mona-lisa-half

Δεν θα προσπαθήσω να δώσω κάποιον ορισμό της τέχνης, μπρρ! μόνο και μόνο η σκέψη να πρέπει να βάλω αυτή τη λέξη σε ένα καλούπι μου φαίνεται τρομακτική. Θα παραδεχθώ όμως ότι έχει πάρα πολλές μορφές, θα παραδεχθώ ακόμα ότι υπάρχει και η υποκειμενικά «καλή» και «κακή» τέχνη, δηλαδή τις μας εκφράζει και τι μας αρέσει στον καθένα ξεχωριστά. Θα γκρινιάξω όμως για το τέλμα του χρόνου! Ένας ψυχαναγκαστικός χαρακτήρας παθαίνει παράκρουση όταν βρίσκεται μπροστά σε χιλιάδες περιοδικά ταινιών, μόδας, φωτογραφίας, μπροστά σε αμέτρητους δίσκους, άλμπουμ και Eps ακόμα και στο myspace όταν βρίσκεται παθαίνει πανικό! Απίστευτα μεγάλη ποικιλία. Αλλά γαμώτο δεν τα προλαβαίνω όλα! Με πιάνει ναυτία όταν αρπάζω κάθε είδους περιοδικό τέχνης που βρίσκω μπροστά μου και δεν προλαβαίνω να το διαβάσω, πόσο μάλλον να προλάβω να πάω σε όλα αυτά που το συγκεκριμένο περιοδικό (που προφανώς κάποια που δεν περιορίζονται σε ένα «του συρμού» επίπεδο έχουν τη δική τους οπτική στα δρώμενα) και ουφ! έχω και τη σχολή από πάνω! Εκτός του ότι αμυδρά σκέφτομαι ότι τσάμπα έγραψα το προηγούμενο ποστ, ονειρεύομαι μια μέρα με 48 ώρες ή έστω 32 που το ελάχιστο που θα είναι όλα ανοιχτά θα είναι 24 ώρες! Αυτό όμως που περισσότερο από όλα με ενδιαφέρει είναι πως ως άνθρωπος (και τι δεν θα έδινα να ήμουν cyborg or something!) πρέπει να τραφώ και το εξωφρενικό να κοιμάμαι το ελάχιστο 8 ώρες (σπασμένες ή μη, τόσες είναι!) και οργίζομαι μεγαλοφώνως ότι μου τη σπάει να έχω ξαπλώσει στις 2 και ο ριμάδας ο Μορφέας να μην έρχεται να με πάρει για μια βόλτα στη χώρα του Ποτέ για να ξυπνήσω και μια φορά σαν άνθρωπος στις 10 και όχι στις 2 το μεσημέρι που χάνω όλο το πρωινό (που είναι οι ώρες που με πιάνει η μανία για να λύσω ασκήσεις και να γράψω και να σχεδιάσω μαλακίες και όλα τα καλά!) και όλο το απόγευμα διότι έχω να βγω για καφέ με την παρέα μου, ύστερα να πάω να δω σινεμά ή ότι μας κατεβεί στη Γκλάβα, που είναι υπέροχο να είσαι αυθόρμητος και να ξεπατώνεσαι στο τρέξιμο να προλάβεις όλα τα μ.μ.μ. για να πας να δεις τη ταινία που απέχει 45 λεπτά έκαστος αν πήγαινες με το πάσο σου από εκεί που πίνατε ήρεμοι καφέ! Δηλαδή, σκέφτομαι πως θα φανήκαμε στους απέναντι, ένα τελείως ήρεμο ζευγάρι φίλων ξαφνικά φεύγει (θυμηθήκαμε να πληρώσουμε ευτυχώς!) αλαφιασμένο φορώντας τα παλτά μας στο δρόμο τρέχοντας σαν τρελά προς το μετρό! Τελείως κωμικό μου φαίνεται, λες και ξεχάσαμε κανέναν θερμοσίφωνα ανοιχτό! Συμπέρασμα δεν έχει, ούτε και εγώ βγάζω νόημα από τα γραμμένα…αχ…

30


Advertisements