Ανακατεύοντας εφημερίδες, ξόρκια, μαντζούνια, καφέδες, καπνούς, σβήνοντας κεράκια, αφήνοντας ανθρώπους πίσω και καλωσορίζοντας νέους, φρεσκαδούρα στα μαλλιά, σοφία στα πόδια και βλέμμα αγελάδας στα μάτια γιορτάζω τα γενέθλια μου. Φέτος ινκόγκνιτο, με βλέμμα αντρός που έχει φάει τη ζωή με το κουτάλι περιδιαβαίνω τους δρόμους προσπαθώντας να μείνω μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στη καθημερινότητα μου και όχι στο σουρεάλ, όση ώρα η Μπλανς στέκει με το τσιγάρο της και μια ξεψυχισμένη Μελίνα τραγουδάει το δίκοπο μαχαίρι χωρίς ανάσα.

21 λοιπόν και η ζωή ανοίγει τα πόδια της μπροστά μου ενώ ο λύκος της Τάνιας έχει κρυφτεί ή έχει μπει μέσα μου και τραγουδάει μαζί μου δραματικά…Πλέον στα αφτιά μου ακούγονται μουσικές που χαρακτήρα ξεκάθαρο έχουν αλλά ο συνδυασμός τους μπορεί να σκοτώσει κάθε άνθρωπο μεμονωμένης περίπτωσης ενώ παράλληλα να τον ευχαριστήσει. Είναι και είμαι όλα αυτά που οι μεγαλύτεροι ίσως δεν μπορούν να καταλάβουν σε ένα κόσμο που μεταμορφώνεται με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς. Ξεφύγαμε από underground για να ανεβούμε ψηλά και να ξαναβυθιστούμε σε ένα επίπεδο διαλογισμού που είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Ο κόσμος με θεωρεί ψώνιο, εσύ με θεωρείς όμορφο και επιρρεπή στην αγάπη, ο άλλος απλά δεν με ξέρει. Ότι δεν λάμπει, δεν σημαίνει ότι δεν είναι χρυσός, τα διαμάντια αν και θαμπά ορισμένες φορές παραμένουν οι καλύτεροι φίλοι των ξωτικών και εσύ και εγώ είμαστε ένα από αυτά. Η τέχνη που σε περιβάλει δεν είναι αμφιλεγόμενη, απλά πλέον κλασσική. Δεν φωνάζεις, δεν ουρλιάζεις απλά περνάς την γραμμή σου, έτσι απαρατήρητος και οι άλλοι ακολουθούν… Έξυπνος, πνευματώδεις και γρήγορος όσο ποτέ συνεχίζεις σε έναν δρόμο που μόνος σου φτιάχνεις, μόνος σου ακολουθείς. Η δραματικότητα δεν είναι κάτι απαραίτητα κακό, ούτε η φαντασία… Portishead, Goldfrapp άλλαξαν και ήρθαν για να σου κρατήσουν συντροφιά, εσύ τώρα τους ανακαλύπτεις. Σημασία δεν έχει τι θα κάνεις εσύ, ούτε τι θα κάνουν άλλοι, σημασία για κάποιους έχει απλά να ζεις, απλά να επιβιώνεις. Ξέρεις πως θα πεθάνεις και μόνος σου πια θα ζεις. Ταλέντα μέσα σου πολλά αλλά μόνο χέρια σαν τα δικά σου θα τα υποστηρίξουν, προλαβαίνεις να τα κάνεις όλα; όχι, αυτό δεν γίνεται. Απλά χώρισε τα σε περιόδους. Τώρα δεν γράφεις, τώρα σκιτσάρεις, τώρα δεν κάνεις τίποτα από τα δύο απλά τραγουδάς, τώρα τίποτα από τα τρία απλά παίζεις θέατρο. χαρά, λύπη, ξεπεσμός, σηκώνεσαι, επαναλαμβάνεσαι, γελιέσαι, γελούν μαζί σου, σε παρατάνε και σε ξαναβρίσκουν, ένα σκυλί…ένα κουταβάκι αυτό είσαι….

Είμαι; ποιός είσαι εσύ που θα με κρίνεις; φάε σκατά, αυτό κάνε…δεν με κρίνεις απλά με κοιτάς, έχω την δύναμη να σε καταστρέψω, αλλά δεν θέλω, μείνε αν θες, απλά θέλω να με φοβάσαι…

Δεν είναι ακόμα ένα άρθρο για να κλάψεις, ούτε ένα άρθρο για να αγαπήσεις, ούτε καν εγώ δεν είμαι, λέξεις αραδιασμένες στην οθόνη ενός υπολογιστή είναι και οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, την ζωή για να την ζεις πρέπει κότσια να έχεις και την αλήθεια στα μούτρα σου θα την πετάξω. Πλέον όμως πίνω κόκα κόλα και για να μείνουν όλα ίδια, αλλάζουν…σταδιακά…αλλάζουν…εκτός από εσένα…εσένα…εσένα…που το καπέλο σου φορείς στραβά και καπελίνο δεν έχεις να μαζέψεις, μα τη στροφή μου θα κάνω χαλαρά και μάγκα θα σε πουν όπως και αν βρέξει…

Advertisements