Το καλοκαίρι στο Magaze που ήμασταν σχεδόν κάθε μέρα με τους φίλους μου υπήρχε η πιο ξεχωριστή σερβιτόρα που έχω αντικρύσει ποτέ μου. Την πρώτη φορά που την συναντήσαμε φορούσε χαμηλά τακούνια και ένα φορεματάκι, αυτό όμως που σε κέρδιζε ήταν η απαράμιλλη ομορφιά του προσώπου της και η ευγένεια του χαμόγελου της. Αν θυμάμαι καλά είχε ανοιχτά μπλε μάτια και ένα βλέμμα που σε έκανε να νιώθεις οικεία και όμορφα μαζί της. Νομίζω πως για τελευταία φορά την είδαμε τον Σεπτέμβριο με μια φίλη μου, φορούσε σκουρόχρωμα ρούχα, ύστερα με τον καιρό παρατηρούσαμε την απουσία της. Μας έμεινε το όνομα της, Ελένη, η χάρη της, η ευγένεια της και η φινέτσα της που μόνο γαλλίδα θα μπορούσε να θυμίζει. Χάσαμε τα χνάρια της και στο καφέ δεν ξέρουν τι απέγινε. Ελένη αν είσαι εκεί έξω σε ονειρεύομαι κάπου όμορφα και γλυκά. Με το χαμόγελο σου και την ελίτσα πάνω από τα χείλη σου. Κάποιες φορές καθόσουν σκυθρωπή και σκεφτόσουν, χανόσουν στις σκέψεις σου, αλλά πάντα με ένα χαμόγελο σέρβιρες και ρωτούσες. Ελπίζω και εύχομαι να είσαι καλά, δεν σε ρωτήσαμε με τι ασχολείσαι, μεγάλο λάθος. Γλυκό κορίτσι όλα να γίνουν πραγματικότητα για σένα, τα όνειρα σου, να χαθούν οι εφιάλτες σου, το βλέμμα της ψυχής σου δεν το έχει κανένας άνθρωπος. Το γούστο σου. Σκέφτομαι πως θα είσαι ή ηθοποιός, ή τραγουδίστρια αλλά αμέσως με αναιρώ, τέτοια μέρη χαλάνε ανθρώπους σαν και εσένα. Κάτι όμορφο, κάτι γλυκό μόνο σκέφτομαι αλλά και πάλι δεν ξέρω τι είναι. Αν ποτέ τύχει να διαβάσεις αυτό το ποστ δώσε μας ένα ραντεβού να έρθουμε να σε βρούμε όλοι όσοι σε επιθυμήσαμε. Να μάθουμε για σένα, να σε προσέχουμε.


Advertisements