«Είμαι δύσκολος άνθρωπος…» λέω και μένω πίσω από το παραπέτασμα μου προστατευμένος από τη ζωή…από ένα ακόμα ενδεχόμενο μιας ιστορίας ερωτικής να πάρει τέλος. Δεν ξεκινάω καν, δειλιάζω κιόλας από το πρώτο βήμα…έτσι με δίδαξε η ζωή… Προσπάθησε να σπάσεις το παραπέτασμα! σε προκαλώ, μα είναι δύσκολο να μπεις μέσα μου, να κουρνιάσεις μαζί μου στο κλουβί. Αφήνω ευκαιρίες να περνούν, χάνω άλλες που βιάζομαι να τις τελειώσω. Γιατί όλο αυτό το καταπιεστικό δράμα; με ρωτάς και η απάντηση μου μένει στη σιωπή… δεν πάει παραπέρα. Δεν πιστεύω σε πρίγκιπες ούτε καν σε άσπρα άλογα, πόσο μάλλον σε παλάτια. Απλά δυστυχώς αυτή την ηρεμία που έχω όταν μένω μόνος μου, η ασφάλεια και η θαλπωρή της μοναξιάς σπάνια θα την άλλαζα με το να την μοιραζόμουν με κάποιον άλλον γιατί συνήθως ο κάποιος άλλος δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων, απλά μπαίνει δέρνει, λεηλατεί, σπάει ότι βρίσκει στο δρόμο του και ύστερα αποχωρεί χωρίς καμία τύψη…με κανέναν ενδοιασμό ούτε καν με τη παραμικρή ελπίδα του γυρισμού…απλά φεύγει και μένω να γλείφω τις πληγές μου στη γωνία του καθρέφτη κάτω από το λαβομάνο με τις πετσέτες κατάχαμα να κλαίω γοερά…

Advertisements