικής και μία αφρικανικής προέλευσης γελάνε μαζί μου, είμαι ο κολλημένος στο τζάμι του λεωφορείου που κοιτάει έντρομος ένα χοντρό κύριο ψελλίζοντας «όχι» με τα χείλια του για να μην μπει μέσα. Σύντομα συνειδητοποιώ πώς η πόρτα δεν θα ανοίξει και πως οι δύο συντοπίτισσες μου έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και γελάω και εγώ.

Ευχαριστώ τα παιδιά που μου θύμισαν το υπέροχο παράδοξο της ζωής και της αγάπης, του έρωτα και των σχέσεων, της γκρίνιας και της συνεύρεσης. Όλα είναι μέσα στη ζωή. Αρκεί να τα αγκαλιάσεις και στα καλά να δώσεις χώρο να αναπνεύσουν. Μια υπέροχη παράσταση devised theatre που ζήλεψε και η Ζωζω Σαμπουτζάκη σύμφωνα με τα λεγόμενα για την έναρξη των παιδιών! Παρείστικο, δροσερό, αστείο, παρανοικό, ζωντανό, για εμένα και για σένα, για όλους αλλά πάνω από όλα για πολύ γέλιο και πολύ όρεξη!

Advertisements