16583601

Πριν από πολύ καιρό ένας κοντινός φίλος (που όταν έμαθε σεξουαλική προτίμηση απομακρύνθηκε αλλά δεν είναι το θέμα μας σε αυτό το ποστ…) είχε κατευθυνθεί σε αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις και είχε μεταφέρει στα έσω την εμπειρία. Μου είχε περιγράψει τη Γαλλία σαν μια άλλη Ελλάδα, τους κατοίκους της σαν και μας. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να τον πιστέψω, αλλά μου άρεσε σαν ιδέα. Ωστόσο, σε ένα άλλο ταξίδι μου γνώρισα μια πολύ γλυκιά κοπέλα η οποία μου περιέγραψε την εμπειρία του Εράσμους της στην Γαλλία σαν κάτι τρομερά εφιαλτικό, γύρισε με 20 κιλά φορτωμένη παραπάνω και αρκετές δόσεις κατάθλιψης, πράγμα που συνέβη τελείως τυχαία και σε μια άλλη φίλη μου! Οπότε ναι, πλέον νομίζω πως δεν υπάρχει καλύτερο μέρος από το σπίτι μας.

Αυτό που συμπληρωματικά αναφέρω είναι πως ο φίλος μου μου είπε πως η Ελλάδα δεν υστερεί σε τίποτα στο καλλιτεχνικό της στερέωμα σε σχέση με τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Έριξα μια ματιά σε Lifo παλιότερη και ανακάλυψα πως είχε δίκιο. Πλειάδα καλλιτεχνικών παραστάσεων, σε μικρούς και μεγάλους χώρους. Συνειδητοποιώ, όταν ένα πρωινό κάποιοι ηθοποιοί, ενεργοί, μου μήνυσαν πως είναι ένα από τα πιο ασύμφορα επαγγέλματα στην Ελλάδα, και βλέπω πως έχουν δίκιο επίσης. Οι μεγάλες παραγωγές ως γνωστόν εδώ στην Ελλάδα είναι τουλάχιστον απούσες, οι μισθοί της πείνας και τα θέατρα αυξάνονται παραδόξως με ρυθμούς βακτηρίων σε τριβλίο, όπου σταθεί και όπου βρεθεί ηθοποιός «παίζει», με πιο πρόσφατο παράδειγμα το θεατρικό που διαδραματίζεται στις τουαλέτες του Bios, δεν σοκάρομαι ούτε με τον χώρο, ούτε με τον χρόνο. Απλά ως σουρεαλιστής σκέφτομαι την εικόνα έντρομου πελάτη να κατεβαίνει κάτω, κατά τη διάρκεια του έργου, όπου ύστερα να ακούγεται το κατούρημα (πλιτς πλιτς) και μετά οι καταρράκτες του Νιαγάρα; ο ηθοποιός σε εκείνη τη φάση πως θα αντιδράσει; θα ξεκινήσει να ξελαρυγγιάζεται προκειμένου να τον ακούει το κοινό; ή κάποιος νοήμον θα στείλει τον άνθρωπο στις γλάστρες που στέκουν απ’ έξω, και καλά να είναι άντρας…αν είναι γυναίκα; Στην τελική ανάλυση, οι παραστάσεις που παίζονται είναι υπερβολικά πολλές, οι ηθοποιοί που αποφοιτούν επίσης…μήπως όλη αυτή η υπερπροσπάθεια δίνει ελάχιστες αξιόλογες προσπάθειες; ή όλες αξίζουν της προσοχής και των χρημάτων; προσωπικά με τραβάνε να πάμε θέατρο, όχι, δεν πάω συχνά γιατί ποτέ δεν έχω τον χρόνο να πάω να πάρω τα εισιτήρια και μετά τσιπ στο έργο…Επίσης η παρέα μου δεν απαρτίζεται από τρομερά θεατρόφιλους.

Στον αντίποδα (ψιιιιι γράφουμε σήμερα σε λέω!), οι μουσικές σκηνές επίσης πληθαίνουν. Προφανώς αποκλείοντας πατροπαράδοτων ελληνικών νυχτομάγαζων με γαρούφαλλα, αυτό είναι βεβαίως καλό, αλλά έχουμε εγχώρια ονόματα, έχουμε και εκ του εξωτερικού, πόσο μεγάλο budget πρέπει να διαθέτει ο μέσος Έλληνας μουσικόφιλος για να μπορεί να επισκέπτεται όλα αυτά τα μέρη;
Γενικά νομίζω πως ζούμε σε μια πόλη/χώρα με πολιτισμικό οργασμό αλλά γιατί οι φίλοι μας εκεί έξω δεν το έχουν καταλάβει ακόμα; γιατί όλα τα προϊόντα σχεδόν προορίζονται για αποκλειστικά εσωτερική κατανάλωση; οι άνθρωποι που ασχολούνται με την «διαφορετική» τέχνη τρέφονται; ή προσπαθούν να βγάλουν τον επόμενο μήνα ζωντανοί; στη σκηνή ή στις τουαλέτες; σαν ροκ συγκρότημα;

Υ.Γ. Σήμερα δεν λέει να έρθει ο Μορφέας να με πάρει…δεν μπορώ να καταλάβω…

pdap31d1ceia3m80u474tqxfo1_500

Και αναρωτιέμαι γιατί με «αυτό» αύριο μεθαύριο θέλω να ασχοληθώ, προφανώς ψάχνοντας και διεκδικώντας μια θέση κάπου ανάμεσα, σε όλο αυτόν τον μέγα και θαυμαστό κόσμο της τέχνης. Αλλά σε τι να προετοιμάζομαι, στη πρόζα ή στις πίπες; στο πήδημα της δουλειάς κυριολεκτικώς ή μεταφορικώς; άλλη μια ερώτηση…στο εξωτερικό γιατί σε όλους περίπου τους τομείς κυριαρχεί μια κάπως μεγαλύτερη αξιοκρατία και επίσης οι άνθρωποι εκεί γυρνούν σπίτι και θα έχουν φαγητό στο ψυγείο τους και τον επόμενο μήνα; όταν τα ονόματα γίνονται χιλιάδες παγκοσμίως, πως ξεχωρίζεις από το σωρό; ξεχωρίζεις; και πότε πρέπει κάποιος να ξεκινήσει; τα ίδια «όμορφα» είναι τα πρόσωπα των 20, 25 και 30; γιατί τόση βιασύνη για φρεσκαδούρα; Γιατί τόσο μεγάλη ανάγκη για νέα «κούτσουρα» στη φωτιά;

Advertisements