14he will call/he wont call/he will call/he wont call και επειδή ευτυχώς ακόμα έχω επίγνωση του εαυτού μου το έριξα στο διάβασμα στην τελική, διότι αλλιώς δεν θα βγάλω ούτε εβδομάδα μαδώντας μαργαρίτες και κοιτάζοντας το ταβάνι. Ξεκίνησε και η σχολή, τέλεια! Το μυαλό μου είναι πλήρως απασχολημένο με άλλα οπότε ξεχνιέμαι… Περιμένω…δεν θέλω να περιμένω και πολύ γιατί αλλιώς δεν θα περιμένω και όλο αυτό το πράγμα καταλήγει τελείως να είναι άσκοπο και πέρα μα πέρα ψυχοφθόρο για μένα, hello? δηλαδή πως ζούσα πριν και τώρα δεν μπορώ? δεν γίνετε κάποιος να μου διέπει το χωροχρόνο μου…αναρωτιέμαι «πώς γίνετε όλοι γύρω μου να έχουν στην πλάτη τους τουλάχιστον μια τρίμηνη σχέση?» και εγώ ξαφνικά να ανακαλύπτω πως δεν μπορώ χωρίς έναν άνθρωπο, ωραία, άργησα λίγο το παραδεχόμαστε, αλλά αυτό το συναίσθημα δεν υπάρχει, τη μια στιγμή θέλω να μπήξω τα κλάματα και την άλλη θέλω να τσακίσω οτιδήποτε σοκολατένιο βρίσκεται μπροστά μου…Αυτό που δεν έχω πει ακόμα είναι ότι σχεδόν κάθε βράδυ κλαίω βλέποντας το Greys Anatomy και κατά τη διάρκεια των διακοπών ότι παιδικό έβλεπα επίσης έμπηγα τα κλάματα, ευτυχώς στις σκηνές που έχουν λόγο το κλάμα, όχι χωρίς νόημα. Η εργασιοθεραπεία λένε πως είναι ένα στάδιο του χωρισμού, μα δεν χώρισα, καλά είμαι υποτίθεται. Το καλό είναι πως είμαι αισιόδοξος, όταν είμαι με φίλους μου παρέα είμαι μονίμως καλά. Όταν είμαι μόνος μου τα χαλάμε λίγο, ένα ανεξήγητο νταούνιασμα. Ένα βαρίδι, ανά τόσο ένα ¨τυχαίο¨ κοίταγμα στο κινητό…και η ώρα περνάει και συνεχίζω να διαβάζω…κάπου πρέπει να πάει όλο αυτό…

Advertisements