Μυρίζω το άρωμα στο χέρι μου…αυτό που έβαλα το μεσημεράκι για να κατεβώ κέντρο…ακόμα μυρίζει…σκέφτομαι τις κολόνιες, τα ρούχα, τις κάλτσες, τα παπούτσια…ένας τεράστιος όγκος αντικειμένων που αγοράστηκαν προκειμένου να δείχνουμε όμορφοι εξωτερικά και ποθητοί στους υπόλοιπους για να τους έχουμε κοντά μας…αυτά τα πράγματα τώρα τελευταία μοιάζουν όλο και πιο άχρηστα…ας μην μιλήσω για τα dance shoes μου που αν τα έβλεπε η Roisin θα έτρωγε φρίκες…και η ντισκομπάλα μου μοιάζει αγέλαστη, ακούνητη, αγαλματάκι, μέρα νύχτα… Μία φορά σε πρώην συζήτηση με φίλους πρώην παλικαριού (που καβάλησε το άτι και έφυγε ένα βράδυ) ένας συμπαθητικός φίλος του γύρισε και μου είπε τα εξής λόγια τα οποία αυτό τον καιρό μοιάζουν προφητικά σχεδόν «Γιατί νομίζεις πως όλοι οι ομοφυλόφιλοι γίνονται καλλιτέχνες;» άμαθο παιδί εγώ τότες…με χάσκον το στόμα αποκρίθηκα «γιατί;» (πλεονασμός) «Γιατί αγαπητέ μου φίλε δεν έχουμε οικογένεια να θρέψουμε, παιδιά να μεγαλώσουμε και οι φίλοι που έχεις τώρα θα τα αποκτήσουν όλα αυτά οπότε θα είσαι από τους λίγους που τα βράδια σου θα είναι άδεια και μοναχικά…όταν θα βαριέσαι να συνευρεθείς…» οπότε βούρ στην καλλιτεχνία. Και όμως αν και θλιβερή αλήθεια όσους ανθρώπους έχω γνωρίσει εκτός του ότι είναι λίγοι οι οποίοι έχουν βρει ταίρι και τα λοιπά…οι περισσότεροι μένουν μέσα τα βράδια…δεν παίρνω παράδειγμα μεγαλύτερες ηλικίες…εκείνοι έχουν εξαφανιστεί από το πεδίο της νύχτας…είναι σχεδόν δακτυλοδεικτούμενοι…για να το διορθώσω αυτό που λέω εννοώ για εξόδους καθημερινής βάσεως…βασικά είναι Παρασκευή…και έχω να βγω βράδυ από τη Τρίτη…και έχω φρυάξει εδώ μέσα…διότι θέλω να βγω…να κοινωνικοποιηθώ και εγώ το ακοινώνητο…Ραπουνζέλ θα καταλήξω…άσχετο αλλά τι μανία αυτό με τις λαμπάδες? τις Παναγιάς τα μάτια και τα φρύδια έχουν πάνω τους…
Το να νιώθω μοναξιά είναι κάτι που μου βγαίνει αβίαστα τον τελευταίο καιρό…παρόλο που υπάρχεις εσύ στη ζωή μου…νιώθω μεγάλη ανάγκη να συγκατοικήσω επίσης…δείγμα ίσως μιας κάποιας αδυναμίας…δεν ξέρω…νομίζω πως δεν έχω ζήσει ποτέ μου ακόμα τίποτα…αλλά η οπτική μου γωνία είναι λίγο διαφορετική…ποτέ δεν θα με ενθουσίαζε τρομερά το Πατρινό Καρναβάλι…αλλά θα με ενθουσίαζε ένας μαραθώνιος κλαμπινγκ(που δεν διαφέρουν και πολύ από όσο ξέρω)…Δεν θέλω να μένω μόνος μου τα βράδια…θέλω να είμαι μαζί σου…ή μαζί σας…

Advertisements