dali1Είμαι λυπημένος. Ζντουπ έπεσαι το συναίσθημα. Μαζεύω το σπίτι, εξαφανίζω κάθε ίχνος του χαρακτήρα μου ξανά μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου. Πάνε τα catwalks, the shows που καθόμουν στον καναπέ για βαθιά περισυλλογή και σκέψη, που χάζευα, που διάβαζα εφημερίδες, που χαλάρωνα στα σκοτεινά. Έχουμε επέλαση των βαρβάρων πάλι, συνειδητοποιώ πως πλέον δεν είναι εφικτό να μοιράζομαι την ίδια στέγη μαζί με άλλα δυο μεσήλικα άτομα. Νιώθω να καταπιέζομαι μαζί τους, δεν φέρνω φίλους γιατί δεν έχει νόημα να χωνόμαστε στα 15 τ.μ. που είναι το δωμάτιο μου επειδή θα τσαντιστεί κάποιος από τους δυο σας. Κάνω υπομονή μέχρι τον Ιούλιο που θα φύγω επιτέλους. Αυτό που κατέληξα είναι ότι πλέον έχω διαμορφώσει το δικό μου σύμπαν, ένα σύμπαν που διαφωνεί με ότι εκείνοι έχουν επιλέξει ή φτιάξει. Διαφωνώ ακόμα και με τα έπιπλα και την έλλειψη μινιμαλισμού στο χώρο. Διαφωνώ με το γεγονός ότι δεν ζήτησαν περισσότερα από αυτά που θα ήθελαν, που δεν τους έφαγε η ανταγωνιστικότητα, που ήταν ότι δεν είναι η δική μας εποχή, «χαλαρή» και εκνευρίζομαι όταν λένε γιατί δεν αγωνίζομαι εγώ, γιατί συγνώμη, μου το διδάξατε ποτέ; όχι! Πρέπει να μάθω να είμαι ανταγωνιστικός από μόνος μου και αδηφάγος για να βγω στην ¨βιοπάλη¨, να κουραστώ διπλάσια αφού δυστυχώς μέχρι τα 20 ακολουθούσα το δικό σας μότο.nick

Είναι 6 το ξημέρωμα. Έχω ξυπνήσει από τις τρείς, το πρόγραμμα του ύπνου μου έχει διαλυθεί τελείως από τότε που έφυγες. Βλέπω τη φωτογραφία σου στο κινητό μου και ένα κύμα χαλάρωσης και ζεστών συναισθημάτων με κατακλύζει. Έβαλα να δω το “Holiday” ίσως η πιο ταιριαστή σε μας ταινία. Σκέφτομαι αυτά που κάναμε μαζί, το πως σε προσέγγισα, αυτά που περάσαμε μετά, τις αγκαλιές μας, τα φιλιά μας και τα θυμάμαι όλα σαν μια γλυκιά ανάμνηση περιμένοντας να δω τι θα συμβεί στη συνέχεια. Πάνε πλέον 4-5 μέρες από τότε που μιλήσαμε από κοντά για τελευταία φορά και δεν έχω νέα σου αλλά δεν λυπάμαι, αν και καταβροχθίζω ότι βρίσκω μπροστά μου και ξαναξεκίνησα το κάπνισμα…βλέπεις πως όταν είσαι μακριά δεν είμαι καλά…και πρέπει να παραδεχτώ πως πρώτη φορά μου συμβαίνει, πρώτη φορά ερωτεύομαι, και είσαι τέλειος και όμορφος, κάτι που δεν περίμενα να βρω. Προσπαθώ να τελειώσω έναν πίνακα, νομίζω πως απόψε βρήκα ποια θέλω να είναι η τελική του μορφή και είμαι πράγματι τρελά χαρούμενος! Δεν ξέρω μου λείπεις, αλλά όλοι μου λένε πως όταν τελειώσουν οι διακοπές και ο κάθε κατεργάρης θα κάτσει στον πάγκο του και τα προγράμματα θα τρέχουν κανονικά όλα μεταξύ μας θα επιστρέψουν εκεί που τα είχαμε αφήσει. Και τους πιστεύω, γιατί νομίζω πως όλο αυτό τον καιρό κάθεσαι και σκέφτεσαι την κατάσταση μας και σίγουρα βλέπεις όπως βλέπω και εγώ. Για αυτό δεν απογοητεύομαι και έχω ψηλά το κεφάλι, δεν γίνετε τόσο δυνατά συναισθήματα να τα νιώθω μόνο εγώ όταν ακόμα και εσύ παραδέχτηκες τόσα πολλά…

Υ.Γ.Νομιζω πως αυτό το μπλογκ έχει γίνει τελείος ημερολόγιο πλέον…παραδόξως μου αρέσει!

Advertisements