Όταν η πρώτη βροχή έπεφτε και τα δάχτυλα των ποδιών μου ένιωθαν γυμνά το νερό και την ανατριχίλα μιας υποψίας κρύου ανάμικτης με υγρασίας ευχόμουν στον εαυτό μου «καλό καλοκαίρι», για μένα τελείωνε ο χειμώνας. Συνήθως τον Σεπτέμβριο συμβαίνουν τα ερωτικά σε μένα, είναι must πλέον, αναμένω τον επόμενο Σεπτέμβριο ή κάποιο Σεπτέμβριο που θα με βρει με τον ίδιο άνθρωπο που με βρήκε και ο Αύγουστος και ο Μάρτης και όλοι οι μήνες. Είμαι υπερβολικά αισιόδοξος (αύριο μπορεί να είμαι κατσούφης, η κυκλοθυμία παραμένει σταθερά!) αλλά νομίζω πως η στιγμή έφτασε. Έμαθα πολλά από αυτόν τον άνθρωπο, ότι για να γίνει κάποιος καλλιτέχνης δεν είναι απαραίτητο να διδαχθεί τίποτα, φτάνει οι προεκτάσεις του σε κάθε μέρος του σώματος του να αφήνουν ένα δαχτυλικό αποτύπωμα εκεί που εκείνος θέλει. Οπότε αυτή τη περίοδο απλά μαζεύουμε όπλα, συγκεντρώνουμε ομάδες, γνωρίζουμε φωτογράφους, χορευτές, σκηνοθέτες κάθε είδος ανθρώπου που θα είναι δίπλα μας για να συγκροτήσει την ομάδα μας όταν εμείς αποκτήσουμε το χώρο και το όραμα. Προς το παρών προσπαθώ να ολοκληρώσω έναν πίνακα ανάμεσα στα σφιχτά προγράμματα της σχολής, στις ατελείωτες μεταμεσονύχτιες συζητήσεις με το γλυκό μου αγόρι και στις εξόδους στην όμορφη Αθήνα. Ονειρεύομαι ταξίδια εκεί έξω, αλλά δεν ξέρω όχι όνειρα φοιτητικά, δεν νιώθω καν φοιτητής, μπαίνοντας στη σχολή έμαθα να δουλεύω και κάποιες φορές να προγραμματίζομαι και να τακτοποιώ και πρώτα από όλα έμαθα τα σωστά βήματα για να φτάνω στους στόχους μου. Ονειρεύομαι ταξίδια εκεί έξω για να δω παραστάσεις, να γνωρίσω κόσμο και σε κάποια φάση να προβάλω την τέχνη μου, πείτε με ψώνιο ή όπως θέλετε αλλά θέλω να φτάσω μακριά αυτά που έχω στο μυαλό μου. Και πιστεύω (άγνωστο γιατί) πως και εδώ και εκεί όλα θα πάνε καλά… Όλα μοιάζουν διαφορετικά όταν έχεις κάποιον, ή έστω μια ηλιθιώδη σκέψη ότι σε σκέφτεται και εκείνος, αλλά είναι τρομερό να ανοίγεις το στόμα σου-που είναι έτοιμο να σκάσει-να τα αραδιάζεις όλα και εκείνος να μένει. να μένει για σένα!

Υ.Γ. Προσπαθώ να φτάσω στα κιλά που ήμουν, βασανιστικά και αργά να μειώσω την κατανάλωση τσιγάρων αλλά δεν ξέρω αν γίνεται στην τελική, έχω φάει φρίκη με το συγκεκριμένο θέμα. Ακόμα, προσπαθώ να βρω ενα ρημαδιασμενο σινθεσαιζερ ακομα 1 χρόνο μετά πως λειτουργεί, να γράψω στοίχους και σκέψεις σε χαρτί κανονικό και όχι σε μπακαλόχαρτο! Αυτά…η ζωή προχωράει…Τα άγρια παιδιά είναι τα καλύτερα παιδιά(άσχετο για τη σειρά λέω!)!

Υ.Γ.2 Εφημερίδες, περιοδικά, εφημερίδες και πάλι εφημερίδες! Κόβω αποκόμματα να μην πνιγώ στο δωμάτιο μου! Οργάνωση λέμε, όχι αστεία!

Φιλιά παίδες!

Advertisements