Πώς πάει το καλοκαίρι;…νομίζω κάπου το διάβασα.
Η απάντηση μου είναι αργοπεθαίνει μέσα μου.
Μένω σπίτι, σε μια άδεια Αθήνα και θέλω να με συνέχεια με φίλους. Έχω έρθει για δουλειά αλλά δεν μου πάει η καρδιά να την αγγίξω, αν και είναι όμορφη, γεννιέται ομορφιά από αυτή τη δουλειά, τελικά όμως ο πόνος του πάθους διαρκεί ακόμα περισσότερο. Μου λες πως ζηλεύεις και σε κοιτάζω στα μάτια να δω αν το εννοείς. Γελιέμαι θα έλεγα αν δεν ήξερα ποιος είσαι και αν δεν γνώριζα πως το πιο μπερδεμένο έχει ομορφιά για σένα. Θέλω να ζωγραφίσω μια καρδιά μεγάλη, κατακόκκινη αλλά δεν έχω μήτε καμβά, μήτε πινέλα. Παρά μόνο εσένα…και πάλι είσαι μόνο στη σκέψη μου. Δεν έχω ιδέα αν με σκέφτεσαι,
…είμαι σίγουρος πως όχι…

Advertisements