Κάθε φορά που γυρνάω και σου λέω κοίτα εκείνο το ζευγαράκι και πόσο αγαπημένοι είναι μου το χαλάς, πετώντας μου πως και καλά φαίνονται έτσι επειδή είμαστε μακριά, δηλαδή με το μπουν στο αμάξι για το σπίτι θα ξεκινήσουν να πλακώνονται…

Ωραία και πες πως έχεις δίκιο, το όλο θέμα είναι όμως πως δεν γίνεται στον δικό μου κόσμο, τον κόσμο του υπαρχτού μαζοχισμού χωρίς να το καταλαβαίνει ο ιδιοκτήτης, να μου καταρρίπτεις όλα τα όνειρα. Και τι και αν σκοτώνονται και τι όχι; μερικές φορές έχουμε μια κωλοανάγκη να πιστέψουμε σε έναν ή σε πολλούς θεούς, ακόμα και αν ξέρουμε πως δεν υπάρχουν, έτσι και εγώ θέλω να σκέφτομαι τα ιδανικά ζευγάρια, όλα τα κλισέ και όλα τα ρομάντζα, ζουν ο ένας για τον άλλον, φτιάχτηκαν ο ένας για τον άλλον, πως περπατάνε ανέμελα στο δάσος με τον σκύλο τους βόλτα, πως μένουν για αρκετό διάστημα μαζί, πως αντέχουν ο ένας τον άλλον, πως ταιριάζουν στις ιδιοτροπίες, πως δεν βαριούνται τις παρέες του ενός και του άλλου… Μην μου σκοτώνετε τις σκέψεις γαμώτο, γιατί θα πάω να φουντάρω!

Advertisements