Το είδα εκεί έξω και μου άρεσε…και το δανείστηκα…

Αναρωτιέμαι πλέον αυτές τις μέρες γιατί σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ μου…

Νομίζω πως το «όπλο» μπούκωσε από μόνο του…δηλαδή προσπάθησα να κάνω κάτι πιο επαγγελματικό, νομίζω πως με τη κριτική της Μόνικα το πέτυχα, μετά με τη Μαντόνα ελπίζω το ίδιο…ε και μετά κόλλησα…δεν ήθελα άλλο να περιγράφω σκέψεις, δεν ήθελα να γράφω για αισθήματα, ούτε για όνειρα, ούτε για συμβάντα…στο πίσω πίσω του μυαλού ανακαλύπτεις ότι δεν γουστάρεις κανένας να έχει σχέση με τη προσωπική σου ζωή και με το τι σημαίνει αυτό για σένα. Κάποτε δεν φοβόμουν να εκτεθώ, ίσως να «χλευάσω» τον εαυτό μου μπροστά σε άλλους αλλά μερικές φορές η ηλίθια λογοκρισία που μπορεί να δεχτείς σε ανύποπτη στιγμή, μπορούν να σε ξενερώσουν απίστευτα μιας και σχόλια άλλου τύπου εδώ φαίνονται να είναι ένα θέμα ουτοπικό πλέον. Υπάρχουν και άνθρωποι χωρίς μπλογκς θα ήθελα να ανακοινώσω και υπάρχουν και άνθρωποι που δεν κρύβονται πίσω από «περσόνες» ή από περιορισμούς που οι ίδιοι θέτουν στον εαυτό τους. Θα ήθελα πάρα πολύ να γράψω αυτά που συμβαίνουν αυτή τη περίοδο στη ζωή μου καθώς είναι συναρπαστικά κάποια από αυτά…και ίσως λέω ίσως να βοηθούσα κόσμο έτσι…αλλά θα επιλέξω να το κάνω σίγουρα από άλλο βήμα και άλλη επωνυμία καθώς πιστεύω πλέον πως πολύ κράτησε αυτό το ταξίδη…

Τα λέμε…

Advertisements