6232007103658am_ff098-two-white-roses-98001ένα κείμενο μικρό για τον χαμένο νεαρό…

νιώθω όλη την μέρα ενοχή…

που δεν ήμουν εκεί μαζί του…

που δεν ήμουν εκεί ίσως να κάτσω μπροστά του…

που κανένας δεν σκέφτηκε πως δεν έφταιγε ο αστυνομικός αλλά όλοι μας…

όλοι μας όσοι αφήνουμε τέτοιους ανθρώπους να ζουν ανάμεσα μας…

ένοχοι που δεν αλλάζουμε αυτό τον κόσμο…

που κάθε μέρα πάει από το κακό στο χειρότερο…

που κάθε μέρα σε αυτή τη χώρα ξαναξεκινάμε πάντα από την αρχή ξεχνώντας ένα πολύβουο και δυνατό παρελθόν που έχει διδάξει όλους τους άλλους εκτός από εμάς…το παιδί ποτέ δεν θα γυρίσει πίσω αλλά νιώθω πως ευθύνομαι να κάνω έναν κόσμο βιώσιμο για όλους μας…όχι άλλα λάθη, όχι άλλες σκάρτες αποφάσεις, όχι λύσεις της τελευταίας στιγμής…

άκουγα έναν κύριο στο λεωφορείο να βρίζει το παιδί και να λέει ότι στο εξωτερικό αυτά δεν συμβαίνουν, παιδί να αντιμιλήσει σε αστυνομικό; και ήθελα να γυρίσω να του πω πως έχει κάθε δικαίωμα ελευθερίας αυτό το παιδί να πει ότι θέλει…γιατί είναι 15 χρονών γιατί γιατί γιατί γιατί γιατί έχει δίκαιο…γιατί τα παιδιά έχουν πάντα δίκαιο…βλέπουν αυτά που δεν τα βλέπει κανένας….αλλά δεν είχε δικαίωμα ο αστυνομικός να αντιδράσει έτσι, γιατί οι ενήλικες πρέπει να σκέφτονται με σύνεση και λογική πριν δράσουν, γιατί αυτοί, εμείς, εσείς, εγώ πρέπει να σκεφτόμαστε πριν δράσουμε. Το σωστό και το λάθος, η πάλη του καλού και του κακού, επίκαιρη όσο ποτέ…αύριο…(πάντα υπάρχει ένα αύριο έτσι?)…αύριο θα ήθελα να θυμάμαι το σήμερα και για πάντα να με ακολουθεί, για να σκέφτομαι κάθε φορά, να αναλογίζομαι τι να κάνω για να γίνει αυτός ο κόσμος λίγο καλύτερος. Και θα ήθελα να το κάνουμε όλοι μας. Συνείδηση.

Advertisements