Σε αγαπώ, δεν έχει νόημα να στο πω, οπότε το γράφω εδώ αφού ποτέ δεν θα το διαβάσεις, σε ξέρω, σε ακολουθώ, σε μυρίζω αλλά ποτέ δεν θα σε αγγίξω, δεν θα σε νιώσω κοντά μου. Δεν ξέρω γιατί, εσένα δεν σε φοβάμαι, από όλους τους άλλους νιώθω σαν να είσαι αδερφός μου, μπορεί να γινόσουν και εραστής μου αλλά δεν έχω ιδέα…Γράφω τόσο νωρίς το πρωί γιατί όταν σηκωθώ μπορεί να μην το θυμάμαι οπότε να εκπλήξω τον εαυτό μου ευχάριστα που τουλάχιστον ανανεώνω αυτό το βλογκιδιο…έχει την πλάκα του αν και ξέρω πως είναι παθέτικ…ένα ποτό φέτος το καλοκαίρι δεν έχω πιει ακόμα…δεν έχω νιώσει καν πως έχει έρθει…γιατί γαμώτο έχει χειμώνα ακόμα στην καρδιά μου? σε περιμένω να έρθεις από ψηλά, ελπίζω να έρθεις, όχι δεν θα κάνω το λάθος πάλι να προχωρώ χιλιόμετρα μπροστά και να χάνω το τώρα…σήμερα αν συνέχιζες θα σου έλεγα πως θέλω να κλάψω…ευτυχώς σταμάτησες γιατί δεν θα το άντεχα…όλα αυτά που σου έγραφα μπορεί να τα πιστεύω, αλλά ποιός μου λέει πως είμαι ακόμα πιστός…δεν ξέρω, θέλω να πάω Μαγκαζέ…ξανα. έτσι στα ξαφνικά σήμερα πέρασα δυς από εκεί και ήταν γεμάτα όλα τα τραπέζια…χάζεψα, ει εσύ! γιατί μου πήρες την θέση?

Advertisements