«Οι γονείς μου και εγώ» είναι ένα περιοδικό του συρμού το οποίο προετοιμάζει τους γονείς για το επερχόμενο αγοράκι ή κοριτσάκι, δίδυμα ή τρίδυμα που ότι αποφασίσει ο Δίας θα είναι, καλώς να ορίσει! Ετοιμάζεις εσύ το πολύχρωμο δωματιάκι με Barbie ή μπάλες ανάλογα με το φύλο του παιδιού, ασχέτως εάν καταλήξει το παιδί σου να παίζει κούκλες με τις γειτονοπούλες και θέλει να φύγει από το δωμάτιο όταν η κατά πολύ μικρότερη κόρη του ιδιοκτήτη αποφασίσει πως έχει κάψες και ξεκινήσει ένα άγαρμπο ξεγύμνωμα μπροστά σου, 7 ετών εκείνη, 13 ετών εσύ. Η παιδική, εφηβική ηλικία δεν είναι τρυφερές, είναι όσο μοναδική η ενήλικη ζωή, γιατί κάθε άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα εξωτερικά ερεθίσματα διαφορετικά. Από τον πιο σκληρόπετσο άνθρωπο μέχρι το πιο ευαίσθητο λουλούδι που κλαίει σε κάθε φύσημα του αέρα. Η νέα γενιά συγκριτικά με εκείνη των γονιών μας έχει μεγαλώσει αλλιώς, έχει πετάξει από πάνω της κάθε καθωσπρεπισμό και η ειλικρίνεια που κάποιες φορές γίνετε θράσος είναι ένα από τα προτερήματα της, θα είναι ευγενικός μόνο όταν γουστάρει γιατί συνήθως είναι θυμωμένος. Πολύ θυμωμένος από τη καταπίεση που του έχουν επιβάλει τόσα χρόνια από τα εμπόδια να φτάσει ψηλά μέχρι την ελευθερία επιλογών του. Τα Δεκεμβριανά ήταν ένα δείγμα του θυμού, μια έκφραση των εγκλωβισμένων. Ήμουν με τους ειρηνικά διαδηλωμένους αλλά οι υπόλοιποι με τις πέτρες ίσως δεν είναι «φύλακες» μόνο μιας ιδεολογίας αλλά άνθρωποι που βρέθηκαν στο περιθώριο λόγω ανυπαρξίας κοινωνικής πρόνοιας και βοήθειας από τρίτους. Γιατί τα όνειρα τους δεν βρήκαν πάτημα. Όλοι είμαστε εν δυνάμει βανδαλιστές αλλά ποιος μιλάει για τους βάρβαρους που μας κυβερνούν;

Φωτογραφίες by Ignasi Ruiz @ ignasiruiz.com και επεξεργασία by me(J.N.)

Advertisements