Συνήθως γράφω όταν έχω λόγους. Αυτή την περίοδο είμαι από τους λίγους που ξέμειναν στην Αθήνα και γεμίζουν τα βράδια τα μέρη που όλοι εσείς είστε τώρα διακοπές και τα φισκάρατε πριν, πρέπει να παραδεχτώ πως πλέον το παρκάρισμα είναι άνετο και επιτέλους βρίσκω κενό καναπέ στο Hoxton!

Ο λόγος που αυτή τη φορά γράφω είναι ο δίσκος της Monika Avatar. Θυμάμαι στις αρχές όταν είχε πρωτοσκάσει από το αβγό της που όλοι οι φίλοι μου την έκραζαν, δεν τους άρεσε η μουσική της και την θεωρούσαν απαράδεχτη, ο καιρός πέρασε, η εμφάνιση στο Gagarin 205 δεν μάγεψε κανέναν από εκείνους παρά μόνο εμένα, την θυμάμαι στη σκηνή να κουνιέται νωχελικά, ολίγον άτσαλα θα παραδεχόμουν αλλά ήταν ωραία, γιατί μου θύμιζε πάντα το κορίτσι της διπλανής πόρτας που πάντα άκουγα παράξενους ήχους από το δωμάτιο της και την κοπέλα που έπαιρνε την κιθάρα στα κάμπινγκ και τραγουδούσαμε μαζί. Ο χρόνος πέρασε και η Monika γέννησε το πρώτο της παιδί, ολίγον ξεθωριασμένο και απόλυτα γραφιστικό σε ότι αφορά τα εξώφυλλα.Έτσι διαβάζοντας τόσες συνεντεύξεις και ουσιαστικά έχοντας προσωπική γνώμη οδηγήθηκα στο να αγοράσω το άλμπουμ της.

Ο ήχος της Monika έχει κρατήσει τη ζεστασιά των homemade στούντιος και τα λάθη στη κιθάρα της. Αλλά το θέμα είναι πως όσα χρόνια ακούω μουσική μερικές φορές όταν δεν είμαι στα καλά μου την πέφτω στα έντεχνα και μέσα στην κοψωφλεβιά μετά από καιρό καταλήγω να είμαι καλά και να οδηγούμε στα παλιά καλά χαρούμενα λημέρια της pop, brit pop, pop/rock, alternative…η πιανιστική ποπ της Monika καταφέρνει κάτι που κανένας μουσικός δεν έχει καταφέρει, νιώθω γυμνός όταν την ακούω, και βγαίνει το αληθινό συναίσθημα που τώρα εδώ και καιρό νιώθω, θλίψη, απέραντη και τρομερή μοναξιά με χίλια κρατήθηκα να μην με πάρει από κάτω η μουσική της και φοβάμαι πως το άλμπουμ της θα καταχωνιαστεί κάπου βαθιά…

Υπάρχουν όμως πολλά που λατρεύω σε εκείνην, η αισθησιακή φωνή της, τα τέλεια αγγλικά της, το γεγονός ότι ξέρω πως να τραγουδήσει πονεμένη και πως να πει ένα χαρούμενο γρήγορο κομμάτι. Η αθωότητα που κρύβει μέσα της, η πίκρα, το Not young in my youth ήταν και θα είναι πάντα το κομμάτι μου, συγκινησιακό, απόλυτο στις έννοιες και καθαρό σαν νερό, βλέπεις μέσα του, ακούς τους φίλους σου, ακούς τον εαυτό σου, ακούς μια γενιά που μεγάλωσε στα μπαλκόνια και που σήμερα βρίσκει σε κάθε σημείο του συστήματος που οι μεγαλύτεροι έφτιαξαν και κατέστρεψαν κάθε υγιές συναίσθημα. Κάθε πηγαία χαρά και σήμερα βγαίνουν σε διαφήμιση και σου λένε «βγάλτο από μέσα σου» και αναφέρονται στην κατάθλιψη, δεν έχω τίποτα άλλο να πω για τον κόσμο που μεγαλώνουμε, σκατά στα μούτρα τους εκείνων που τον έφτιαξαν, το λεω αυτό τώρα γιατί αύριο μεθαύριο δεν ξέρω αν θα μπορώ να το πω…

Υ.Γ.Monika καλή τύχη εκεί έξω, εκτός Ελλάδος καλή μου, εκεί έξω, να μας βγάλεις ασπροπρόσωπους, γιατί το αξίζεις.

Advertisements