Είμαι αδιόρθωτος το γνωρίζω…έχω να ανανεώσω αυτό βλογκίδιο εδώ και αιώνες. Αποφάσισα να το τερματίσω…ίσως να ανεβάζω κάποια κείμενα σε περιόδους που είμαι ελεύθερος και δεν έχω κάτι άλλο να κάνω…προς το παρών τα επαγγελματικά μου έχουν πάρει μια τέτοια πορεία που πραγματικά νιώθω σαν να τα έχω παντρευτεί…ο χρόνος έχει λιγοστέψει απίστευτα πολύ και οι ημερομηνίες παραδόσεων καθότι και οι καθηγητές είναι απόλυτα αυστηροί και απαιτητικοί…τη μισώ αυτή τη σχολή…κάποιοι που με έχουν γνωρίσει από κοντά το ξέρουν, παράλληλα ασχολούμαι και με κάποια άλλα θεματάκια τα οποία απαιτούν εξίσου τρομερή προσπάθεια αν θέλω να πάω μπροστά, οπότε ο χρόνος που μου απομένει κυρίως τον περνάω έξω στους δρόμους και όχι μπροστά από έναν υπολογιστή το οποίο πλέον το βαριέμαι μέχρι θανάτου. Μέσα σε αυτά που θα ήθελα να αναφέρω επιγραμματικά ως επίλογο είναι ότι όλοι φαίνεται να νοιάζονται να είναι ξεχωριστοί πράγμα που το μισώ…δεν γουστάρω να είμαι κάτι σε αυτή τη ζωή πέρα από ο αγαπημένος όλων, φαντάζομαι έχει να κάνει με την αποδοχή, θέλω τον σεβασμό όλων, κάτι που έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με την δουλειά που ρίχνει κάποιος. Σήμερα πετάχτηκα Fashion Week είδα απίστευτα βλέμματα, όπως είπε και μια φίλη μου «είναι λίγο κρύα» και πραγματικά λίγοι ήταν οι μη ξυνομούνιδες άνθρωποι, δεν ξέρω…νομίζω πως οι άνθρωποι δεν είναι αγάλματα σε προθήκες είναι για να τους μιλάς, όχι απλά για να στέκονται, συναντήσαμε φιλικά πρόσωπα και κάναμε μια βόλτα στα «πτώματα» τα οποία ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστηκά σε ότι αφορά το σώμα μας, έτσι αποφάσισα να κόψω το κάπνισμα γιατί θέλω να αγαπάω και να αγαπηθώ για όσο μεγαλύτερο διάστημα γίνετε, νομίζω πως είναι ο πιο όμορφος λόγος να το ξεφορτωθεί κάποιος, επίσης η ομορφιά που το εσωτερικό μας κρύβει και που δεν είναι ανάγκη να τη χαλάσουμε. Νομίζω πως στην τελική βγαίνεις από εκεί μέσα με μια αγάπη για το σώμα σου. Όπως και να είσαι. Σε καταλαβαίνεις και δεν θες να το καταστρέψεις. Η φθορά είναι κάτι που μας περιβάλει και η άψυχη κατανάλωση, προσοχή…όχι η αγάπη! αναλωνόμαστε, καταβροχθίζουμε ομορφιά για να αντέξουμε. Νιώθω όμορφα όταν όλα σταματούν πλέον, το στρες, το άγχος και όλα τα άλλα είναι οι κυριότεροι μας εχθροί, ο θυμός, τα νεύρα και οι φωνές δεν κερδίζουν ποτέ τίποτα. Σήμερα έκλαψα βουβά…μου άρεσε…ξελάφρωσα…θέλω να γράψω ένα τραγούδι που να είναι για την ευτυχία…ή όχι μάλλον την γαλήνη. Την γαλήνη του να πηγαίνουν όλα στο διάολο ή στον πάτο αλλά να νιώθεις το πετσί σου. Την γαλήνη του να υπάρχει κάποιος δίπλα σου ότι και να περάσεις και να ανακαλύπτεις πως αν τα κάνεις όλα λίγο πέρα εκείνος είναι αυτό που ζητάς, εκείνον ψάχνεις. Τις περισσότερες ώρες τις μέρας είμαι σκυθρωπός, δεν χαμογελάω, λέω ψέματα για να ξεφύγω αλλά δεν βρίσκω λόγο για να μην τα κάνω όλα αυτά, δεν νιώθω ότι πρέπει να είμαι ευτυχισμένος ή χαρούμενος, αυτά τα συναισθήματα δεν τα οφείλω σε κανέναν, ούτε στον εαυτό μου, μου φτάνει η θλίψη μου, τη βρίσκω όμορφη τη μελαγχολία ή δεν ξέρω…δεν θέλω να προσπαθώ…θέλω να σταματήσω…απλά να σταματήσω…να κατέβω από το τρένο…να σε δω, να έχω χρόνο να κάνω βλακείες…να διαβάζουμε περιοδικά…να χλευάζουμε τα ξυνά μουνιά, να γινόμαστε εμείς ξυνά μουνιά γιατί έτσι κάνουν όλοι…και ύστερα εγώ και εσύ, μόνοι πάνω στη γή, χωρίς να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον. Χωρίς τίποτα να παλέψουμε.

Νομίζω πως αυτό είναι ο θάνατος. Η ματαιότητα. Φοβάμαι πως μάλλον θέλω να παραιτηθώ.  

Advertisements