Στο δωμάτιο μου, στους τέσσερις τοίχους, σε περιμένω να με βρείς, δίχως όρκους σκορπισμένους, να με ξαναθυμηθείς…

Βρίσκομαι στο δωμάτιο μου, διαβάζω ανελλιπώς και κάνω εργασίες, μου λείπει πλέον όχι η μορφή σου αλλά πότε πότε κάποιες βραδιές, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χάδι…περισσότερο ένας άνθρωπος να μιλήσω, κάποιος να πάρω αγκαλιά…είχα σκοπό να γράψω ποστ για άλλα θέματα αλλά βρήκα τελικά κάπου στη δίνη της νύχτας το αληθινό στίγμα, την ανάγκη που σε κυριεύει περισσότερο από όλες τις άλλες…η ανάγκη της συντροφικότητας και όχι της μοναξιάς. Παλεύω με τους φίλους μου να τους ξεκουνήσω από σπίτια, στέκια αιώνων και να κάνουμε βόλτες, τα ΜΜΕ έχουν γίνει και πάλι χώρος κοινωνικοποίησης μου, πάντα υπάρχει ένα βλέμμα να με ακολουθεί, το παρατηρώ και εγώ αλλά ύστερα μέσα σε ένα λεωφορείο, μετρό, τι μπορεί να γίνει; τίποτα νομίζω. Άντε να σου στείλει κάποιος στο «σε είδα», σκοτίστηκες…το να σου μιλήσει όμως κάποιος επί τόπου είναι το μεγαλύτερο δώρο και η μεγαλύτερη έκπληξη, σου ομορφαίνει τη μέρα. Αυτό το μίλημα κανένας δεν το έκανε για μένα, μόνο εγώ για τους άλλους…και όλοι κολακευμένοι από αυτό λέγατε «ναι» σε οτιδήποτε και μετά, φεύγατε, χωρίς όμως να λέτε τίποτα ή επειδή ήμουν λίγο περισσότερο νευρικός στη καθημερινή μου ζωή, επειδή έχω μια μανία με το να τοποθετώ πλαίσια(λίγο αδιευκρίνιστο αυτό…ακόμα και σε μένα)… Ανήκω στην κατηγορία τον ανθρώπων που κάνει κίνηση, που δεν βαριέται γενικά, που ρωτάει τον άγνωστο από πού πήρε αυτό το ρούχο αλλά έχω αρχίσει να χάνω κάθε ελπίδα…γιατί νομίζουν πως είσαι κάτι λιγότερο…είσαι «εκείνος» που ήρθε και τους μίλησε…ο δακτυλοδεικτούμενος θαρραλέος, ο χωρίς εγωισμό, χωρίς προσωπικότητα…Πιστεύω στο παίρνω ότι θέλω, επειδή προσπάθησα για αυτό, επειδή το αξίζω, μισώ το «ότι κάτσει» αλλά όλοι είναι έτσι, δοκιμάζουν λίγο από εσένα…μμμμ…καλός είσαι…κοντεύουν να σε φάνε ολόκληρο και κάπου στη μέση βρίσκουν μια πίκλα στο μπεργκερ τους και σε πετάνε…ή επειδή δεν σε μπορούν να σε αντέξουν, νόμιζαν πως έκανες εκπτώσεις αλλά τελικά τους βγήκες πλήρης πάνω από κάθε ενδεχόμενο…τα ζευγαράκια γύρω μου η καλύτερη μου παρέα, η έμπνευση μου να τα βλέπω και να τα χαίρομαι, σου δίνουν ελπίδα ρε γαμώτο, λίγο από το σπινθήρισμα τους. τα βλέπω παντού απομονωμένα και ασφαλή στο δικό τους κόσμο και τους ζηλεύω…ενώ εμείς κοιτάζαμε ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά, ξεχωριστές σκέψεις, μονωμένοι τοίχοι. Δεν θα σας τα πρήξω άλλο, άλλωστε δεν έχω αυτή την πολυτέλεια, γράφω αυτά και μετά θα πάω για ύπνο, αύριο θα σηκωθώ πάλι να τρέξω να προλάβω τη «ζωή» ελπίζοντας πως κάποτε, κάποια στιγμή θα βρεθεί κάποιος στον παρόμοιο ρυθμό και θα τρέξουμε παρέα, να ομορφύνουμε ο ένας τον κόσμο του άλλου…

Advertisements