Πλέον καπνίζω στριφτά. Στην βαλίτσα μου μέσα υπάρχει ένα μπουκαλάκι από ούζο που είναι γεμάτο με άμμο από την παραλία που είμασταν την τελευταία βραδυά και παίζαμε μουσική με μια κιθάρα στο απόλυτο σκοτάδι. Τριγύρω μου καθόντουσαν πρόσωπα που είχαν γίνει αγαπημένα παρόλο που τα γνώριζα ελάχιστο χρόνο. Κοιτάω στο κινητό μου και δεν υπάρχει ούτε μια φωτογραφία που να αποδεικνύει το πέρασμα μου από εκεί. Παρα μόνο εμπειρίες από ανέκδοτα, πολλές συζητήσεις και πολλά χαμόγελα. Την βαλίτσα μου δεν έχω όρεξη να την μαζέψω εμμένοντας στους ρυθμούς των προηγούμενων ημερών. Για πρώτη φορά κάμπινγκ με τέλειες προϋποθέσεις. Πολύς κόσμος, υπέροχος και απίστευτος. Πρόσωπα που το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω πως θα τα συναντίσω και του χρόνου! Και όσο σκέφτομαι πως τώρα θα κάθονται στην παραλία και θα τραγουδούν, έχω σκάσει! Και τι δεν θα έδινα για να μην έφευγα! Μου τη σπάνε τέτοιου είδους συμβάντα, με ανθρώπους που ξέρεις πως δεν πρόκειται να ξανασυναντήσεις, «θέλω να σας ξαναδώ όλους» λέω από μέσα μου και θα το φώναζα κιόλας αν δεν ήταν περασμένες 2 το βράδυ. Στα μέρη που δεν σε ξέρουν βγάζεις τον αληθινό σου εαυτό, αυτό που είσαι. Όχι το κάπως, όχι το απρόσωπο, ξεπερνάς πολλά εκεί και απλά αντιμετωπίζεις μια άλλη καθημερινότητα. Αγαπώ τη φύση αυτό είναι το σίγουρο, αγαπώ τους ανθρώπους όλους γύρω μου και απλά προσεύχομαι σε έναν ανόητο θεό Τζο να είναι όλοι τους καλά. Στη δύναμη της στιγμής που μπορεί να σου δώσει εμπειρίες μια ζωής. Τώρα συνιδητοποιώ πως είμαι φοιτητής και πως ναι, είναι το καλύτερο επάγγελμα. Έχω βαρεθεί τα πάντα εδώ στην Αθήνα. Δεν θέλω να ξαναπάω σε καφετέρια αν και με ξέρω πως αύριο πάλι εκεί θα είμαι! Το ριτό γύρισε στη φύση έχει δίκαιο, για αυτό γυρίστε έστω και για λίγο εκεί πριν γίνουμε όλοι και όλα παρανάλωμα φωτιάς. Και ας μην κάνουμε τις πόλεις μας καταπιεστικές, θέμα πολεοδομίας αρχιτεκτονικής και φυσικού χώρου!                                   dsc01401.jpg

Advertisements