Διαβάζοντας το Interview, το περιοδικό που είχε δημιουργήσει εξ ολοκλήρου ο αγαπημένος Andy Warhol, ως κάτι που θα έμενε στην ιστορία και για τη δική του προφανώς υστεροφημία, αλλά και ως κάτι που διαμορφώνεται και αλλάζει.Ο Άντυ είμαι σίγουρος πως ποτέ δεν κυνήγησε το σταθερό και αέναο με την έννοια που κάποιοι άλλοι έκαναν,καθότι γνώριζε πως όλα φθείρονται και μετά πετιούνται(παρότι εάν θυμάμαι καλά μάζευε τόνους σκουπιδιών ή αγόραζε πράγματα που είχαν δημιουργηθεί από διάφορες ψυχαναγκαστικές ανάγκες).Συνειδητοποίησα πως το εν λόγω πρόκειται για έναν συνδυασμό κλασσικού περιοδικού,κρατώντας το στυλ δημοσιογραφίας της εποχής που δημιουργήθηκε με τα σημερινά καλλιτεχνικά νέα. Ο Μέγας Γκουρού μου,όταν τον ρώτησα για ποιό λόγο οι προσωπικότητες που βρίσκονται στο μουσικό στερέωμα είναι εκείνες που επικρατούν εδώ και μια εικοσαετία, έβγαλε το χέρι του μέσα από το τεράστιο τουρμπάνι που φοράει στο κεφάλι του και έδειξε το μέρος στο οποίο βρίσκεται η καρδιά. «Γιατί αγαπούν και αναζητούν ανελλιπώς» συμπλήρωσε. Έτσι πλέον δεν μου κάνει εντύπωση που έχει για εξώφυλλο την Bjork ανεπανάληπτη στη δουλειά της και αξεπέραστη «τρελέγκω», ούτε που ο Jarvis βρίσκεται παρακάτω. Μου αρέσει πάρα πολύ το στυλ μαγνητοφωνάκι και κατά λέξη καταγραφή στις συνεντεύξεις, η κάθε μια κουλή λεπτομέρεια που ο δημοσιογράφος θα σου πει για τον χώρο που βρίσκεται. Οι φωτογραφήσεις. Τα outsiders ταινιών που επιλέγουν να πάρουν συνέντευξη, τα ζευγάρια που δουλεύουν μαζί και κάνουν τη φωτογράφηση ή τη συνέντευξη. Όλα αυτά σου δίνουν την εντύπωση μιας οικογένειας, όχι ενός περιοδικού. Δεν έχει κόλλημα με το Glamour το συγκεκριμένο περιοδικό,είναι μεστό και εντός θέματος.Το νιώθεις οικείο, σε νιώθει οικείο,καμία σχέση με τα ελληνικά περιοδικά. Όλα χαρακτηρίζονται από μια απλότητα και παράλληλα από μια ανεπιτήδευτη τελειότητα.Σαν ο κόσμος απλά να έπρεπε να ήταν έτσι! Την ώρα που η Σάλι τρίβεται γουργουρίζοντας στα πόδια μου έχω καταλάβει πως είμαι καλά. Μετά από καιρό επικοινωνώ όπως επικοινωνούσα όταν πήγαινα λύκειο ή γυμνάσιο. Η αθωότητα σαν να επέστρεψε.

Υ.Γ. Ο βασιλιάς της ποπ πέθανε και μαζί του όλες οι πωλήσεις και έγινε και εξώφυλλο στο περιοδικό Time. Συμπέρασμα: η δημοσιογραφία θα μας θάψει όλους! Εγώ που μεγάλωσα με Britney θα περιμένω πολύ ακόμα για να πεθάνει…επίσης δεν νομίζω να δακρύσω. Το καλό ήταν πως πάντα ήξερες πως ο βασιλιάς βρισκόταν κάπου κρυμμένος,πλέον ούτε αυτό.

Advertisements