Είναι Σάββατο πρωί, χωρίς καφέ, χωρίς φαί τρέχω στο κρεβάτι μου για ασκήσεις τεντώματα και τέτοια… Παρατηρώ όμως πως αυτό δεν θα γίνει εάν πρώτα δεν διωχθούν από πάνω του οι τόνοι εφημερίδων. Ανασκουμπώνομαι. Αμέτρητες Λάιφο, Αττική Φωνή κτλ… Κόβω πλέον σπάνια, τις περισσότερες φορές τσακίζω το κορίτσι στην πόλη, κάποιους Αθηναίους, εμφανίσεις γνωστών, πρώην, φιλενάδων, προσωπικοτήτων… οι Δίδυμοι έχουν κάτι κοινό μεταξύ τους. Σε όλους αρέσει το γράψιμο, εκεί που δεν πιάνει μελάνι, στο χαρτί, στη κριτική, στα ημερολόγια, στους στίχους! Ο τελευταίος μάλιστα ήταν και ιδιαίτερα θρασύς και μισούσε την αγαπημένη μου Δέσποινα Τριβόλη. Να το δηλώσω από τώρα πως αν φύγει ποτέ η στήλη της από την εφημερίδα θα κάνω διαμαρτυρία έξω από τα γραφεία τους. Θα μου πεις πως με έχει κατακλίσει το αίσθημα της κλειδαρότρυπας. Τουναντίον, όλοι έχουμε ζωή, κάποιες φορές περισσότερο ενδιαφέρουσα άλλες φορές λιγότερο ενδιαφέρουσες, άλλοι θα πλήρωναν για να έχουν απλά την ατζέντα μας! Ωστόσο αυτή η κοπέλα μου φτιάχνει εικόνες και οτιδήποτε μου φτιάχνει εικόνες το εξυψώνω. Γιατί σε μεταφέρει. Το ίδιο κάνει και ένα βιβλίο θα μου πεις, ναι αλλά αυτό εδώ είναι τόσο στιγμιαίο και εύκολο όσο η σκηνοθεσίες του Ρήγου! Απλά το λατρεύεις, υπακούει την αστική αντίληψη που ο κάθε άνθρωπος θέλει να έχει για την πόλη του, λατρεύω το τέντωμα αυτιού, τα άκυρα πράγματα που ο καθένας από εμάς κάνει και που αυτό μας κάνει ξεχωριστούς! Η εμπείρια που ο καθένας μπορεί να την βιώνει διαφορετικά! Έτσι και αυτή η κοπέλα δουλεύει ως σκηνοθέτης! Δεν χρειάζεται να είσαι καλλιτέχνης. Χρειάζεται απλά να βλέπεις!

Photograph by DECLAN MCCULLAGH PHOTOGRAPHY (http://www.mccullagh.org/)

Advertisements