Fisrt of all i would like to thank The impressed guy!

Δεδομένου ότι δεν έχω ξεσκιστεί και στις εμπειρίες, καθότι σχετικά μικρός, ουσιαστικά θα προσπαθήσω να διαλέξω κάποια κομμάτια που τα κουβαλάω πάντα μαζί μου και τα σιγοτραγουδάω όταν λόγω έλλειψης τεχνολογίας θέλω να διασκεδάσω την ώρα μου και να ξεχαστώ με αυτά.

  1. Yellow Submarine-Beatles

Είναι ένα κομμάτι πολύ παλιό, μου θυμίζει σαραβαλάκι Renault No5 ταξιδεύοντας με την φαμίλια για διακοπές, οδεύοντας προς παραλίες, μια παιδική αθωότητα καθούμενη στα πίσω καθίσματα να γκρινιάζει που έχει καεί. Στιγμές που την χαρά δεν θα έχω να ξαναζήσω μάλλον ποτέ, τόση ξεγνοιασιά και ηρεμία, καθώς πρόσφατα έμαθα πως οι “επιλογές” φέρουν συχνά μαζί τους τις επιπτώσεις. Η ασφάλεια εκείνων των ημερών έχει φύγει και έμεινε μόνο το τραγούδι να μου τα θυμίζει και το συγκρότημα, απλά μια ανεπανάληπτη αγάπη προς το πρόσωπο που τους άκουγε αλλά και τους ίδιους. Αφιερωμένο, ξέρεις πως δεν θα στο πω ποτέ, ούτε και εσύ. Μας έφαγε η αυστηρότητα. Τεσπα…

2. Believe-Cher

Το πρώτο αγαπημένο τραγούδι, το πρώτο βίντεοκλιπ στο MAD τότε, το πρώτο άλμπουμ δώρο της θείας μου. Μεγάλη αγάπη, δεν ξέρω γιατί, αν θυμάμαι καλά 5η δημοτικού, το 1999. Κάπως έτσι ξεκίνησα να ακούω τη δική μου μουσική, μέχρι πιο πριν κάτι σαν απέραντο μαύρο…

3. Spinning Around-Kylie Minogue

Η μεγάλη σου αγάπη και παντοτινή, μια σέξι τύπισσα φορώντας λαμέ σορτσάκι αρπάζει έναν κούκλο από τον καναπέ και τον στριφογυρνάει στην ντίσκο, αυτό ήταν, το απόλυτο είδωλο, η Ίον αμυγδάλου μου μπήκε στη ζωή μου, θυμάμαι που είχα πρώτοανακαλύψει τότε το ΚαΖαά και περίμενα με τις ώρες να κατεβεί το “on a night like this” με dial up μέσα στον κατακαλόκαιρο και να βλέπω τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα ανελλιπώς μήπως κατεβεί περισσότερο. Από τότε την ακολουθώ δισκογραφικά σε κάθε κίνηση της και θεωρώ πως είναι ότι καλύτερο υπάρχει στη μουσική βιομηχανία, κατασκεύασμα μεν αλλά δεν ξέρω, αυτή τη κοπέλα αν την γνώριζα στοίχημα ότι κάθε Σ/Κ θα πίναμε καφέ και θα περνάγαμε τέλεια, έχει κάτι το ανέμελο και τρελό.

4. Drowned World-Madonna

Θυμάμαι πως όταν είχε βγάλει το music μου άρεσε και το χόρευα σε όλα τα πάρτυ, αλλά πάντα την αντιπαθούσα, δεν ξέρω γιατί. Κάτι το γκλάμουρους που κουβαλούσε πάνω της, κάτι το ότι την γνώρισα σε προχωρημένη ηλικία, δεν ξέρω…Ο έρωτας ήρθε το 2005 με το Confessions on a dancefloor θυμάμαι που δούλευα και κάποιο Σάββατο είχα τελειώσει νωρίτερα οπότε σχεδόν εθιμοτυπικά αγόραζα ένα άλμπουμ. Συγκεκριμένα είχα μπουκάρει στα μετρόπολις και έπαιζαν το νεο της αλμπουμ, ρωτάω αν είναι αυτό και τρέχω σφαίρα στο σταντ, το αρπάζω, το πληρώνω και πάω σπίτι για ακρόαση. Το επόμενο Σάββατο επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος για να πάρω το Ray of light, ακολούθησαν και άλλες αγορές, αλλά μετά μου πέρασε…πλέον απλά παρακολουθώ το φαινόμενο και αναρωτιέμαι πότε θα σταματήσει να είναι θύμα του εαυτού της. Το θέμα είναι πως το συγκεκριμένο τραγούδι βγάζει μια απίστευτη ηρεμία, είναι σαν ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, κάθε άκρο του κορμιού σου ταξιδεύει.

5. Ευτυχία είναι αυτό-Μανώλης Φάμελλος

Αυτό το άλμπουμ αναρωτιέμαι πως βρέθηκε στα χέρια μου, δηλαδή πως μου ήρθε και το αγόρασα…Μάλλον ψαχνόμουνα εκείνη την περίοδο και έτσι κατέληξε στα χέρια μου το «ποτέ…όπως πριν», δεν μου άρεσε σαν δίσκος, πάντα με έπιανε κάτι σαν ύπνος με αυτό τον καλλιτέχνη, τον άκουγα και γυρνώντας από την δουλειά, είχα ρίξει κάτι ύπνους στο τζάμι των λεωφορείων, σκέτο όνειρο! Αλλά δεν ξέρω, το τραγούδι αυτό μου έμεινε για πάντα, παρέα με μία ελπίδα πως θα βρω τι σημαίνει για μένα ευτυχία, θεωρώ πλέον πως είμαι πολύ κοντά.

6. Somewhere only we know-Keane

    Οκ, ίσως η πιο ρετρό μπάντα ή αλλιώς οι φλούφλιδες όπως τους έλεγαν οι συμμαθητές μου και φίλοι (μπρρρρρρ…ευτυχως αλλαξαν τα δεδομένα!) στο σχολείο, το πιάνο, αυτό έκανε την διαφορά, η άλλη μεγάλη λατρεία, αυτό το όργανο νιώθω να μιλάει στο αυτί μου (αυτό παρεξηγείτε πολύ…), είναι το μοναδικό το οποίο καταλαβαίνει η φωνή μου για να ανεβεί και να κατεβεί. Με ελέγχει και κάποια μέρα θα μάθω να το ελέγχω και εγώ!

    7. Τάνια (αθάνατη!) Τσανακλίδου-Γερνάω Μαμά

      Δεν υπάρχουν λόγια, μόνο λυγμοί και κλάματα…για την μητέρα μου…

      8. El Tango De Roxanne-Ewan McGregor, Jose Feliciano, Jarek Koman

        Το έχω χορέψει αμέτρητες φορές στο σαλονάκι που θα αφήσω τώρα, όταν έλειπαν οι γονείς μου, στο τέρμα η μουσική και να ξελαρυγγιάζομαι με τις ώρες. Απίστευτη δύναμη, καταραμένη φωνή και μπουρδέλλα, σαν τη ζωή που κάνουμε…

        9. Why do you love me-Garbage

          Άκυρη η στιγμή που τους έμαθα, Τρίτη λυκείου, περιορισμοί, πίεση, κάπου έπρεπε να το ρίξω και εγώ, και το έριξα και καλά στο ροκ. Βόλτες, μίσος, χαρά, χοροπηδητό. Αυτά, το συγκεκριμένο συγκρότημα από τότε μου έδωσε πολλούς λόγους για να θέλω να σπάσω ντουλάπες και να βρέξει μέσα στον κατακαλόκαιρο.

          10. Season’s Change-Anastacia

            Ακυκλοφόριτο κομμάτι, είναι στον τελευταίο δίσκο της, είναι η πιο hard rock και καλά πλευρά της Anastacia, την γνώρισα από το πρώτο κιόλας αλμπουμ της, την λάτρεψα για τα γελάκια της, για το γρατζούνισμα στη φωνή της, για το βάθος της στη φωνή, μια μαύρη αμιγώς φωνή με πολύ πάθος και αλήθεια. Σπάνια καλλιτέχνης…(xm…to brika se game tin kali poiotita ixou,min barate)

            +1 Μιχάλης Δέλτα και Τάνια Τσανακλίδου-Envy

            Ναι το ξέρω, έκανα ζαβολιά αλλά δεν γινόταν να κρύψω όλο το μελλοντικό μου παρών της ηλεκτρονικής μουσικής. Τελικά δυσκολεύτηκα πολύ να ξεχωρίσω 10+1 κομμάτια αγαπημένα και να γράψω αυτό το ποστ. Παρέλειψα ίσως το The music of the night from The Phantom of the opera το οποίο και έχω τραγουδήσει σε γιορτή του ωδείου μου, το ξέρω βλακεία που λέω άλλο ένα κομμάτι αλλά μου αρέσει τόσο πολύ και περιγράφει ακριβώς την φάση στην οποία βρισκόμουν πριν λίγο καιρό και που θα βρίσκομαι για αρκετό καιρό, απλά κάποια στιγμή όλα κάνουν πέρα για να επιβιώσουμε. Δεν έχω να προσκαλέσω κάποιον, άλλωστε δεν έχω ιδέα αν έχω φίλους στην μπλογκόσφαιρα παρόλα τα όσα λέει το blogroll.

            Ωστόσο θα με ενδιέφερε πολύ η λίστα του Jirashimosu.

            P.S.Click at every song and you will download the song,except Anastacia’s and Beatles,sorry.

            Advertisements