Μεσημέρι, 12 η ώρα το πρωί και η Debbie Harry στέκεται απέναντι μου στο τρόλεϊ για το σπίτι…ακούω δυνατά μουσική…την κοιτάω, με κοιτάει με το τσαμπουκαλεμένο ύφος της και τα μπλε μάτια της , της κλείνω το μάτι…είναι λίγο σαστισμένη…έτσι μεταμορφωμένη που είναι και σαφώς νεότερη από τις πλαστικές πλέον…μια άλλη…διαφορετική ζωή…

Αγόρασα σήμερα δύο ζευγάρια παπούτσια, μποτάκια και χαμηλά για τις όμορφες και ζεστές μέρες του χειμώνα…και όσο αντέξουν μετά θα πάρω κι άλλα μέχρι τα πόδια μου να εξαντληθούν και να μην μπορούν να περπατήσουν, τότε μόνο θα ξέρω πως για μένα είμαι νεκρός!

Αλλά τουλάχιστον θα είστε τα δικά μου παπούτσια…με χρώματα και δέρμα και κορδόνια μέχρι ψηλά που θα φτάνουν τα αστέρια,τ’ όνειρα μου να κάνω αληθινά.

Κάποιες φορές εύχεσαι τα πράγματα να ήταν διαφορετικά…να μην είχαν συμβεί τόσα πολλά…να είχες περάσει με λιγότερα το χρόνο και σιγά σιγά να ανέβαινες για πιο ψηλά…αλλά όταν έχεις φτάσει ήδη μέχρι τη μέση και γνωρίζεις πως το έκανες παρόλο που είναι νωρίς περιμένεις περισσότερα από την κορυφή ή τίποτα…μπορείς απλά να επαναπαυτείς στο σημείο που βρίσκεσαι…αλλά συχνά πυκνά εύχεσαι «μακάρι να μπορούσα να το αλλάξω αυτό!»….

Αυτό το τελευταίο για σένα που γνώρισες από μένα και βίωσες την πρώτη σου απόρριψη που τόσο μετανιώνω που στην έδωσα αλλά δεν θα ρίσκαρα ούτε το παραμικρό στη δική σου νέα ζωή να πάει τόσο άσχημα.

Advertisements