Σήμερα ήταν μια από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου, άργησα να ξυπνήσω, έβαλα συνθετικό μπουφάν, μάλλινο βε με το χρώμα της ώχρας και το στενό μαύρο μου τζιν, δηλαδή ότι να’ναι, το μαλλί μου πλέον δεν συμμαζεύεται και κάτι πρέπει να κάνω με όλα αυτά. Δυστυχώς σήμερα μου έχει επίσης καρφωθεί στο μυαλό ότι δεν αντέχω άλλο αυτό το το δωμάτιο με τους τέσσερις τοίχους και πως επειγόντως χρειάζομαι αλλαγή περιβάλλοντος ή κάτι τέτοιο. Ο καιρός μουντός, έβρεχε και μαζί με τις σταγόνες έπεφτα και εγώ πιο χαμηλά. Πήγα αργοπορημένα στη σχολή, έλαβα ενημέρωση για κάποια προγράμματα καθυστερημένα, δεξιά αριστερά πρόσωπα που γνώριζα, χαιρέτησα, προσπαθούσα να καταλάβω μέσα σε όλη αυτή την αναμπουμπούλα τι γίνετε. Ήρθε μια συμφοιτήτριά μου και μου μίλησε για ένα άκυρο θέμα, που έχουμε να ανταλλάξουμε κουβέντα μήνες και ένιωσα κάπως παράξενα…με είχε πιάσει και αυτό το «μην με ακουμπάτε,μην μου μιλάτε κτλ.» σκεφτόμουν κατά τη διάρκεια όλους τους πρώην μου, προφανώς και μου φταίει που είμαι μόνος αν και την προηγούμενη εβδομάδα απέκλεισα παιχνίδι με τρία άτομα γιατί απλά δεν ένιωθα κάτι να με προκαλεί πάνω τους ή να μου κάνει κλίκ, αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βρω έναν άνθρωπο να μου κάνει κλικ και να συνεννοούμαι! Πήγαμε και βγάλαμε φωτοτυπίες με μια κοπέλα…οι κολλητές μου σε άλλο μήκος κύματος σήμερα, κλαμένος εγώ κλαμένη κ εκείνη ταιριάξαμε τις σιωπές μας, συζητήσαμε για το πώς είναι να μην βρίσκεις ανταπόκριση και πως όλα σου φταίνε, ότι κατεβάζεις το εργοστάσιο του Παυλίδη με τρομερή άνεση αν βρίσκεσαι σε τέτοιες μέρες. Πήραμε το λεωφορείο και μετά κατέβηκα μόνος μέσα στη βροχή για να περπατήσω μέχρι το μετρό σιγοψιθυρίζοντας Dido και βρεχόμουν, τα σύννεφα μουντά…ένα όμορφο παιδί περίμενε το λεωφορείο, κοίταξε με όμορφο παιδί, σε χρειάζομαι…κοίταξε με…με κοίταξε…κάπνιζε…ήθελα να το παίξω άνετος και να ζητήσω τζούρα αλλά μαζεύτηκα…τον ξανακοίταξα καθώς τον είχα προσπεράσει αναζητώντας για κάτι παραπάνω από ένα βλέμμα για κάτι που θέλει να πει κάτι…αλλά τίποτα…δεν καταλάβαινε τίποτα…έφτασα στην είσοδο του μετρό Αιγάλεω κοιτάχτηκα με ένα παιδί με γκρίζα μάτια και ένα κόκκινο φάκελο στα χέρια που μιλούσε στο κινητό με κοίταζε ώρα και έλαβα το μήνυμα…αλλά συνέχισα να προχωράω…κατέβηκα τις κυλιόμενες σκάλες και πηγαίνοντας προς την αποβάθρα ένα παιδί λίγο πιο κοντό από μένα, με καστανά μαλλιά μοικάνα τέντωσε το χέρι του με το εισιτήριο και μου το προσέφερε και κρίμα που έχω κάρτα απεριορίστων και αρκέστηκα απλά σε ένα ευχαριστήριο μορφασμό…το παιδί δεν θυμάμαι αν ήταν όμορφο αλλά μου έφτιαξε κάπως τη μέρα…προφανώς και μιλάω από ένα μέρος εκτός λογικής αυτή τη στιγμή αλλά μου άρεσε τόσο πολύ αυτό που έκανε,όσο το σκέφτομαι τόσο πιο λυτρωτικό μου φαίνεται και καταλήγω πως τόσο μεγάλη ανάγκη είχα από αυτό…μακάρι να είχε χρόνο το παιδί ή να ζητούσε και άλλα ή να ψέλλιζα μια κουβέντα για να γίνουν και άλλα…κάπου εδώ θα ήθελα να δηλώσω πως δεν είμαι ο τύπος που μένει σε ανεκπλήρωτους έρωτες όπως λέει και μια φίλη “I suck the nails out” αλλά δεν είναι τόσο φτηνό όσο ακούγεται και δεν έχω σκοπό τύπου να πάμε κάπου να βγάλουμε τα φρύδια μας, τα μάτια και ότι έχει μείνει!έλεος δηλαδή,όσοι δεν μπορούν να δουν κάτι όμορφο παρά μόνο πονηρό στο να σε φλερτάρει (πολύ παλιομοδίτικη έκφραση αλλά τόσο όμορφη…όχι το lovegame της άλλης που είναι σαν να θέλει να πάει με λόχο!) κάποιος χάνουν πολλές εμπειρίες…πακέτο ολόκληρο…όχι μόνο ένα καλό σεξ!Για ακόμα μια φορά έχασα τον ειρμό μου…κλασσικά…αποδείχτηκα πάλι αθεράπευτα ρομαντικός!Αυτά!καλό μας βράδυ σήμερα και από αύριο νέα μέρα!

The copyrights of the photo belongs to Sam Lin and is taken from his blog: http://www.sldesigns.ca/photoblog/

Advertisements