moon1Περνάω κάθε μέρα σχεδόν στο δρόμο για το σπίτι από τα Άττικα μπροστά για να θαυμάσω τις πιο φρικιαστικές βιτρίνες του συγκεκριμένου πολυκαταστήματος που έχω δει ποτέ μου, «Please, this Christmas, keep it real» αυτό είναι το μότο μου για φέτος με κάποιες παράξενες αναλαμπές, νιώθω εξαπατημένος από παντού, απογοητευμένος πλήρως με τη ζωή, με τα κόκαλα που μας ρίχνουν και χαιρόμαστε… Φέτος λύκε μου, δεν θέλω τίποτα, απλά θέλω όλοι γύρω μου να υπακούσουν στην καταπιεστική καταθλιπτική μου ανάγκη για τίποτα το αισιόδοξο, όχι ευχές, όχι δώρα, και στο ρεβεγιόν όλοι μαύρα, και την μέρα των Χριστουγέννων όλοι μαύρα, και εσύ μαύρα και ο άλλος… όλοι μας… Δεν ξέρω… φεύγω …χάνομαι …ζαλίζομαι και πέφτω… κάποιος μου ρούφηξε και την τελευταία σταγόνα ευτυχίας… αισιοδοξίας… τρομάζω… φοβάμαι… τρέμω σε κάθε ιδέα… με κοιτάζουν και κάνω το βήμα πιο γοργό… θα με περάσεις? Όχι δοκίμασε, μπορείς? Χαχά! Δεν μπορείς, στο είπα… δεν ξέρω τι έχω πάθει… το στρες έχει γιγαντωθεί… οι υποχρεώσεις θα αρχίζουν να κρέμονται από τα ταβάνια… τρέχω τρέχω τρέχω να προφτάσω σε ένα τρομερό αγώνα… δεν ξέρω γιατί πηγαίνω… γιατί συνεχίζω… για ποιον… παύση… ντο… παύση… ρε μινόρε όλες… δυστυχισμένες  όλες… πένθιμο εμβατήριο και τα νεύρα μου σπάνε… θέλω να πετάξω κάτω και άλλες κούπες… νιώθω σαν να με εγκαταλείπουν και άστο διάολο γιατί τους χρειάζομαι τόσο όλους?… έχω καιρό  να ποθήσω ένα άτομο «αληθινά»… που να θέλω να μείνει δίπλα μου… να θέλω να με αγγίξει… να θέλω να τον νιώσω …να μιλήσω με έναν άνθρωπο… και νομίζω πως τώρα τον βλέπω συνέχεια παντού γύρω μου… το αγόρι με τα πορτοκάλια… Μάριε… Μάριε ψιθυρίζουν από το βάθος… Μάριε… με κορόιδεψες… με δούλεψες όπως και οι άλλοι… ωωωωωωω χεστον… θέλω να τα ξεχάσω όλα και φτου από την αρχή… όχι μάλλον όχι… λάθος τακτική μωρό μου πλέον… μέγα λάθος…  κοίτα εκεί… πέρα… όχι το δάχτυλο βρε βλάκα… το φεγγάρι μαλακούκο… στούρνε… ηλίθιε… ωραία… άστο να σε λούσει από την ατμόσφαιρα του… από όλα αυτά που μόνο εκείνο μπορεί να σου δώσει…

Advertisements