Μια πόλη μαγική, ζούμε μαζί και οι δυο αγαπημένοι, μια πόλη σαν και αυτή, πεθαίνει ζει και αλλάζει μαγεμένη. Σαν πέσει η σκοτεινιά η αναπνοή μου θα σμίξει με τ’ αγέρι, τότε η πόλη θα χαθεί…μονάχη ερημική σαν το ακριβό μου αστέρι.

Αυτό το τραγούδι θα σου το αφιέρωνα ευχαρίστως. Σήμερα όμως σε είδα με άλλον στο μαγαζί που απ’ τα 18 συχνάζω και ήταν σαν να μαύρισε ο χώρος, παντού η παγωνιά μας, παντού το βλέμμα σου το απόμακρο, το ξαφνιασμένο ίσως και φοβισμένο που με βρήκες μπροστά σου, που ποτέ δεν μπήκες σε κανένα κόπο να χωρίσεις με αξιοπρέπεια, έστω με ένα μήνυμα, θα ήταν πιο λογικό, πιο ευπρόσδεκτο από τις ελπίδες που μου έδινες. Φέρθηκες τόσο άσχημα, όσο κανένας άλλος στο παρελθόν και τολμάς και ρωτάς τι κάνω και πως είμαι. Να μην σε ενδιαφέρει. Ωραίος ο νέος φίλος σου, πιο αδύνατος, πιο ψηλός, πιο «φροντισμένος», όταν μιλούσαμε και εκείνος ήταν πιο πέρα δεν μας τον σύστησες, μετά η φράση «ένας παλιός φίλος» ίσως ακουγόταν στο δρόμο… louis-0072591Σε μισώ τόσο και ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο μέσα μου, μπορεί και να σε αγαπάω ακόμα, σήμερα δεν είδα το άτομο που γνώρισα, είδα μια παγοκολώνα στη θέση του, έναν εξευρωπαϊσμένο άνθρωπο, ούτε και εγώ φυσικά ήμουν ο εαυτός μου. Υποκρίθηκα πως ήμουν καλά  και χαμογέλασα. Δεν θα σου δώσω κανένα δικαίωμα να με λυπηθείς και από πάνω. Κατάλαβα πως όντως είμαστε τασάκι, ευτυχώς δεν πατάω στα «άλλα» οπότε μάλλον δεν θα με ξαναδείς, απλά θέλω να σε βλέπω κάθε φορά που πάω εκεί, γιατί εκεί μέσα, ήμουν πρώτος, και μπορώ να αντιμετωπίσω ακόμα και τον θάνατο εκεί μέσα, γιατί εκεί ερωτεύτηκα για πρώτη φορά και οι τοίχοι και τα χρώματα μου μιλούν, οι σερβιτόροι μου φέρονται οικεία, όχι επειδή είμαι κοινωνικός. Το μαγαζάκι αυτό συμμαχεί κάθε φορά με τη λύπη μου και τη χαρά μου, με τη μουσική του. Δεν θέλω ποτέ να κλείσει. Όλα τα άλλα πάνε καλά στη ζωή μου, ευτυχώς. Είμαι καλά.
Αυτό που θέλω να σου ευχηθώ είναι ο άνθρωπος που είσαι τώρα μαζί του να σε ευχαριστεί περισσότερο από μένα σε όλα τα επίπεδα και αν δεν έχεις σκοπό να επιστρέψεις καλύτερα να με ξεχάσεις.

[Οποιαδήποτε επαφή με αληθινά πρόσωπα είναι συμπτωματική και το μπλογκ αυτό δεν φέρει καμία ευθύνη, ο ιδιοκτήτης θα ήθελε να διατηρήσει την πλήρη ανωνυμία του γιατί εκθέτει τα συναισθήματα του από απλό νεύρο και λύπη, σας παρακαλεί επίσης θερμά όταν τα συναισθήματα σας για κάποιον άνθρωπο δεν βρίσκονται πλέον στην  καρδιά σας πείτε το του, το να αφήνεις κάποιον «ελεύθερο» από το να κάθεται να ψάχνει για καιρό τι έφταιξε είναι ότι χειρότερο μπορείτε να κάνετε γιατί υπάρχει η ελπίδα επανασύνδεσης μετά την αλλαγή πράγμα που δεν ισχύει. Γνωστοποιήστε το του, είναι ευγενικό να χωρίζεις κάποιον με τον τρόπο που να τιμάται η σχέση από αυτό και όχι να την εξευτελίζεις σαν να μην υπήρχε τίποτα, γιατί τότε ο άλλος πληγώνεται ακόμα περισσότερο και επειδή είμαστε «γκέτο» δεν είναι δύσκολο κάποιος να βρεθεί αφισοκολλημένος και να χρειαστεί να αλλάξει χώρα για να βρει ταίρι, μην φέρεστε ανώριμα. Ευχαριστώ.]

Advertisements