Envy.Ζήλεια. Φαντάσου δεν θυμάμαι καν πως γράφεται, δεν ήξερα…

Σε γνώριζα από την μαμά, «οι άντρες περνούν μαμά», «ωραία και δυστυχής» αν το θυμάμαι καλά…. Ήταν μεσημέρι, σωστά;…ναι, και είχα αφήσει την τηλεόραση ανοιχτή…αυτό το χαζοκούτι που τώρα περιφρονώ….και που το είχα; στο Mad! α, ναι, που αλλού; και έπαιξε το βιντεοκλίπ σου με τον Μιχάλη, εκείνη την φορά δεν έβλεπα, άκουγα μόνο, η φωνή σου ήταν απίστευτη σε αρμονία με την ηλεκτρονική μουσική,

¨κοίταξε με! χορεύω! κάνω όσα δεν μπορείς!¨

ήταν αναπόφευκτο, σε ερωτεύτηκα, πραγματικά ήταν σαν αποκάλυψη, έχω να θυμάμαι εκείνο τον εαυτό σου, ούτως ή άλλως ποτέ δεν γνώρισα τον παλιό, αλλά είσαι αισθηματίας και το βλέπω, είσαι δύναμη, είσαι άστρο ή ότι επιθυμείς ψηλά στον ουρανό…

Η φωνή σου με ηρεμεί, σε κάποια άλλη εποχή ίσως να μου χάιδευες τα μαλλιά και να μου τραγουδούσες για να κοιμηθώ…

Τα ξεσπάσματα σου, η τραγωδία ολόκληρη…

Το χαμόγελο σου νομίζω πιο φωτεινό και από τον ήλιο, ε; ναι, δεν υπερβάλλω. Γελάς ολόκληρη….

Κάτσε, έχει και συνέχεια…ναι!

Μετά ήρθε πάλι μια συνέντευξη σε κανάλι, ε ναι! από τις σπάνιες νομίζω σωστά…κάπνιζες, αγέρωχη όπως πάντα, νομίζω είχες πρόσφατα χάσει την μητέρα σου, νομίζω πως θυμάμαι καλά και είπες κάτι πως όταν οι γονείς μας φεύγουν μόνο τότε είμαστε ελεύθεροι…μου αρέσει που είσαι η πέτρα που πέφτει στα ήρεμα νερά…ξυπνάς κόσμο! το ξέρεις έτσι;….νομίζω πως το ξέρεις.

Μετά τίποτα άλλο παρά μια συνέντευξη στο χαρτί, σε κάποια εφημερίδα δίχως άλλο, έλεγες για τις εμφανίσεις σου στο μετρό, έλεγες ότι δεν σου αρέσει το σύστημα πια γιατί δεν υπάρχει ανεξαρτησία, για όλα κανονίζουν οι δισκογραφικές, και εσύ τις μισείς νομίζω…κατάφερες και έβγαλες τον δίσκο με ζωντανές εκτελέσεις («μπαμ, μπαμ στον τοίχο, έτσι μου ήρθε για να ελαφρύνω το κείμενο! ή τα λόγια σου; δεν ξέρω…χάθηκα πάλι…) σε μια ανεξάρτητη δισκογραφική.

Πριν, μετά δεν ξέρω, αλλά ένα πίσω, μπροστά δεν είναι και η ζωή; είχες δείξει το σπίτι σου στο Πήλιο και τον σκύλο σου, ωραίος σκύλος σου κράταγε συντροφιά είπες… Δεν μπορώ να μιλήσω για την ομορφιά σου, δεν μπορώ να την δω, βλέπω ένα μίγμα της εξωτερικής και της εσωτερικής, σίγουρα αν μπορούσα να δω μόνο το έξω θα έβλεπα πάλι ομορφιά και γαλήνη, την μορφή της θάλασσας πάνω σου… Γαμώτο Τάνια έχεις εξαφανιστεί και δεν το θέλω, δεν μπόρεσα να έρθω και στην αρχαία αγορά, είχα μάθημα…καταλαβαίνεις φαντάζομαι…Σε θέλω ξανά μπροστά, δεν θέλω να σταματήσεις να βγάζεις δίσκους, δεν θέλω να σταματήσεις τις ζωντανές εμφανίσεις γιατί είσαι μοναδική, αν σταματήσεις δεν θα υπάρχει τίποτα άλλο και θα μου λείπεις, τα τραγούδια περνάνε όπως οι άντρες, οι επιτυχίες ακόμα πιο εύκολα αλλά εσύ μένεις μέσα μας…για πάντα.

Advertisements