Κάθε φορά που δεν έρχεσαι. Κάθε φορά που δεν είσαι εδώ. Κάθε φορά που ποτέ δεν είσαι εδώ. Κάθε φορά που πρέπει να αντιμετωπίσω το σκληρό φως του ήλιου. Πρέπει να το κάνω μόνος μου. Και όταν το καλοκαίρι αγγίζει αυτές τις σκεπές αυτό γίνετε πιο δυσβάσταχτο από ποτέ. Γιατί δεν έχει σχολή. Γιατί δεν έχει δουλειά. Και σπάνια έχει φίλους. Οπότε κάθε πρωί πρέπει να περιβάλω τον εαυτό μου με την υποτιθέμενη αγάπη που θα μου έδινες εσύ. Αλλά εσύ δεν υφίστασαι. Και κάποιες μέρες δεν μου μένει αγάπη. Ούτε από τις μουσικές. Ούτε από τις εικόνες. Ούτε από τα κείμενα. Χάνουν τη χρυσή τους τομή οι εικόνες. Γίνονται φλού οι φωτογραφίες και δεν μπορώ να δω. Όλα απλά υποχωρούν και μένω εγώ ενάντιας το θεριό.

Advertisements