Όταν είμαστε μικρά μας αρέσει να ακούμε παραμύθια. Ιστορίες για ανθρώπους που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ όμως που τα λόγια τους θα μας συντροφεύουν. Συχνά πυκνά δίνουμε μια ζωγραφιά μας, κάτι χαζό και μικρό…κανένα κουκλάκι αν σημαίνει πολλά για μας ο άλλος. Ευχαριστιόμαστε με το να νιώθουμε πώς κάνουμε κάτι καλό…γιατί είμαστε μικροί…και αγαθή…και όλα όμορφα είναι γύρω μας και μέσα μας…Αλλά σιγά σιγά μεγαλώνουμε και κάθε μέρα η πίστη λιγοστεύει ή όχι…επιλέγεις να δείς το νερό μισογεμάτο άλλες φορές μισο άδειο (νιώθω να έχω ξαναγράψει αυτά τα λόγια) και ο χρόνος περνάει…και τρως τούμπες και σφαλιάρες και κοιτάς κατά μέτωπο τη ζωή…και της λές αμ δεν θα σου περάσει. Αλλά είναι μέρες που απλά δεν μπορείς να σηκωθείς από το κρεβάτι. Που ο άνθρωπος σου έχει φύγει. Που νιώθεις να βουλιάζεις στο στρώμα…δεν σε αγγίζουν οι ηλιαχτίδες του φωτός…και η ομορφιά των γύρω σου σταματά εκεί που ξεκινούν τα μαύρα σου γυαλιά…και ο υδρώτας που σε λούζει…άλλη μια μέρα…άλλη μια νύχτα…άλλη μια νίκη…άλλη μια ήττα…περιμένοντας…τι περιμένοντας; Δεν ξέρω τι…οι άνθρωποι γύρω μου λένε πώς είμαι χαχας…οκ…κάποιοι όχι όλοι…κάποιοι άλλοι με πειράζουν για τις ορέξεις μου…κάποιοι όχι όλοι…πλέον η γούνα μου είναι σκληρή…θα σε κοιτάξω στα μάτια και θα σου χαμογελάσω…και θα καγχάσω μαζί σου…με τη μικρότητα της κακίας σου…και να ξέρεις πώς πλέον δεν με αγγίζεις. Συνήθιζα να είμαι μίζερος…τώρα βαριέμαι να το κάνω και αυτό…βαριέμαι τη μιζέρια…θέλω πυροτεχνήματα και βόλτες και αγάπη…αν σου έλεγα πώς νιωθω τόσο μόνος αυτό τον καιρό θα με πίστευες; Όχι μόνος όταν είμαι με δικούς μου ανθρώπους…με ανθρώπους που κάνουν το μέσα μου να ανθίζει και να στεναχωριέμαι όταν φεύγω…πλέον συγκεντρώνομαι και διαβάζω…και μαθαίνω πιο γρήγορα…πιο εύκολα…αλλά και πάλι δεν βρίσκω νόημα…όχι δεν θέλω να ασχολούμαι με γκομενικά…απλά ξέρω πως μπορώ να είμαι ευτυχησμένος…και όταν δεν είμαι έτσι ξενερώνω…θα μου πεις και πέρισυ το ήξερες…θα συμφωνήσω…αλλά οκ! Ερχόμαστε εδώ για να κάνουμε λάθη…και για να τα ξαναδιαλύσουμε και να ξαναφτιάξουμε…είμαι 23…ξέρεις πόσο καιρό έχω ακόμα να κάνω πυργάκια στην άμμο; Θέλω να πάω ένα ταξίδι…ίσως μόνος…ίσως όχι…αλλά να είμαι αραχτός…δεν ξέρω καν αν μπορώ να το κάνω…να ζήσω σε κάθε γωνία για πολύ καιρό…να δουλέψω στο πόδι…να ερωτευτώ…να νιώσω στο σώμα μου ορέξεις…σαν να μου λοίπουν όλα αυτά αλλά από την άλλη δεν τα γνώρισα και ποτέ μου…δεν μου ταιριάζει αυτό το δωμάτιο…αυτοί οι τεσσερις τοίχοι…θέλω να ταξιδέψω…να κάνω τη ζωή δική μου…και να σου χαμογελάω από την άλλη άκρη…νομίζω πως…ξανά από την αρχή?ε…τι λες?το πάμε άλλη μία?

Advertisements