Έξω έχει αέρα μετά από τόσες μέρες αφόρητης ζέστης. Ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω από τα καπνισμένα σύννεφα της φωτιάς που μαίνεται στην Πάρνηθα. Ζούμε σε μια κόλαση και λίγες φορές εκείνη αποκαλύπτεται, το καλοκαίρι δεν μου αρέσει γιατί είμαι παιδί του χειμώνα και της άνοιξης, καλύτερος μου φίλος είναι το φθινόπωρο και η βροχή. Όταν βρέχει τα εσωτερικά συναισθήματα μου εξωτερικεύονται και τώρα μου λείπει απίστευτα η φίλη μου. Ο λαιμός μου ξεραίνεται συνεχώς είτε από τη ζέστη είτε από απίστευτη κατανάλωση τσιγάρων…Μου λείπουν οι αγκαλιές των εραστών, πάντα ένιωθα καλά μέσα σε αυτές. Η εξεταστική μου με έχει εξαντλήσει και δεν κοιμάμαι καθόλου καλά. Δεν μπορώ να βλέπω άλλα δέντρα να καίγονται, η φωτιά τα καταπίνει ένα ένα και το οξυγόνο μας όλο και μειώνεται. Αυτή την περίοδο δεν έχω τίποτα άλλο να περιμένω από την καταστροφή του κόσμου ή την επαναφορά της εποχής των παγετώνων για να δω αν θα επιβιώσω γιατί αυτή τη στιγμή ζούμε σε ένα προσωμιοτή. Δεν μου αρέσουν τα μαλλιά μου και με κουράζουν απίστευτα. Σταματήστε να με καλείται για να γαμηθούμε είναι παλιά η πλάκα. Θέλω να πηδηχτώ ανελέειτα σε ένα λιβάδι γεμάτο παπαρούνες και στο τέλος να ανταλλάξουμε αίματα. Η δυστυχία με έχει αγγίξει αλλά της ξέφυγα. Τα λόγια είναι περιττά όταν οι φίλοι θέλουν να σιωπήσουν. Δεν είμαι καλά και δεν ξέρω γιατί. Θέλω να παίξω μουσική αλλά φοβάμαι πως θα  παίξω τους ίδιους απαίσιους ήχους γιατί δεν ξέρω να παίζω άλλους. Θέλω να δημιουργήσω την δική μου πάντα αλλά είναι δύσκολο. Εύχομαι να μπορούσα να μείνω κλεισμένος σε μια έπαυλη με τα μέλη του συγκροτήματος. Να βγάζαμε άλμπουμ και να ροκάραμε τρελά, μου λείπει η αδρεναλίνη και κυρίως…είμαι επικύνδινος γιατί ΒΑΡΕΘΗΚΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ!

Advertisements