Στον κόσμο της ελέυθερης δημοσιογραφίας επιτρέψτε μου να χαρακτιρήσω το νέο «έπος» του Κάουφμαν με δύο μεστές λέξεις: μία πίπα! Θα ήθελα να προειδοποιήσω οποιοδήποτε πως στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, στους καιρούς της «κρίσης» και του τέλματος όλων των ειδών, σε μια εποχή που διαδέχεται μονίμος μια άγρια μιζέρια και που οι δημιουργικοί άνθρωποι και εκείνοι που κάνουν το πρώτο βήμα στα νυχτερινά μέρη τείνουν να εκλείψουν δεν χρειάζεται να πάτε να δείτε αυτή την ταινία. Γιατί απλά η ταινία αυτή μας υπενθυμίζει όλα αυτά. Άξιο απορίας που βρέθηκε εταιρία παραγωγής να χρηματοδοτήσει αυτό το «τίποτα». Έχω διαβάσει ήδη αρκετές κριτικές, δεν εκθειάζουν ακριβώς αλλά δεν δίνουν στον αναγνώστη να καταλάβει και τι ακριβώς είναι. Μια πολύ κουραστική ταινία που το τέλος είναι ίδιο με εκείνο του θανάτου, λυτρωτικό για όποιον θεατή. Το θέμα είναι πως θα σας έβαζα να δείτε τη συγκεκριμένη ταινία, όχι για οποιοδήποτε λόγο απλά για να καταλάβουν κάποιοι που έχουμε φτάσει, η λεγόμενη εξέλιξη την οποία ακολουθεί και ο ήρωας, ένα όραμα ουσιαστικά το οποιό όμως τείνει να είναι αυτοβιογραφικό και χωρίς ιδιαίτερο νόημα, θέλοντας στην ουσία να επιστρέψει στο παρελθόν, παρόν και μέλλον επαναλαμβάνοντας από τις πιο ευτυχησμένες στιγμές στη ζωή του μέχρι τις τελευταίες, βαρετές, απάνθρωπες και τελείος απαξιοτικές για τον ίδιο χαρακτήρα του. Ουσιαστικά μια γροθιά στο τομάχι σε όλους που βαριούνται να «ζήσουν» και να προσπαθήσουν για κάτι καλύτερο. Σίγουρα δεν είναι η έπνευση του αιώνα αλλά είναι το πρότυπο αποφυγής μιας ζωής χωρίς νόημα. Για μένα καλύτερα να αυτοκτονούσε. Ένα ανεξήγητο, σύγχρονο, κακόγυρισμένο παραμύθι. Το όλο νόημα αυτής της 3ωρης ταινίας βρίσκεται στο τραγουδάκι που τη συνοδεύει. Οι στοίχοι τα λένε όλα για την παροδικότητα των ψυχών που αυτή τη στιγμή πατουμε σε αυτή τη γη. So lets have fun! Xm…at a very totally ironic way…

Advertisements