Κοιτάς γύρω σου και μετά του απευθύνεις τον λόγω ρωτώντας τον αν θυμάται που μένεις, φυσικά! δεν ξεχνιέται σου απαντάει και ανάβει αλλάρμ και σταματάει το αμάξι…πλησιάζεις και τον φιλάς, στο μάγουλο, μάλλον διακριτικά και εκείνος ξαφνιασμένος σε φιλάει πίσω στο αυτί σαν εσύ να τον καθοδήγησες εκεί…σου λέει ένα παράξενο «σε ευχαριστώ» ενώ εσύ έπρεπε να το πεις…
     Οδηγώντας για το σπίτι αναρωτιέται αν ξέρεις ή υποψιάζεσαι όλα αυτά που σκέφτεται και νιώθει για σένα. Μπάμ! Χτυπάς την πόρτα και ο άλλος μουγκρίζει σαν θηρίο. Οι ρόλοι σίγουρα έχουν αντιστραφεί…Αυτό που δεν περιμένεις είναι ότι θέλει να σε σπάσει στο ξύλο, να σε γεμίσει μώλωπες παντού…και ύστερα ενώ το αίμα στάζει από το στόμα σου να σε φιλήσει…θέλει να σε κάνει να πονέσεις όσο περισσότερο γίνεται μήπως νιώσεις την αληθινή αγάπη, καταπιεστική και καταστροφική…Δεν του αρέσει να μοιράζει τα κομμάτια του και την ώρα που σε αφήνει είναι πιο δυνατός από ποτέ, θέλει απλά να ξεκουμπιστείς από το αμάξι του και να πας στο διάολο, εκεί που ανήκει η δική σου ψυχή που δεν ακολούθησες το μονοπάτι του…Ευχή και κατάρα την ώρα που γνωρίστηκαν η φωτιά με το νερό…
     Κοιτάει μέσα στα μάτια σου την ώρα που δεν τον παρατηρείς…μάλλον τον περνάς απαρατήρητα, δεν θα σου ζητούσε να μείνεις παραπάνω στο αμάξι γιατί δείχνει πόσο βιαστικός είναι, απλά σε πετάει χωρίς καμιά καληνύχτα…απλά ένα μούγκρισμα…
Τα μάτια σου έχουν νερό, πολύ νερό…μάλλον είναι εκείνος η φωτιά αν κρίνει από τα ξηρά μάτια του, αλλά θέλει να ξέρεις πως τα δικά του δάκρυα τρέχουν πιο συχνά και είναι πιο σημαντικά από κάθε τι σε αυτό τον κόσμο αλλά δεν θα τρέξουν για σένα…χαμένο ξενέρωτο τραγούδι.

Advertisements