Σε ένα μπόλ γεμάτο νερό «πνίγονται» ένα καφάσι φράουλες. Φρέσκιες από το νομό Ηλείας. Αγορασμένες σήμερα το μεσημέρι από τον βασιλόπουλο. Οι συγκεκριμένες φράουλες είναι υπερβολικά μεγάλες και αλλόκοτες στο σχήμα τους για να είναι κάποιος τόσο αφελής να πιστέψει πως δεν είναι ορμονούχες ή ότι προέρχονται από ένα παρθένο έδαφος και καθαρό. Το σπίτι είναι λουσμένο στο φως, έχω ανοίξει ότι μπαλκονόπορτα υπάρχει μέχρι να με τυφλώσει αυτό το μελί ζεστό φως που φέγγει το απόγευμα λίγο πριν δύσει. Είναι Ανάσταση απόψε και είμαι σπίτι μου. Χωρίς κανέναν άλλο (επίδοξοι ληστές παρακαλώ μακριά). Και εδώ είναι το παράδοξο πως απολαμβάνω τη νεκρική σιωπή γύρω μου, τον ήχο του πληκτρολογίου, οι σκέψεις που κάνω που μπορούν να ακουστούν δυνατά. Το σουπερμάρκετ που πάω πριν έρθω στο καταφύγιο μου. Κατοικώ με τους γονείς μου, ίσως για αυτό να μου φαίνονται όλα τόσο ιδανικά τις μέρες που μένω μόνος μου αλλά αυτές τις μέρες ηρεμώ, ακουμπάω το ζεν, διαβάζω κάτι και ξέρω πως θα τροφοδοτήσει κατευθείαν τη σκέψη μου και ίσως το χαμόγελο μου. Συνάντησα πρόσφατα ένα παιδί που μου είπε πως απολαμβάνω τη μοναξιά μου, ότι περνώ καλά εκεί που οι άλλοι κοπιάζουν. Αυτό μάλλον επειδή γεννήθηκα μοναχοπαίδι. Τα κρύα ή ζεστά απογεύματα που κοιμόντουσαν οι γονείς μου ανακάλυπτα τον κόσμο γύρω μου, τα καλοκαίρια που ξυπνούσα και έμενα μόνος μου μέχρι να γυρίσουν από τη δουλειά αναπτυσσόταν ένας άλλος χαρακτήρας, εκείνος ο άγνωστος στους γονείς μου, εκείνος ο γνωστός στους φίλους και τους συνανθρώπους μου. Δεν μπορώ να ελέγξω το μυαλό μου. Άλλη μια διαπίστωση για απόψε. Δεν μπορώ να τον δυσαρεστήσω… για κανένα λόγο δεν θα κάνω κάτι που ξέρω πως δεν θα ικανοποιηθεί μέσα από αυτό. Αναπάντεχα εγωιστικό το ξέρω αλλά και όμορφο… υπερβολικά ανεπτυγμένη κατάσταση άμυνας. Θα ήθελα να υπήρχε ελευθερία σε αυτή τη χώρα περισσότερη, να μην ήταν τόσο μέσα στις παραδόσεις που απεχθάνομαι, μισώ, θεωρώ άχρηστες. Γνωρίζω πως δεν πρόκειται να συνεχίσω καμία από αυτές που μου έμαθαν γιατί δεν με ενδιαφέρει. Δεν πιστεύω και το λέω εν πλήρη ευσυνειδησία. Πιστεύω σε άλλα πράγματα, που τις περισσότερες φορές οι άλλοι μπορεί να μην καταλαβαίνουν. Θα ήθελα να μην φοβόμουν τόσο πολύ, να μπορούσα να πιάσω μια δουλειά, να την άντεχα για να ζήσω μόνος μου. Σε αυτή την αψεγάδιαστη καθαρότητα του μυαλού μου και της αντίληψης μου που ανθίζει σαν λωτός στο δωμάτιο όταν βρίσκομαι μόνος. Στον ήχο ενός αναλογικού πιάνου που θα ακούγεται το κάθε χτύπημα όπως του αξίζει, όχι σαν ένα άτσαλο υποκατάστατο. Ευαισθησία, πιστεύω πολύ σε αυτή τη λέξη. Ευτυχώς υπάρχει… ακόμα. Τη χρειαζόμαστε σε αυτό το τόπο για να απαλύνει κάπως. Δεν θέλω να πάω στρατό. Δεν θεωρώ πως είναι εμπειρία. Νιώθω κάθε μέρα που βαραίνει τη πλάτη μου. Δεν θέλω να χάσω 9 μήνες εξαιτίας του. Δυσκολευόμαστε να βρούμε τον δρόμο μας. Άντε τον βρήκαμε και ύστερα έρχεται αυτό και μας κόβει στη μέση… και ψάχνεσαι να ενώσεις τα κομμάτια. Πιστεύω στις λέξεις ανάταση, αναγέννηση… η λέξη ανάσταση είναι πολύ ψεύτικη αλλά θα σου ευχηθώ να έχεις μια καλή.

Advertisements