Συνήθως τέτοια ώρα ετοιμάζομαι για ύπνο αλλά όλα μοιάζουν «κουρκούτι» στο μυαλό μου. Τέχνη το θέμα…φαντάζομαι πως είναι λίγο απέραντο απλά θα προσπαθήσω να θέσω κάποιους προβληματησμούς που υπάρχουν στο μυαλό μου. Συχνά στην τέχνη έχουμε εκτελεστικά όργανα, δηλαδή, ο τραγουδιστής είναι ένα από αυτά, για να υπάρξει τραγουδιστής πρέπει να υπάρχει συνθέτης, στοιχουργός και ενορχηστρωτής. Πολύ συχνα για να δημιουργηθεί όλο αυτό και μια δισκογραφική με χιλιάδες εργαζομένους και image makers και τόσα πολλά άτομα και ήδη ειδηκευμένων ανθρώπουν που δεν μπορώ να αναφέρω. Ο τραγουδιστής προσδίδει το συναίσθημα, περισσότερο την performance, οι υπόλοιποι περισσότερο σπάνε το «κεφάλι» τους για να βρούν τη θεματολογία, για να γράψουν τη μουσική οπότε ο frontman στην ουσία είναι εκείνος που φέρει εις πέρας όλο αυτό το βάρος. Στο θέατρο η ιδέα ενός σεναρίου χρειάζεται πολύ περισσότερο κόπο για να στηθεί και να φτάσει σε πραγμάτωση πολύ περισσότερο ίσως από το χρονικό διάστημα και τον κόπο που ο συγγραφέας αφιέρωσε, με εκτελεστικά όργανα τον σκηνοθέτη και τους ηθοποιούς, εκεί το βάρος σηκώνουν επίσης οι ηθοποιοί μιας και μιλάμε για ένα ζωντανό θέαμα. Οπότε το ερώτημα μάλλον είναι που θες να βρίσκεσαι εσύ? Στη ζωγραφική και στα Illustrations συχνά είσαι εσύ και κανένας άλλος που θέτει της βάσεις της αναζήτησης και την πραγμάτωση τους, τη δική σου οπτική γωνία, το δικό σου στήσιμο. Οπότε σε πόσο βάθος «πνευματικώ» φτάνει το εκάστωτε πεδίο; Μια φίλη μου με έκανε να σκεφτώ τι σημαίνει καλλιτέχνης. Όμως ο σκοπός μου δεν είναι να γίνω κάτι το διαφορετικό ή κάτι άλλο πέρα από του Συρμού, δεν νομίζω πως αξήζει να κινηγύσω μια υστεροφημία την οποία δεν νιώθω να αξίζω. Δεν νιώθω ξεχωριστός και δεν θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη επειδή νιώθω πως μπορώ να εκφράσω κατι διαφορετικό, θέλω να ασχοληθώ με την τέχνη απλά επειδή και μόνο δεν βρίσκω πως μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο. Οποιαδήποτε αναζήτηση υπήρξε πάντα γόνιμη μέσα στο μυαλό  μου αλλά περισσότερο η γαλήνη μιας εικόνας ή μιας μουσικής δεν μου έχει χαρίσει κανένα αποτέλεσμα. Λένε πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες είχαν μανιοκατάθλιψη, δεν γουστάρω να αποκτήσω τέτοιου είδους «αρρώστια» απλά και μόνο για να βγάλω το κορυφαίο αποτέλεσμα στην τέχνη μου αν πρώτος εγώ δεν ξέρω να το εκτιμήσω ή αν δεν με βγάλει εμένα κάπου, αν δεν μου δώσει μια λύση που ψάχνω, αλλά νομίζω πως κανένας καλλιτεχνης δεν έκανε κάτι για τους άλλους, για το κοινό του, οπότε δεν με ενδιαφέρει το κοινό,δεν με ενδιαφέρει καν αν θα υπάρξει ποτέ,με ενδιαφέρει μόνο αν αυτό που θα προσφέρω είναι δημιουργημένο για το κοινό, δες τις trashιες του Άντυ, δεν τον ενδιέφερε η τέχνη,να γίνει σουπερσταρ ήθελε ο άνρθωπος,το λέει στο ντοκυμαντερ, απλά σε μια προσπάθεια του να βρει εικόνες γνώριμες στο κοινό έκανε κάποιου είδους τέχνη,ήθελε να πάει απλά στο επόμενο βήμα,και πάλι όμως οι φωτογραφίες πορτρέτων πλούσιων κυριών της συγχρονης Αμερικής είναι ένα χόμπυ που όλοι οι προγενέστεροι  ζωγράφοι ορέγονταν προκειμένου να πληρωθούν για να ζήσουν,εννοώ είναι μια επαναληψημότητα, μια έννοια επιβίωσης, άνθρωποι είναι και οι καλλιτεχνες και χρησιμοποιούν θεμιτά και αθέμιτα μέσα προκειμένου να πάνε μπροστά. Η Μαντόνα αναφέρεται μια 30χρονη καριέρα στο πρωπαρτορηκό αμάρτημα και στη μάνα της, βιώματα καθολικά που όλοι μας έχουμε ζήσει, δεν την απασχολεί καν να βγάλει τρομερά απίστευτη «τέχνη», απλά αναζητά τι θα πουλήσει,τη σημερινή εποχή πουλάει το πιο «ακραίο» αυτό θα κάνει,ποιός ζωγραφίζει πλέον «Αφροδίτες του Ουφίτζι» και «Αγίους Σεβαστιανούς»;η πλειοψηφία των καλλιτεχνών σκόπευε και θα σκοπεύει στην φλου «σύγχρονη» ομορφιά από τον Μηχαήλ Άγγελο μέχρι τον Ντα Βίντσι ίσως εκείνοι έφεραν την «μόδα» και την επανάσταση μέχρι τους σημερινούς καλλιτέχνες οι οποίοι επίσης στοχεύουν στο γυμνό και στην ωμότητα των χαρακτήρων προκειμένου να πουλήσουν,βαφτίζοντας το απλά τέχνη κάνουν «τέχνη» χωρίς όμως κάποια ιδιαίτερη σπαζοκεφαλιασμένη αναζήτηση και ίσως εκτελόντας μηχανικά και τεχνικά κάποια πράγματα γιατί ναι, πλέον και η τέχνη σήμερα έχει τεχνική,το εμπνευσμένο έχει ψηλοχαθεί με φαηνές εξαιρέσεις. Όταν περίπου έχει ήδη δει/ακούσει/συναντήσει στο παρελθόν αυτό που θέλει να κάνει ο καλλιτέχνης απλά το «κλέβει» εξού και ότι οι καλοί καλλιτέχνες δεν αντιγράφουν αλλά κλέβουν. Συνήθως οι καλλιτέχνες απλά νιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν έτσι, άσχετο αν οι κριτικοί αργότερα υπερανάλυσαν αυτά που έγραφαν, γνωρίζω πως οι «καύλες» για τα ξανθά αγόρια διαφόρων ποιητών μεταφράστηκαν σε «αριστουργίματα» ο άνθρωπος όμως απλά τον έρωτα του εξέφραζε με τις γαλότσες του εκάστωτε στρατιώτη που τον πήδαγε, θέλω να πω πως η τέχνη δεν είναι δύσκολη, μάλιστα όσο «χώνομαι» σε διάφορους τομείς μοιάζει ακόμα και ποιο αυτοματοποιημένη για κάποιους και μάλλον επειδή έζησα μέσα σε αυτή δεν θα την χαρακτηρήσω και κάτι το «τρομερό», απλά όπως εσύ θα πας στη δουλειά σου το πρωί στην τράπεζα, ο άλλος θα γράψει ένα σενάριο στο διάστημα του μήνα, του χρόνου, του «αιώνα» και θα ζήσει από αυτό. Δεν προσπαθώ να εκλαικεύσω τη τέχνη γιατί και πάλι δεν είναι εύκολο να γράψεις κάτι που είτε θα κινήσει τις μάζες να γελάσουν είτε θα τις κάνει να προβληματιστούν απλά καταλήγω πως η τέχνη είναι ο τρόπος επικοινωνίας ανθρώπων που δυσκολεύονται να «μιλήσουν» ή που δεν αντέχουν στα καλούπια και ο χαρακτηρισμός «άδικη κατάρα» τους αρέσει. Είναι διαφορετικοι όπως όλοι οι άνθρωποι είναι μοναδικοί μεταξύ τους. Μετά είναι στο χέρι του καθενός το πόσο βάθος θα αποκτήσει ή όχι. Το πόσο χρονική διάρκεια θα έχει ή αν θέλει να τον ανακαλύψουν σε άλλο αιώνα από τον σύγχρονο του. Κοινός όπως εσύ έγινες κομμωτής και ο άλλος τελείωσε το Ε.Μ.Π. και έγινε πολιτικός μηχανικός (εκτελεστικά επαγγέλματα και τα δύο, το ένα του αρχιτέκτονα το άλλο ίσως του πελάτη,σπάνια ο ίδιος ο κομμωτής αποτελεί καλλιτέχνης ή μπορεί και να μην βρίσκω εγώ τίποτα το τρομερό στην κομμωτική) έτσι και ο άλλος είτε θα γίνει π.χ. Μποφίλιου είτε θα γίνει Βίσση («“εκτελεστικά“ όργανα») είτε π.χ. θα γίνει Πικάσο είτε Νταλί είτε θα γίνει Βαν Γκογκ είτε δεν ξέρω ποιος μεσουρανούσε τότε(γαμωτο!) είτε θα γίνεις Dans Paris είτε θα γίνεις Blockbaster. It’s up to you not New York, it’s up to you Sinatra!

(τώρα εγώ γιατί κωλοχαίρομαι που το έγραψα αυτό?)

Advertisements