Γκάζι, Σάββατο βράδυ.

Κάθετη οδός στο Sodade, εκεί που βρίσκεται και το μπαράκι «Π», περπατάμε μαζί με μια φίλη μου. Της λέω να μην κοιτάξει, δύο αγόρια φιλιούνται και ξέρω πως δεν είναι και πολύ εξοικειωμένη με το θέαμα, τον έναν από τους δύο τον ξέρω. Στην ουρά του Sodade ένας γνωστός μου, τον κοιτάω, στρέφει το βλέμμα, είναι με κάποιον, προσπερνάμε με συνοπτικές και συνεχίζουμε προς την πλατεία, στο διάβα μας ζευγαράκια ομοφυλόφιλα και ετερόφυλα πιασμένα χεράκι χεράκι, συνυπάρχουν ιδανικά στην ίδια περιοχή, νιώθω πως εμείς μόνο έχουμε μείνει σε αυτή τη πόλη. Της χαϊδεύω την πλατούλα. Πάμε και χαιρετάμε τον Μαλακούκο στο μέρος που δουλεύει…είναι κουρασμένος, «έχετε και οι δύο τρελή χημεία, ζείτε στον δικό σας κόσμο όταν είστε μαζί, επικοινωνείτε»…φιλικά της συμπληρώνω, είναι πολύ καλό παιδί, καταλαβαινόμαστε απόλυτα. Βγαίνω από άλλο ένα μπαρ…με καρφώνει με το βλέμμα της, μου λέει πόσο ξεχωρίζω από το πλήθος, πόσο ανόμοιος είμαι μέσα σε όλο το Γκάζι, ότι πρεσβεύω την ποιότητα…αναρωτιέμαι ήσυχος στο σπίτι, τα θέλω όλα αυτά; τα βράδια βγαίνω πολύ σπάνια πλέον, κάτι το παρκάρισμα, κάτι η ξαφνική πληθυσμιακή ανάπτυξη στα στέκια μας με κλείνουν περισσότερο στο Mall, σε κινηματογράφους, σε συνοικιακά μπαράκια και μέρη που ακόμα προσπαθούν να μείνουν αυθεντικά και με μια γλυκιά ανάμνηση, πάντα με καλούς φίλους. Έτσι όπως πάω, θα μείνω μόνος…βάζω τικ σε αυτή τη φράση…αλλά από την άλλη δεν μετανιώνω που το κάνω γιατί ξέρω πως βρίσκεσαι εσύ κάπου και σε όλο αυτό τον σουρεαλισμό θα σε συναντήσω, ίσως σε κάποιο αεροδρόμιο, λίγο πριν φύγει η πτήση σου, ίσως πάλι στη γραμμή για καφέ, ίσως σε κάποια έκθεση…νοητικά θεωρώ πως σε έχω βρει…ελπίζω το ίδιο και για σένα…αλλά και πάλι ένα ερωτηματικό πλανιέται από πάνω μου… «Τα σπυράκια σου έχουν φύγει…»….χμ, ναι το ξέρω…έχω βρει το δρόμο μου και έχω ηρεμίσει μέχρι να διαβώ το μονοπάτι…όλοι θέλουν να μου σπάσουν τον τσαμπουκά, την ηλίθια ειλικρίνεια που με διακρίνει που από αθωότητα λέω την αλήθεια πριν ψάξεις εσύ να την βρεις, δεν μου αρέσει ακριβώς να με ανακαλύπτουν, τα κάνω όλα πρώτα εγώ, πριν με ρωτήσουν, πριν μου το ζητήσουν…μια ανεξήγητη βιασύνη…μια αγάπη να βρίσκομαι ένα βήμα πιο μπροστά, αλλά αυτό νομίζω είναι και το κλειδί της επιτυχίας, μυρίζεσαι τον θάνατο της δημιουργίας και τους άλλους που έρχονται να αντιγράψουν πριν καλά καλά δράσουν, εσύ έχεις ήδη φύγει. Είμαστε ιλοποιηστές ιδεών, εκτελεστικά όργανα μιας αστυνομίας του δικού μας μυαλού και επιλέγουμε τι θα ξεσκαρτάρουμε από το σωρό. Κάθε μέρα και μια νέα ιδέα, κάθε μέρα και μια νέα οδύσσεια, κάθε μέρα και ένα λαμπρό πρωινό, κάθε μέρα μια νέα ανάσα…

Υ.Γ.Δωράκι με μουσικούλες.

Advertisements