Τα μαλλιά του πέφτουν στους ώμους του, ίσια. Κάθεται σε μια γωνία του δωματίου του παρέα με τις εφημερίδες για πέταμα για να τις ξεδιαλύνει, δίπλα ο καφές ανυπομονεί να αγγίξει τα σαρκώδη χείλια του για να του χαρίσει ακόμα μια γουλιά. Στο ραδιόφωνο τον συνοδεύουν διάφορες μελωδίες… Το βλέμμα του είναι καθαρό, τα κλειστά μπλε μάτια του χαμογελούν για το έργο που επιτελεί και την χαρά που επιτέλους βρήκε τον χρόνο να το κάνει με ευχαρίστηση. Σπουδάζει κάπου, γνωρίζοντας πως το σπουδάζει για να έχει εξασφαλισμένη κατά μία έννοια την ζωή του έχοντας επίγνωση ότι κάτι τέτοιο στο μέλλον δεν πρόκειται να συμβεί. Κοιτάει έξω από το παράθυρο, ο ουρανός σκοτεινός όπως και το μυαλό του, τα σύννεφα είναι φιλικά και μπορεί να τα αγγίξει, η πρώτη βροχή ξεκινάει, σε έναν Σεπτέμβριο που ο χρόνος δεν έχει επιστροφή, σε μια νεότητα και σε μια ευχαρίστηση που δεν θα προλάβει να ζήσει. Συνεχίζει να διαβάζει, κόβει εικόνες που προκαλούν έκπληξη με την έμφυτη ομορφιά τους, σκίζει εικόνες και άρθρα που προκαλούν το ενδιαφέρον του, διαλέγει γυμνές φωτογραφίες που τον διεγείρουν και άλλοτε που τον σοκάρουν. Είναι σπάνιο να έχει δικαίωμα να διαλέγει τα κομμάτια της κοινωνίας που θέλει να βλέπει μέσα από τον καθρέφτη της, τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Ένα περιοδικό έχει αφιέρωμα στους νέους και νέες της σκηνής των τεχνών, τους «φρέσκους», κοιτάει με απορία και πετάει το περιοδικό ολόκληρο στον κάδο, χωρίς να ασχοληθεί ιδιαίτερα. Όχι, δεν ακυρώνει μια νέα ολόκληρη γενιά έτσι, σκέφτεται, απορεί και καταλήγει πως εκνευρίζεται που δεν είναι ανάμεσα τους. Που δεν έχει βρει ακόμα και εκείνος τον δρόμο του. Που δεν έχει παίξει στο θέατρο ακόμα ή δεν έχει μπει ακόμα στο στούντιο για να ηχογραφήσει παρά κάθεται και αναμένει το πρωτοβρόχι, την μέρα που η αναμονή, η από μόνος του υποβαλλόμενη θα σταματήσει και πλέον το ταλέντο του θα τρέξει ανάμεσα στα στάχια για να βρει τον δρόμο προς το ποτάμι και με τα χρόνια θα φτάσει στην θάλασσα και μετά στο χώμα. Ωριμότητα διαθέτει και ζυγίζει ότι και να του πεις, δεν ξεγελιέται εύκολα απλά μερικές φορές παίζει με την ψυχή του, μια ψυχή που κλαίει συχνά, που έχει πολλούς πόνους… Θα ήθελε να έχει φτερά και κορμί για να πετάξει μακριά στα μέρη που θα τον σώσουν και θα τον αποθεώσουν από το ψυχοφθόρο παιχνίδι της εύρεσης της οδού της επαγγελματική καταξίωσης και πορείας…ίσως και της αγάπης, της ευτυχίας και την ασφάλεια της μιας και μοναδικής αγκαλιάς…

Advertisements