Πάντα πίστευα ότι το μεγάλου ατού της ήταν η ταύτιση των ανθρώπων που την ακούν, για αυτό και οι πολλές μεταμορφώσεις της, ξεκίνησε από το περιθώριο με τις ανύπαντρες μητέρες, τις υλιστικές ξανθιές, τις κοπέλες που παίζουν με τους άντρες, τις πιστές και ερωτευμένες και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ. Είμαι η Madonna, ερχομαι σε άλμπουμ, γίνομαι ένα με σένα και συμφέρω!

Η μόνη αληθινή Madonna ίσως να ήταν το Ray of light της, πειραματικό, extreme, με στοίχους που είχαν πανανθρώπινο χαρακτήρα και άγγιζαν τους πάντες. Ύστερα συνεχίζεινα κάνει αυτό που κάνουν όλοι,making money και όχι μόνο!

Το Candy shop είναι όντως κολλητικό όσο οι τσίχλες στα δόντια. Απίστευτα εθιστικό, γεμάτο επαναλήψεις, μια αμαρτία για να χορέψεις, να παίξεις με την άγρια σεξουαλική διάθεση του, να το σιγοτραγουδήσεις παντού. Δεν είναι μπροστά αλλά ακολουθεί το μότο της εποχής καψίματος και μαλακίας που ζούμε, του χάους και των σχέσεων από απόσταση. Της Σκύλλας που είσαι εσύ, η αφεντικίνα σου, εκείνη που σε κόβει στο μάθημα. Των μεταμορφώσεων, τις φθοράς που μας διέπει και τόσα άλλα. Μέσα στην προχειρότητα που κυριαρχεί. Οπότε ουσιαστικά παραμένει επίκαιρη για ακόμα μια φορά. Στο κάτω κάτω όταν μιλάμε για pop και Icons who give’s a shit about the music?

Advertisements